Kıymetini bilelim

Onuncu yıldönümü olduğu için 28 Şubat''ı bu yıl biraz daha derinliğine tartışma fırsatımız oldu; bu sayede eski bilgilerimiz tazelendiği gibi daha önce duymadığımız gerçeklerden de haberdar olduk. Türkiye olgunlaşıyor, özgüveni artıyor; tartışmalar bu gerçeğin işareti…

Hemen herkesin üzerinde anlaştığı bir nokta var: İktidarda bulunan Ak Parti''nin varlığını ve iktidarını 28 Şubat''a borçlu oluşu… 28 Şubatçılar demokratik sisteme müdahale ederek doğurdular bu sonucu; Refah Partisi (RP) kapatılınca Tayyip Erdoğan''ın başını çektiği bir grup ana gövdeden koparak yeni bir parti kurdu, 28 Şubatçı baskılara tepki duyan kitleler de Ak Parti''yi iktidara taşıdı…

Bu noktayı fazlaca önemseyenler, Ak Parti ve destekçilerinin 28 Şubat''a şükran duymasını bekliyorlar.

Oysa üzerinde esas durulması gereken bir başka nokta: O dönemde iktidarda bulunanlar üzerinde yoğunlaşan baskılar ile sonradan işbaşına gelen siyasî kadrolara dayatılan politik program yüzünden ülkemiz neler kaybetti? Daha kestirme soru şu: Sisi ve arkadaşlarının sahne almalarıyla gelişen olaylar çığırından çıkmasa, yani 28 Şubat süreci yaşanmasaydı, Türkiye bugün ne durumda olacaktı?

Soruya doğrudan cevap vermeden önce Başbakan Tayyip Erdoğan''ın “Korku krallığı değil, umudun ülkesiyiz” diye özetlenebilecek son konuşmasına göz atmakta yarar var. Türkiye''yi korkularla yönlendirmeye çalışanların varlığından söz ediyor Erdoğan ve geçmişten bugüne defalarca tekrarlanan bir siyasî kısır döngüye işaret ediyor.

28 Şubat ''korkularla yönlendirilen ülke'' görüntüsünü pekiştiren eylemin adıdır.

Oysa düğmeye basılarak sürece geçit verildiği günlerde farklı bir Türkiye tablosu ortaya çıkmaktaydı. Yıllarca ''öcü'' olarak takdim edilmiş bir siyasî hareket (RP) halktan en yüksek oyu almıştı. Bu, halkın ''öcü'' korkutmasına yüz vermediğinin göstergesiydi elbette. 1995 seçiminden birinci parti olarak çıkan RP''nin ilk yaptığı iş, koalisyon kurmak üzere, ANAP''ın kapısını çalmak oldu. Kurulmasına ramak kalmış o hükümetin nasıl engellendiğini de biliyoruz: Jandarma Genel Komutanı Org. Teoman Koman ANAP lideri Mesut Yılmaz''a beklenmedik bir bayram ziyaretinde bulundu ve ziyaretin ardından koalisyon suya düştü…

DYP lideri Tansu Çiller''i benzer bir yöntemle koalisyondan vazgeçiremeyince, Refahyol''u devirmek için, ''post-modern darbe'' diye adlandırılan süreç devreye sokuldu.

O iki siyasî denemeden biri başarılı olsaydı, Türkiye, birarada yaşama iradesini daha erken gösterecek, ''öcü'' edebiyatı etkisini yitirecek, toplumu dışlamadan ulusal hedefler etrafında toplamak daha kolay gerçekleşebilecekti. ANAP veya DYP''nin ortak olduğu RP''li hükümet, uzun yıllardır peşinden koşulan ''toplumsal barış'' için uygun bir zemin teşkil edebilecekti. Bugün çözümü için ''toplumsal mutabakat'' aranan pek çok yanlış uygulama, iki tarafın önce birbirini daha sonra da diğer toplumsal dinamikleri ikna etmesiyle, yol yakınken sona erdirilebilecekti. Sözün kısası, şimdilerde ancak tek parti iktidarıyla yakalanmış olan istikrar ve kalkınma hamlesi en az on yıl önce etkisini hissettirebilecekti.

28 Şubat bunu engelledi işte.

Toplumsal dinamiklere ve halk iradesine güvenmeyenler tepeden baskılarla toplumsal dinamikleri yönlendirebileceklerini, halkın iradesini eğip bükebileceklerini zannederler; ''toplum mühendisliği'' o yanlış zannın bir sonucudur. 28 Şubatçı ''toplum mühendisliği'' tam bir ideolojik iflâs oldu.

Doğruları bulmamız biraz zor ve meşakkatli oluyor bizim; hiç değilse bulduğumuz doğruların kıymetini bilelim…