Mumcu, bakın ne “etti”!

Anavatan''ın, cumhurbaşkanının halkoyuyla seçilmesine dair Anayasa değişikliğine lehte oy verdiğini biliyorsunuz.

Bu durum karşısında Erkan Mumcu''nun kalkıp “Bakın, biz cumhurbaşkanını halkın seçmesinden korkmuyoruz..” demesi, büyük bir kandırmacadır.

Zira Mumcu, doğal olarak, herkesin seçim prosedürünü bilmediğini bildiğinden hukuku siyasete, siyaseti ise şahsi ikbaline alet etmiş oluyor.

Abdullah Gül''ün TBMM''deki adaylığı noktasında Meclis''e gelmeyerek bir kaos tetikleyiciliği görevini bihakkın ifa eden Mumcu''nun bu kez Anayasa değişikliğinde AK Parti ile paralel davranması eşyanın, daha doğrusu Mumcu''nun tabiatına aykırıdır.

Peki, Mumcu cumhurbaşkanının halk tarafından seçilmesini öngören Anayasa değişikliğine niçin evet dedi?

Zannımca bu tavır, bazı bürokratik oligarklar tarafından tanzim edilen bir “strateji”nin sahneye konulmasından başka bir şey değildi.

Önce teknik bir bilgi aktarımı yapmak gerekiyor.

Anayasa değişiklikleri TBMM''de 330 ile 367 arasında oyla kabul edilirse, Cumhurbaşkanı''nın 15 gün içinde değişiklik talebini referanduma götürme “zorunluluğu” var.

Karar, 367''nin üstünde çıkarsa cumhurbaşkanı yine 15 gün içinde ya onaylar ya da veto eder.

Veto halinde Meclis''te ikinci görüşme yapılıp yine 367''nin üstünde bir oy çıkarsa bu kez cumhurbaşkanı ya onaylar ya da referanduma götürür.

Bu arada milletvekili kesin aday listelerinin 4 Haziran''da YSK''ya teslim edileceği bilgisini de ekleyelim.

İşte, bürokratik oligarşi tam da burada yeni bir strateji geliştirdi.

Bu “tabaka”nın, Mumcu''ya “Meclis''e gir ve Anayasa değişikliği paketine oy ver ki, sayı 367''nin üstüne çıksın..” dediğini tahmin ediyorum.

“Peki, sayının 367''nin üstüne çıkması AK Parti''nin lehine değil mi?” diye sorulabilir. Değil; çünkü AK Parti''nin 352 milletvekili olduğu, dolayısıyla Anayasa değişikliği talebi 330 ile 367 arasında bir sayıyla karara bağlanacağı için karar “otomatik” olarak referanduma gidecekti.

Dolayısıyla, Sezer en geç 25 Mayıs''ta bu kararı referanduma götürmeye mecburen karar verecekti.

Bu referandum, referandum kararından 120 gün sonra yapılacağı için 22 Temmuz''daki seçimde halkın önüne iki sandık konulamayacaktı. 22 Temmuz''da bir taraftan milletvekili seçimi sandığı diğer taraftan cumhurbaşkanının halk tarafından seçilip seçilmeyeceğine dair referandum sandığı olabilmesi için AK Parti''nin bu 120 günü 40 güne çekme yönünde bir Anayasa değişikliği kararı alması gerekiyordu.

İşte işin tam da püf noktası buydu.

Zira Anavatan Anayasa değişikliğine evet oyu vermeseydi 25 Mayıs''ta verilecek olan referanduma götürme kararının hemen akabinde yani 4 Haziran''dan önce AK Parti bu değişikliği kolayca yapabilirdi.

Ama Mumcu evet oyu vermek suretiyle cumhurbaşkanına veto hakkı tanıma imkanını getirdi ve böylece “işin gecikmesini” sağlamış oldu.

İkinci tur oylama 4 Haziran''dan önce yetişiyor ama 120 günü 40 güne çekme yönündeki kararın oylaması her hal ve şartta 4 Haziran''dan sonraya kalıyor. Dolayısıyla, 4 Haziran''da aday listeleri YSK''ya bildirileceği için AK Parti''nin mevcut milletvekillerinin tamamının aday gösterilmemesi ve böylece 4 Haziran''dan sonra AK Parti''li bazı milletvekillerinin küsmesi ihtimali hesaplandı.

Elbette “AK Partili milletvekillerinden bazıları aday gösterilmeyecek ya da aday gösterilmediği takdirde bu milletvekilleri aksi yönde oy kullanacak..” şeklinde keskin bir ifade kullanmak istemiyorum.

Kastettiğim husus, Erkan Mumcu''nun böyle bir “beklenti” içinde olduğudur. Özetle Mumcu, cumhurbaşkanının halk tarafından seçilmesi konusunda samimi değildir.

Çünkü Mumcu Meclis''te Abdullah Gül''ün oylanmasında büyük bir stratejinin “figür”ü idi

(“Figüranı idi..” diyecektim ama Yeşilçam''ın unutulmaz simalarından Süheyl Eğriboz''dan dayak yerim diye vazgeçtim!)

Tabii, bu arada “E-bildiri” yine olur mu, bilmiyorum.

23 Temmuz''da ise, “Eee, bildirdi de ne oldu?” diyeceğimi ise iyi biliyorum!