Doğru proje

Türkiye Lübnan’a asker göndermesin mi? Ne münasebet; Türkiye, askerini Lübnan’a da, ihtiyaç duyulan başka ihtilâflı noktalara da gönderebilir. Bizim “Lübnan’a asker gönderme” konusunu tartıştığımız şu anda bile, Bosna’da, Kosova’da, Afganistan’da, hatta Kongo’da Türk askeri var. NATO üyesi Türkiye çeşitli ülkelerdeki NATO karargâhlarında da asker bulunduruyor.

Soruyu nasıl sormamız gerektiğini dün yazmıştım: Türk askeri Lübnan’a hangi projenin parçası olarak gidecek?

Asker göndermeye hazırlanan Türkiye, bunu, nasıl bir proje için yapmalı?

Üstesinden gelinmek istenen sorunun aslında ‘Arap-İsrail ihtilâfı’ olduğunu kabul ediyorsak, ‘doğru bir proje’ geliştirmemiz kolaylaşacaktır. İhtilâf, üç savaş ve onlarca barış girişimine rağmen ortadan kaldırılamadı. İsrail etrafının düşmanlarla çevrili olduğuna inanıyor ve bu sebeple kendini ‘yenilmez’ halde tutmak istiyor; kendisini çevreleyen tehditin yok olması için de, bütün ülkelerin askerî gücünün tasfiye edilmesini amaçlıyor. Irak’ta bu işi ABD ve müttefikleri onun nâmına becerdi; Filistin ve Lübnan’da ise kendisi harekete geçti... Sırada Suriye ile İran var ve daha geniş bir ittifak cephesi oluşturulmak isteniyor.

Başka ülkelerin gücünü yok ederek İsrail’in güvenliğini sağlamayı amaçlayan bu tehlikeli proje yerine, aynı sonucu getirecek bir başka proje mümkün oysa...

Şöyle bir projeye ne dersiniz: 1967 sınırlarına çekilmeyi kabul etmesi ve yanı başında bir Filistin Devleti kurulmasına itirazından vazgeçmesi karşılığında, uluslararası kuruluşlar İsrail’in devlet olarak varlığını güvence altına alır... Şimdilerde 1701 sayılı kararıyla Lübnan için uluslararası bir güç derlemeye çalışan Birleşmiş Milletler’in (BM) İsrail’in 1967 savaşı öncesi sınırlarına çekilmesini öngören sayısız kararı var; bu sayede BM de İsrail’e hiç değilse bir kararını uygulatmış olur...

Filistin’de Hamas’ın iktidarda bulunması, Lübnan’da Hizbullah’ın varlığı, hatta İran’da Mahmud Ahmedinejad’ın cumhurbaşkanlığı makamında oturması, bu doğru projenin hayata geçirilmesi için önemli bir fırsat teşkil ediyor. Kendisini yabancı bir unsur olmaktan çıkarıp bölge ülkelerinden biri haline dönüştürmeyi ve Filistin Devleti’nin kurulmasını kabulü, etrafın İsrail’e bakışını da değiştirebilecektir. İsrail’i haritadan silmekten söz eden liderler ve tüzüğünde İsrail’in yok edilmesini öngören partiler eliyle gerçekleşecek bir barışın yaşama şansı, hiç kuşkusuz, güce dayalı zoraki bir barıştan daha fazla olur...

İran neden nükleer peşinde koşuyor? El-Kaide türü örgütler varlıklarını hangi gerekçelerle savunuyorlar? New York’ta, Madrit’te, Bali’de, İstanbul’da, Londra’da kendilerini birer canlı bombaya dönüştüren gençleri harekete geçiren dürtü ne? Bölgedeki bütün tarafların, yaşatılabilir bir uluslarası güç dengesi etrafında işbirliği yapmasını getirecek rızaya dayalı bir barış için kolları sıvaması, pek çok olumsuzluğu da zaman içerisinde ortadan kaldıracaktır.

Savaşla ve güç yansıtarak barış getirme boş hevesinin yerine gönüllü işbirliğiyle oluşturulacak bir güç dengesi... Zordur, ama doğru proje budur.

Türkiye böylesine hayırlı bir amaç için askerini Lübnan’a gönderebilir.