Nasıl bir mücadele?

Merve Kavakçı konusunu ilk günden beri yanlış tartışıyoruz. 28 Şubat psikolojik savaş taktikleriyle başarıya ulaşmıştı. Temel taktik şuydu: Belli bir tehdit siyasi sistemin üzerinde tutuldu; bütün aktörler korkulan gerçekleşmesin diye tâviz üstüne tâviz verdiler... Sonuçta, psikolojik savaş uzmanları, bütün siyasi aktörleri kendi etkileri altına aldılar:

Özgürlükçüler garnizon demokratlarına dönüştüklerini neden sonra fark ettiler ve dönüş yapamadılar... Partiler benimsedikleri konumun siyasi faturasının ağırlığını anladılar, ama iş işten geçti... Sürecin mağdur ettikleri bile, psikolojik savaş taktikleri yüzünden, kendilerine çizilen dar alan dışına çıkamadılar...

Merve Kavakçı ile ilgili tartışmalar da, psikolojik savaş taktikleriyle, esas oturması gereken platformdan uzakta seyrediyor. Tartışmayı bu zeminde tutmanın sonuç alması asla mümkün değildir.

Tartışmanın yanlış zemine oturmasının bir sebebi, Merve Kavakçı''yı aday gösteren FP''nin tavrından kaynaklanıyor. FP sanki başörtülü bir kadını aday göstermek iyi bir fikir değilmiş gibi davranıyor; bu da, partinin dıştan güdüldüğü iddialarıyla örtüşünce Merve Kavakçı''yı FP''nin yakın ilgisi dışına düşürüyor. Oysa, Merve Kavakçı''nın diğer 549 milletvekilinden esasta bir farkı yok; başörtüsü milletvekilliğine yasal bir engel teşkil etmiyor çünkü. Fakat FP, kendi milletvekilini sanki ayıp bir işi savunur gibi savunmaya kalkınca, karşı tarafın taktikleri başarılı olabiliyor.

Psikolojik savaşın en önemli taktiği, kavramları kendisinin tanımlaması ve bütün propagandayı o tanım üzerine oturtmasıdır. Merve Kavakçı olayında, bu alanın uzmanları, daha ilk günden tanımı yapmış oldular: "Devlete karşı ayaklanma"... Ondan sonraki her yeni gelişme, gazetelere yansıyan her yeni haber, 30 yaşındaki bir genç kadından, terör örgütleriyle irtibatlı bir militan, dış güçlerle ilişkili bir ''ajan provokatör'' çıkartmaya yönelik küçük ayrıntılardı.

Oysa işin doğrusunun ne olduğunu biliyoruz: Seçmenin oyunu alarak Meclis''e gelmiş bir milletvekilinin yemin etmesi engellenerek milli iradenin tecellisinin önüne geçilmesi... Olayın gerçeği budur. Yemin töreni günü, Merve Kavakçı''nın Meclis''e gelmesi değil, DSP Grubu''nun sözlü ve fiili olarak yaptığı engelleme bir suçtu. Merve Kavakçı''nın yemin edemediği her gün, engellemeleriyle buna sebep olanlar, yeni bir anayasa suçu işlemiş oluyorlar.

Psikolojik savaşın amacı sadece bir milletvekilinin görevini yapmasını engellemekle sınırlı değil; o milletvekilinin özelliği sebebiyle, ''başörtüsü'' kavramına da yeni bir anlam kazandırma peşindeler... Yemin töreni üzerinden geçen on gün boyunca, ülkenin çeşitli yerlerinde başgösteren sıkıntılara bir de bu gözle bakmakta yarar var. Daha önce başörtüsü yasağı uygulanmayan üniversitelerde, şiddet olaylarıyla karşılaşılmayan illerde bazı gariplikler yaşanıyor.

Oyuna gelmemek, tartışmayı olması gereken düzleme oturtup o düzlemde götürmek gerekiyor.

FP, bu konuyu ''ayıp işlermiş'' gibi değil, kendisini ilgilendirmiyor bile olsa savunması gereken bir insan hakları ihlâli olarak görmek zorunda. Bir milletvekilinin şahsında milli iradenin Meclis''e yansımamasının, bu Meclis''in işlevini sakatlayacağını diğer parti gruplarına da anlatmalı FP. Konuyu, hak ettiği ölçüde ulusal ve uluslararası platformlara taşımaktan çekinmemeli. Din ve ibadet özgürlüğü bütün özgürlüklerin anasıdır ve bir tek kişinin mağduriyeti bütün insanlığın mağduriyetine eştir.

Psikolojik savaşın sürdüğü bir ortamda taraflar arasında eşitlik söz konusu değildir; bu bakımdan, FP ve özgürlükleri ön planda tutan demokrat kesimler, daha en baştan işe dezavantajlı olarak başlıyorlar. Kavramları tanımlayan, kuralları koyan ve saldırganlıkta sınır tanımayan psikolojik savaş uzmanlarına karşı, gerçeklerin üzerindeki şalı açmak, kavramları yerli yerine oturtmak, aydınlanma mücadelesini kurallara riayet ederek vermek elbette çok zor. Ancak, Türkiye''yi sevenler için, zoru başarmak dışında bir seçenek bulunmuyor.

Ne tür bir mücadele verildiğini sezmek başarı yolunda atılacak ilk adım olacak...