Çarnâçar

Yazar olacaksan muhalif yazar olacaksın; ama öyle sıradan ve konjonktüre göre değişen bir muhalif yazar değil, sapına kadar ve her durumda muhalif kalabilen bir yazar...

Muhalif takılmanın böyle rahatlatıcı bir yönü var.

Başka ülkelerde bizdekilere benzer ''herşeye muhalif'' yazar bulmak hayli zordur. Her yazarın siyasî bir görüşü vardır elbette, kendisininkine ters düşen siyasî görüşlere muhalefetini yazılarıyla ortaya koyar yazarlar. Ancak bizdeki ''herşeye muhalif yazar'' için parti ve politik çizgi fark etmez, o bütün partilere ve bütün partilerin bütün politikalarına karşıdır. Tutarlı olması da beklenmediği için, dün farklı yönden eleştirdiği bir kişi ve partiye bugün tamamen ters açıdan muhalefet etmesine aldıran pek çıkmaz.

Aldıran çıksa ne olur ki, ''herşeye muhalif yazar'', o aldıran kişiye de muhaliftir zaten...

Sorun da bu noktada başlıyor zaten: Toplumun küçük bir azınlığına mensup kişiler, toplumun yüzde 80''ine hitap eden medya organlarından insanlara akıl veriyorlar, hem de yıllardır... Her kişiye, gruba, görüşe ve partiye muhalefet ederek... Onları okuyan (ve dinleyen) kitleler, onların sevmediği kişileri seviyor, karşı çıktıkları görüşleri benimsiyor, nefret ettikleri partilere oy veriyorlar.

İlginç bir durum bu.

''Herşeye muhalif yazar'' olmanın olağanüstü rahatlatıcı bir etkisi var. Hiçbir ahlâkî değerden hareket etmeniz, hatta medya mensubundan beklenen ''etik'' kuralları gözetmeniz gerekmiyor çünkü; bütün yapacağınız eleştirmek... Eleştirinizin içinde bir mantık bulunması da şart değil; tersine eleştirinizin dozu ne kadar mantıktan uzak olursa içiniz o kadar rahatlıyor. Prof. Atilla Yayla konusunu ''satirik'' bir üslupla işlediğim yazıda o hazzı ben de tattım; acımasız kaleminizi hedef aldığınız kişinin yakınlarına kadar uzatabilir, artık yürürlükten kalkmış ''idam'' gibi aşırı bir cezaya çarptırılmasını bile talep edebilirsiniz.

Aşırı gitmenin hiçbir mahzuru bulunmadığı bir konumdur ''herşeye muhalif'' yazarlık...

Hemen her gün kamuoyu karşısına bir görüşle çıktığım uzun yıllar boyunca, beğenmediğim, sevmediğim kişilere karşı bile anlayışla yaklaşmaya çalıştım. Tasvip etmediğim görüşleri de hoşgörüyle değerlendirdim. Partilere oy vermemiş olsam da, görevimi onları yıpratmak olarak algılamadığım için, hep bir kuşku kapısı aralığından yaklaştım herbirine.

Ne kadar zor bir iş yapmaya çalışıyormuşum meğer; çok daha kolay bir yol varmış: Sesleri gür çıkan yüzde 20''lik grubun yüreğinin yağını alan acımasız yazılar yazmak gibi... İyi de, ben, o yüzde 20''lik toplum kesitinden değilim ki...

Çarnâçar zor olana birlikte devam edeceğiz.