Bunun sonu yok

Toplumda işgal ettiği yer ve etkili kesimlerde uyandırdığı umut açısından sebep olduğu tartışmayı anlıyorum elbette; ancak yine de Fethullah Gülen''e yönelik yayınları epeyce abartılmış buluyorum.

Türkiye''ye yakışan, konuyu, Fethullah Gülen ve cemaatinin neden bu denli önemli hale geldiğini anlamaya çalışan bir bakışla ele alıp daha serinkanlı tartışmak olmalıydı.

Benzer bir fırsatı, Abdullah Öcalan''ın yakalanmasıyla başlayan süreçte, ayrılıkçı terörü ortaya çıkaran şartları göz ardı etmeyen bir tartışma platformu açamadığımız için kaybedeceğe benziyoruz. Duruşmaları, bol bol konuşan sanığı, şehit aileleri ve müdahil avukatlarıyla daha önce hiç alışık olmadığımız bir tiyatro sahnesine dönüştürdük; medya da konuyu sadece bu duygusallık boyutuyla yansıttı.

Sorunların tartışılmadan çözüldüğü sistemin adı her şey olabilir, ama demokrasi olamaz. Demokrasi, var olan sorunları kabul eder, taraflarını iyi tespit eder, açık biçimde tartıştırır ve hiçbir sınırlama söz konusu olmadan yapılan tartışmalarla çözüme ulaşmaya bakar. Biz, Öcalan ve onun merkezinde bulunduğu sorunla da, Fethullah Gülen ve akla düşürdüğü sorunla da, demokratik toplumlarda alışılmış bir özgür tartışma ortamı içinde hesaplaşmıyoruz; bütün yaptığımız, sosyal içerikli sorunların âsâyiş yöntemleriyle kendiliğinden çözülmesini beklemek...

Bunun bir çok mahzuru var da, en önemlisi, ülkede tam bir ''komplocu'' mantığın hüküm sürmesine, en sağlıklı zihinlerin bile "İşin içinde mutlaka başka bir iş var" mantığına esir düşmesine yol açmasıdır. Bugün, ne kadar düz ve sathi olursa olsun, her konu, çok yaygın kesimler tarafından, olduğu biçimiyle algılanmıyor, algılandığı gibi de kabul edilmiyor. Herkes her şeye kuşkuyla bakıyor. Zaten, dikkat edilirse, siyasî yorumlar da, komplo teorisi çözme meşgalesine dönüştü.

Bir süre sonra bunun mahzurunu hep beraber göreceğiz. Sistem, sırf ''komplocu'' mantığı yenmek için çaba göstermediğinden, büyük sıkıntılarla karşılaşacak.

Adetimiz olmadığı halde, son zamanlarda Ankara''da konuşulan bir ''komplo'' senaryosunu örnek olay olarak burada ele almak istiyoruz. Konu, Fethullah Gülen adı etrafında ortalığı saran toz duman içerisinde yeniden görülmeye başlanan Abdullah Öcalan dâvâsı. İddia, bugüne kadar verilen bütün aksine görüntülere ve kamuoyunun iyice şartlandırılmasına rağmen, İmralı''daki mahkemeden ''idam'' cezasının çıkmayacağı ile ilgili. Elbette, şu aşamada mahkemenin vereceği kararı bilmek mümkün değil, verilecek kararı başka etkilerle açıklamayı onaylamak da düşünülemez. Ancak, yine de, belli odaklar, böylesine hassas bir konuyu bile, ''komplo'' malzemesi yapmaktalar.

Denilen şu: Fethullah Gülen ile ilgili aşırı gürültü, aslında, İmralı''daki duruşma üzerinde yoğunlaşacak dikkatleri dağıtmaya yönelik... Kaset, sırf bu amaçla, bugünlere kadar bekletildi. Batı''nın ''idam'' kararına vereceği aşırı tepkiyi, Cumhurbaşkanının kararı imzalamaması veya Meclis''te bekletme yollarıyla önlemek imkânsız. Mahkeme idam kararı verirse, kamuoyu, infazın engellenmek istenmesine şiddetle karşı çıkar. "Şeriatın kestiği parmak acımaz" inancının egemen olduğu bir ülkede, bu, ancak mahkeme kararıyla gerçekleşebilir. Bu akıl yürütme sonucunda, mahkemeden ''idam'' değil ''müebbet hapis'' cezası çıkacağı ileri sürülüyor.

Bağımsız yargının, Öcalan''a, ''idam'' veya ''müebbet hapis'' kararı verirken kimseden etkileneceğine inanmıyoruz. Zaten anlatmaya çalıştığımız da bu: Kamuoyunu etkisi altına almaya başlayan ''komplocu'' mantık, giderek en sağlam kurumları bile yıpratacak bir tehdit haline dönüşebilir. Türkiye, sorunları demokratik olgunluk içinde tartışamadığı için, giderek o yanlış mantığa teslim oluyor. İmralı mahkemesi bile, şu sıralarda Ankara''da dolaşan senaryolarla, politik hesapların bir parçası yapılıyor.

Devletin, bu tehlikeli gidişi daha fazla uzatmamasında ve bütün kurumları kendi doğal akışı içerisinde çalıştırmasında yarar var. Sürece sürekli müdahale sistemi ve kurumları kuşku altında bırakıyor çünkü.

Bizden uyarması.