Neden?

Hassas bir dönemden geçiliyor; böyle ortamlarda başka renkler yerlerini siyah ve beyaza bırakırlar. "Yanımda değilsen karşımdasın" mantığını benimser insanlar... İdam cezası Yargıtay tarafından onanan Abdullah Öcalan''ın ''infazı'' üzerine boyveren tartışmalar, toplumu cepheleşmeye itecek, tarafların birbirini kuşkuyla süzmesine yol açacak hassasiyette.

Ama ne çare, bizim gibi kalem sorumluluğu bulunanlar, ne pahasına olursa olsun, samimi düşüncelerini, inandıklarını okurlarıyla paylaşmak zorundalar.

Öcalan''a sempatiyle bakan var mıdır, bilmiyorum; varsa da ben onlardan değilim. Bölücü faaliyetin her türlüsüne karşıyım. Terör hoşgörüyle baktığım bir uğraş değil, teröristin her türlüsünü her zaman ve her durumda açıkça kınadım. Öcalan''ın, hem PKK aracılığıyla bölücülük yaptığına, hem de yöntem olarak terörü seçmekle ülkeyi kana boyadığına inanıyorum. 30 bin insanın hayatını kaybettiği, beşbinden fazla güvenlik görevlisinin şehit düştüğü bir ortamda, Öcalan''a ve onun yolunu tutanlara dün bütün gücümle karşı çıktım, bugün de karşı çıkıyorum.

PKK terör örgütü liderinin yaptıkları yüzünden idam cezasına çarptırılmasının, bugünkü hukuk sistemimiz açısından, herhangi bir yanlışlığı yok. Ceza yasası idam cezası öngören bugünkü hukuk metinleri önünde bulunan her yargıç, işlediği suç yüzünden, ona, aynı cezayı tereddütsüz verirdi. Zaten, Yargıtay, bu yüzden, İmralı''da görev yapan Devlet Güvenlik Mahkmesi''nin verdiği idam cezasını bekletmeksizin onadı. Hukukî süreç açısından, şu ana kadar, yanlış bir durum yok.

Öcalan''a verilen idam cezasının infazını, terör mücadelesi sırasında hayatlarını kaybedenlerin yakınlarının şiddetle istediklerini de biliyorum. Ateş düştüğü yeri yakıyor ve o insanlar, kayıplarının bu biçimde telâfi edileceğini düşünüyorlar. Haklı olabilirler, ne kadar ilkel görülse de, ''intikam'' duygusunun mağduru rahatlatan bir yönü olduğu belli. Herhalde sayıları hiç de az sayılmayacak insan, bölücü faaliyetlerin lâyığını bulduğu hissini kendilerine vereceği için Öcalan''ın idamını arzuluyorlar; onların bu arzusu da, benim için, anlaşılmaz bir şey değil.

Bütün bu mülâhazalara rağmen, "Öcalan idam edilmemeli" diyorsam, anlaşılmayı beklemek herhalde benim de hakkım. Toplumsal öfkelerin zirveye çıktığı dönemlerin anlayışı öldürdüğünü bilsem de, bu, beni doğruluğuna inandığım görüşlerimi savunmaktan vazgeçirmez.

Her şeyden önce, asılmayan Öcalan, kurtulmuş olmuyor; tersine ömür boyu sürecek daha çileli bir cezayı sürdürmek zorunda kalıyor. Ölüm, onun gibiler için, bir bakıma ''kurtuluş'' anlamını taşır; idam edilmeyen ve hayatının bundan sonraki dönemini cezaevinde geçirmek zorunda bırakılan Öcalan, vicdanı ve aklının da hapsinde kalacaktır.

Öcalan''ın idam edilmesi Türkiye''nin taahhütleri yüzünden zor zaten; 1984 yılından beri idamların durdurulmasının bazı sebepleri var ve o sebepler hâlâ geçerli. Türkiye, şu yakınlarda, Öcalan''ın da tartışma odağında olduğu bir dönemde, çeşitli ülkelere ve uluslararası kurumlara, "İdam cezalarının infaz edilmeyeceği" taahhüdünde bulundu. Bunlar bağlayıcı ve aksine davranıldığında olumsuz sonuçları olabilecek taahhütler... Avrupa Birliği''ne (AB) üye ülkeler idam cezası uygulamalarına, bazısı istemeye istemeye -sözgelimi Fransa''da kamuoyu yoklamaları halkın büyük çoğunluğunun idamdan yana olduğunu gösterdiği, İngiltere''de zaman zaman "Acaba geri mi getirsek?" tartışmaları yapıldığı halde- son verdiler. Türkiye de, AB üyeliğini istediğine göre idam defterini kapatmak zorunda.

Esasen, Öcalan''ın idamı konusu, bir turnusol kâğıdı gibi, herkesi yerli yerine oturtuyor. İdam edilse uygulamayı haklı bulacak pek çok kişi, sırf iç ve dış siyasî sonuçları açısından, "İnfaz edilmesin" kanaatini seslendiriyorlar. Bugünün konjonktüründe, infaz, Türkiye''yi dış dünyadan kopartan, içine kapatan bir sonuç verecek, içeride de temel hak ve özgürlükler mücadelesini sakatlayacaktır. Bu elbette tehlikeli bir gelişme.

İnsanın en muteberi öfkelendiği zaman öfkesini içine gömebilen, kendisini intikam hislerinden kurtarandır. İdam o kadar insanın kanını karşılayacak mı? Daha doğru olan, mücrimi yaşatarak yaptığına pişman etmek değil midir? Sizi bilmem ama, hiç değilse benim için, doğru olan bu tavırdır.

Sağduyulu düşünmenin, aklı hislerin önüne almanın zamanıdır.