Çok haklı bir sebep

"Türkiye 1992 sonrası ekonomik politikalarla faiz sarmalına mahkum edildi" diyen Kemal Derviş''ten sonra, Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği (TOBB) de kendi bulgularını açıkladı: ''Savurganlık ekonomisi'' başlıklı TOBB raporuna göre, 1990-2000 arasındaki on yılda Türkiye''yi yöneten kadroların savurganlığı 195.2 milyar dolara ulaşmış... Rakamlar, Derviş kadar TOBB''un bulgularını da doğruluyor.

Bu noktada, önceki gün sekizinci ölüm yıldönümü vesilesiyle adı bir kez daha hayırla yâd edilen Turgut Özal''ın bir uyarısını hatırlamakta yarar var. 1992 tarihinde yapılan ''Üçüncü İzmir İktisat Kongresi''nde, Özal, bildik pırıltısız vaadlerini tekrarlayan dönemin başbakanı Süleyman Demirel''den çok farklı bir konuşma yapmıştı. "21. yüzyılın Türk asrı" olacağını bir daha söylemiş ve ''üç özgürlük'' adını verdiği düşünce ve düşünceyi ifade, inanç ve girişim özgürlüklerine sahip çıkıldığı taktirde, Türkiye''nin dünyanın öndegelen 15 ülkesinden biri olacağını ilân etmişti. Herkesi etkileyen ''müthiş'' bir konuşmaydı.

O gece, bir kaç gazeteci, oteldeki odasında, yeni ameliyattan çıkmış Turgut Özal''dan, başka bir Türkiye senaryosu dinlemiştik. Demirel Hükümeti''nin icraatlarından rahatsızdı Özal ve "Bu yolda devam ederlerse bir kaç ay sonra kriz patlar, Türkiye''nin gelişme çizgisi onarılamayacak biçimde kırılır" anlamına gelen çok sert cümleler sarf etmişti. Sözleri gazetelerimize yansıyınca bir gün önceki ''muhteşem'' konuşmasının gölgede kalacağını biliyorduk; buna rağmen yazdık ve beklediğimiz oldu: ''Vizyon sahibi'' Özal, gece yarıları hükümeti çekiştiren ''kıskanç'' bir cumhurbaşkanı gibi algılandı.

Özal''ın o gece bizlere anlattıklarının, yıllar sonra, hem de merhum cumhurbaşkanının vefat yıldönümünde, bugünkü koalisyon hükümetinin de desteklediği Kemal Derviş''in tespitleri ve TOBB''un ''savurganlık raporu'' tarafından teyidi kaderin garip bir cilvesi elbette. Süleyman Demirel ne kadar itiraz ederse etsin, son on yıl, tarihe, "Türkiye''nin kayıp yılları" olarak geçecek...

Derviş''in paketinde yer alan tablolar, Türkiye''nin 1992 sonrasında içine düşürüldüğü ''borç sarmalı'' hakkında yeterince göz açıcı. Bütçenin önemli bir bölümünün faiz ödemelerine gittiğini ve disiplin altına alınmazsa, 2000 yılından sonra, toplanan her kuruş verginin devlet borçlarını kapatmaya yetmeyeceğini, Refahyol Hükümeti döneminde de duymuştuk. Necmettin Erbakan başkanlığındaki o hükümetin bütçeyi disiplin altına alma yolunda sağlam adımlar attığı da biliniyor. Refahyol, TOBB''un da aralarında yer aldığı, şimdilerde "Açız ve işsiziz" diye sokaklara dökülen kesimlerin temsilcisi konumundaki kuruluşların çabaları ve o sırada Çankaya''da oturan Demirel''in katkıları ile, ''irtica'' gerekçesi kullanılarak iktidardan alaşağı edildi.

Dün bir gazetede (Milliyet) ilginç bir haber yer alıyordu. Şimdilerde pek çok yöneticisi gözaltında bulunan enerji alanındaki bir devlet kurumunda, iki üst düzey yönetici, Refahyol''dan sonra, ''irtica'' ile suçlanarak görevden alınmışlar... Gazeteye göre, bürokratların esas suçu, yanlarında çalışan bayan memurlara tâcizde bulunmakmış... Daha kolay olur ve dönemin ''irtica karşıtı'' havasını biraz daha koyulaştırır diye, tâcizciler, ''irticacı'' denilerek görevden alınmış sizin anlayacağınız... ''İrtica'', bu olayın da açığa vurduğu gibi, keskin sonuçlar almak için kullanılan bir bahane oldu hep... Refahyol''u ''faiz sarmalı'' tespiti sonrası uygulamaya başladığı tedbirler yüzünden hedef haline getirenlerin de, hükümeti devirmek için kullanılan ''irtica'' gerekçesini, tıpkı tâcizci bürokratlarda yaptıkları gibi, ''gerçek sebebi'' gizlemek üzere ortaya atmış olabileceklerini düşünmek çok mu yanlış olur?

Toplanan her kuruşu içteki 35 bin ''rantçı'' ile yabancı bankalara göndermeye mahkum edenler iktidara tırmanabilsin diye, Turgut Özal''ın da, ''irtica'' dahil pek çok suçlamaya mâruz bırakıldığını unutmayalım...

TOBB''un açıklamasını bir tür ''günah çıkartma'', 1990-2000 yılları arasını farklı bir açıdan manşete taşıyan medyanın tavrını da ''gerçeğin nihayet itirafı'' olarak görüp anlayışla karşılamak mümkün elbette. Ancak, o arada ülkeye kayıp ettirdikleri yılların hesabını lâfı eğip bükmeden vermeleri şartıyla... Kendi adımıza söz verelim: Aynı yıllar boyunca, sırf gerçekleri yazdığımız için bizleri mâruz bıraktıkları sıkıntıları da, aynı şartla, unutmaya hazırız...

Türk halkı, bu siyaset kadrosuna, bu kamuoyu önderlerine, bu medyaya inanıp güvenmiyor ve her vesileyle tepkisini dile getiriyorsa bunun bir sebebi var elbette. Hem de çok haklı bir sebep...