TR
EN
AR
FR
RU
UR
"Miş gibi yapmak..."
Sovyetler Birliği''nde neyin yanlış gittiğini en iyi bir şaka aracılığıyla anlamıştım:
"İşçiler çalışıyormuş gibi yaptılar"
diyordu bu şaka, "Devlet de onlara maaş ödüyormuş gibi davrandı."
Türkiye''nin Avrupa Birliği macerası da bu eski şakayı hatırlatıyor: "Avrupa Birliği Türkiye''yi içine almak istiyormuş gibi davranıyor, Türkiye de sanki AB''ye üye olmak istiyormuş gibi..."
Ancak tarafların tavrına biraz yakından bakıldığında, ne AB''nin Türkiye''yi içine almak gibi bir niyeti var, ne de Türkiye''de şu anda egemen olan zihniyetin ülkeyi kendileri açısından ''belirsiz bir maceraya''
sürüklemeye...İngiliz Dışişleri Bakanlığı''yla irtibatı bilinen
''Wilton Park''
adlı kuruluşun bu haftaki tartışma konusu, "Türkiye: Avrupa''da geleceği var mı?"
başlığını taşıyor. Çoğunluğunu Türkiye ve Yunanistan ile Kıbrıs''ın her iki kesiminden akademisyen ve politikacıların oluşturduğu katılımcılar, Wilton Park''ın Sussex''teki şatosunda, bu başlık altına girebilecek bir dizi konuyu masaya yatırmaktalar.Konuların müzakeresi sırasında ortaya çıkan gerçek, Avrupa Birliği üyesi olma yönünde ilk adımları 1960''ların başında atan Türkiye''nin, aradan geçen 40 yıla yakın sürede, amacından hiç bu kadar uzağa düşmediğidir. AB Türkiye''nin üyeliğine buz gibi; Türkiye''de de bazı çevreler AB üyeliğini Türkiye''nin gerçekleri açısından
''tehlikeli''
görmekteler. Ancak, her iki taraf da, bunu açıkça ifade etmek yerine, ''miş gibi''
davranmayı tercih ediyorlar... AB Türkiye''yi üyeliğe istermiş, Türkiye de gönlü AB üyeliğindeymiş gibi davranıyor.AB açısından durum çok açık: Kopenhag kriterleri, AB üyeliğini, asker-sivil dengesini sivillerin lehine kuran, katılımcı bir demokrasi olma şartına bağlıyor; bu şarta uymayan ülkeler AB üyesi olamayacaklar. Türkiye bir ''askeri demokrasi'' görüntüsü veriyor Avrupalılara; asker devreden çıksa bile demokrasisi temsili ve katılımcı sayılamaz. Sadece bu bile, AB''nin Luxemburg Zirvesi''nde Türkiye''ye uzatılan elin isteksizliğini açıklamaya yeterli.
Türkiye bakımından durum AB''ninki kadar açık değil. Türkiye''nin yönetici seçkinleri, tam 200 yıldır, Batı''yı ve batılılaşmayı hedef aldılar; Cumhuriyet önceleri niyet düzeyindeki bu tercihin rejim biçimine dönüşmesidir. 200 yıl önce konulan hedefin nihai durağının AB üyeliği olması doğaldı. Ancak, AB''nin Kopenhag kriterlerine uyulması ve demokrasinin bütün kurum ve kurallarıyla uygulanması şartları, yönetici seçkinlerin ülkedeki 200 yıllık egemenliğinin sonunu getirebilir. Sivillerin sözünün geçtiği, halkın tercihlerinin sisteme yansıdığı, insan haklarını önde tutan bir hukuk devleti anlayışı,
''milli güvenlik kurulu''
ile devletin özdeşleştiği Türkiye gerçeğine ters düşüyor. Yönetici seçkinler, çoktan "AB üyesi olamayız"
noktasına gelmiş bulunuyorlar, ama bunu açıkça söylemek yerine, Luxemburg''ta anlatılmak istenenin anlamını bozmayı, Cardiff ve Viyana''daki iyileştirmeleri görmezden gelmeyi yeğliyorlar...AB, kendi tavrında samimi olsa, tıpkı İkinci Dünya Savaşı sonrasında olduğu gibi, Türkiye''yi kendi içine çekerek sistemini elden geçirmeye ikna edebilir; ancak AB''nin de Türkiye''ye göstermek istemediği bir ikinci yüzü var. Türkiye, sadece sistem üzerindeki asker gölgesi yüzünden değil, nüfus kalabalığı, din ve kültür farkı gibi daha temel noktalarda AB için kaygı sebebi. Ancak, AB de, bu kaygılarını açıkça ifade edip çözüme formül aramayı değil, elini sıkı sıkıya kapalı tutmayı yeğliyor.
''Hıristiyan kulübü''
ithamlarını göğüslemek yerine, resmiyette din farkı sanki önemli değilmiş gibi davranıyor AB.Sözün kısası, iki taraf da birbirini aldatıyor.
AB''nin sanki Türkiye''yi üyeliğe kabul etmek istiyormuş, Türkiye''nin de sanki üye olma derdi varmış gibi davranmasına, galiba, bir süre daha tahammül etmek zorundayız. Ancak,
''miş gibi
'' davranma sahteciliğinin Sovyet sisteminin sonunu getirdiğini de unutmamak gerekiyor.Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.