Sonuçları doğru okuyalım

Seçimlerin yorumunda kafa karıştıran en önemli konulardan biri sandıktan çıkan sonucun 28 Şubat ile ilişkisi. Kimi, DSP''nin birinci çıkmasına, FP ile DYP''nin oylarındaki düşüşe bakarak, "28 Şubat kazandı, karşı çıkanlar kaybetti" tespitinde bulunuyor; kimiyse CHP''nin baraja takılmasına, ANAP''ın yediği darbeye bakarak "Seçmen 28 Şubat''ı mahkum etti" görüşünde. Acaba bu tezlerden hangisi doğru?

27 Mayıs, 12 Mart ve 12 Eylül sonrasındaki seçimlere baktığımızda, müdahalecilerin hoşuna gitmeyen sonuçlar çıktığını görüyoruz sandıktan. 18 Nisan seçimi, ilk bakışta, ortaya önceki müdahaleler sonrasındaki kadar keskin bir tablo çıkarmamış görünüyor. Başarılı ve başarısız partilere bakılarak yapılacak yorumları, yarısına kadar su doldurulmuş bardağa "Yarısı boş" veya "Yarısı dolu" denilmesine benzetebiliriz; her iki tespit de, bardak örneğinde, hiç kuşkusuz, doğrudur.

Kafa karıştıran nokta şu: 28 Şubat sürecinden yararlananlar da sürecin mağdurları da seçim kampanyalarında bu duruşlarını kullanmadılar. DSP, ANAP ve CHP gibi 28 Şubatçı partiler bu özelliklerini gözlerden gizlediler; çok farklı bir imaj yansıtmaya çalışan, yaptığını yapmamış yapmadığını yapmış gibi gösterenler de çıktı içlerinden. FP seçmen tabanının beklediği kadar işlemedi mağduriyetini; öyle bir tavrın kendisini güçsüz göstererek aleyhine çalışacağı bilinciyle... DYP lideri başlardaki eleştirilerinden kısa sürede vazgeçti.

Ancak, görüntüyü bir kenara bırakıp 28 Şubat''ın siyasi ve sosyal amaçlarına eğilirsek daha sağlıklı bir teşhiste bulunmamız mümkün olabilir.

28 Şubat''ın siyasi amaçlarını biliyoruz: RP/FP çizgisinin tasfiyesi ve Tansu Çiller''in DYP''nin başından uzaklaştırılması... 18 Nisan seçimi Tansu Çiller''in gücünü azaltsa ve FP''yi geriletse bile, tam bir tasfiyeyi gerçekleştiremedi. Bu bir başarısızlık elbette. 28 Şubatçı medya, bu sebeple, sandıkla başaramadıklarını seçim-sonrası havayı kullanarak gerçekleştirme çabasında. Liderlere yönelik "Çekilin" kampanyası sadece Çiller üzerinde yoğunlaşarak sürdürülüyor, FP içerisindeki huzursuzluk parçalanmayı getirecek biçimde işleniyor...

28 Şubat''ın "Toplumdaki dine yönelişin önüne geçmek" biçiminde özetlenebilecek sosyal bir amacı vardı; dinin siyaseti etkilemesini de hedef almışlardı 28 Şubatçılar. Oysa, kampanya döneminde, hemen bütün partilerin dini konuları kullandığını gördük; çok sayıda dine saygılı siyasetçi milletvekili oldu. 21. dönem, bugüne kadar gelmişler içerisinde, muhafazakar değerlere milletvekili sayısı en fazla Meclis olacak... DSP''nin dini konularda kitapları bulunan, hacca giden milletvekillerini hesaba katmasak bile, Meclis''te, muhafazakâr değerlere bağlı milletvekili sayısı 400''ün üzerinde.

Bu noktada kesinlikle söylenebilecek olan, ülkeye iki yıl boyunca yaşattıklarına rağmen, 28 Şubat''ın varmak istediği hedeflerin epey uzağına düştüğüdür. Nitekim, 28 Şubat sürecinde belli çevrelerin sözcüsü olarak ortaya atılmış isimlerin, şu sıralarda, bu tespitimizi destekleyecek yorumlar yaptıkları fark ediliyor. Aynı kişi ve çevrelerin, DSP''nin de, dayatmacı ve baskıcı cepheyi terk etmeyi çıkarlarına daha uygun bulacağından endişe ettikleri anlaşılıyor. 28 Şubatçılar "Bekleyelim, görelim" tedirgin ihtiyatındalar...

Temel kabulleri yanlış çıkmış bir proje 28 Şubat; 18 Nisan seçimleri, dayatmayı zorlayanların ileri sürdükleri türden bir ''dinci yayılma'' olmadığını herkese gösterdi. 28 Şubat''ın varmak istediği siyasi ve sosyal hedefler de yanlıştı; bunu göstermek de sandıktan çıkan tabloda yer alan sağduyu sahibi milletvekillerinin görevi. Yanlışı savunmak kimseye bir şey kazandırmadığı gibi çok değerli vakitlerini ülkeye kaybettiriyor, toplumsal dayanışmayı zayıflatıyor...

Kafa karışıklığına gerek yok: Sandık 28 Şubat''ı geride bırakmamız gerektiği mesajını verdi. Hangi partiler arasında kurulursa kurulsun, hükümetin, bu tespiti pekiştirecek biçimde oluşturulması şart.