Müthiş oyun

Ahmet Taner Kışlalı suikastının sebebiyle ilgili bir dizi tahmin yapıldı; hepsini tek bir maddeye indirgemek mümkün olsa özet şu olurdu: Ülkeyi istikrarsızlığa sürüklemek... Cenaze töreni sırasında atılan "Başbuğ Ecevit" sloganları, hükümetin istifaya dâvet edilmesi, bakanların konuşturulmaması, ülke istikrarının şimdiden darbe aldığına işaret ediyor.

Bir konuda düşünmeye dâvet ediyorum: Kışlalı''ya yönelik suikast bir hâin odağın eseriyse, ki öyledir, planlayıcılar, eylemi, sadece ''cinayet'' ile sınırlı tutmayacaklardır. Kışlalı''ya yönelik eylemin toplumun hassas kesimlerini ayağa kaldıracağı belliydi. Eylemi planlayanların, sonrasında başka kimliklerle ortaya çıkıp kışkırtmalarıyla kitleleri belli bir hedefe yönlendirmeye çalışmalarını beklemek gerekirdi. Nitekim, dünkü protestolarda, büyük bir ihtimalle, kitleler içine sızmış kışkırtıcıların parmağı büyüktür.

Suikast sonrası cenazenin bulunduğu hastaneyi ilk ziyaret eden siyasetçi olan FP lideri Recai Kutan''a karşı, "İran''a, İran''a" sesleriyle protestolar yapıldığı görüldü. FP lideri Kutan, aynı gün ziyaret ettiği Başbakan Bülent Ecevit''in, kendisine, "Beni de protesto edeceklerdi, kışkırtıcıyla göz göze gelince kaldırmak üzere olduğu elini indirdi, diğerleri de seslerini kestiler" dediğini aktardı bize. Kışkırtıcı, ertesi gün, Kışlalı''nın cenazesinin eski kültür bakanı sıfatıyla götürüldüğü Opera binasında yeniden ortaya çıktı.

Bu noktada hükümete büyük görev düştüğü anlaşılıyor: Suikast eylemi, başka bir çok yan ürünle birlikte, hükümeti kötü duruma düşürmeyi de hedefliyor. Bu tür eylemler -genellikle- siyasi istikrarsızlık elde etmek için yapılır; istikrarsızlık, özellikle Türkiye gibi bir ülkede, hükümetin üzerine oturduğu bütün dengeleri berhava eder. Ekonomi daha da bozulur, kredi akışı durur ve hükümet siyasi desteksiz kalır. Ecevit''in başında bulunduğu hükümet böyle bir durumla karşı karşıya bugün.

Bugünün siyasi ortamının özelliği var: Meclis''te büyük bir çoğunluğa sahip bu hükümetin ciddi alternatifi bulunmuyor. Hükümetin yıpranması ile ortaya çıkacak tablonun Meclis içinden bir başka hükümet ile değişmesi mümkün değil. Daha açık konuşalım: İstikrarsızlık, demokrasi dışı formülleri gündeme getirmekle demokrasiyi hedef alıyor...

İleri yaşlardaki siyasetçilerin önemli makamları işgal etmesi, belki de ilk kez, umuda kapılmamıza sebep oluyor. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel ve Başbakan Bülent Ecevit, 12 Mart ve 12 Eylül öncesinde edinilmiş deneyimleriyle, kışkırtıcıların niyetlerini çok daha açık bir biçimde görebilecek siyasetçiler... Geçmişte içine düştükleri durumun vahametini fark ettiklerinde iş işten geçmişti; bugün ise daha yolun başındayken nereye gidildiğini görmüş olmalılar... Daha da önemlisi, zengin deneyimleriyle gidişi durduracak, gerekli tedbirleri alarak istenmeyenin meydana gelmesinin önüne geçebilecek konumdalar...

Meclis, geçmiş dönemlerde kurulan araştırma komisyonlarının çalışmaları sayesinde, bugüne de ışık tutan bazı önemli sonuçlara ulaşmıştı. Hükümet, başka hiçbir şey elinden gelmese bile, Kışlalı cinayeti ile birlikte 1990 ocak ayında başlayıp üç yıllık bir süre içerisinde bazı aydınları birbiri ardına ortadan kaldıran kışkırtıcı eylemlerin dosyalarını da kararlılıkla ele almalıdır.

Türkiye, bugünlere, 1990-1993 arasındaki eylemler sonrasındaki istikrarsız zeminin sürüklediği korku ortamında geldi. Bugünkü istikrarsız ortam, kışkırtıcı eylemlerin de yönlendirmesiyle, siyasetin zeminini bütünüyle berhava etmeyi getirebilir.

İslâmî kesimin neredeyse bütünüyle (büyüyen Yeni Şafak''ın önemini burada bir kez daha vurgulamakta yarar görüyorum) sağduyu etrafında kenetlenmesi kendileri üzerine kurulan müthiş oyunu bozacak kadar önemli. Muhalefet de akıllı bir temkinlilik sergiliyor. Ancak, esas görev, kışkırtmaların kendisini ve ülkeyi hedef aldığını görmesi gereken hükümete düşüyor...

Umarız, hükümet, olan bitene doğru teşhis koyar, hâin odağın üzerine kararlılıkla gider.