Nokta dergisindeki “inek”!

Sevdiğim bir fıkradır: Adamın biri karısına hitaben, “Karıcığım, Allah sana elem ve keder vermesin, bana versin.. Allah sana hastalık vermesin bana versin.. Allah seni dul bırakmasın, beni bıraksın..” der.

Karısı bu “bozuk sevgi sinyalizasyonu” üzerine sevinçle kocasına sarılıp “Canım benim, beni ne kadar çok sevdiğini zaten biliyordum..” demiş..

“Klişe” cümlelerin bazı insanların duygularını ne kadar çok okşadığını gösteren bu fıkra, bazı fikirleri düşünmeden “onaylayan” insanların hazin durumunu gayet güzel bir şekilde yansıtıyor.

Evet sağıma bakıyorum, “basma kalıp” cümleler..

Soluma bakıyorum, “klişe” kelimeler..

Önüme bakıyorum, “mumyalanmış” fikirler..

Arkama bakıyorum, “bayatlamış” hatta “küflenmiş” düşünceler..

Gökyüzüne bakıyorum, “uçan”(!) adamlar..

Bir ülke ki, hukuk ayaklar altına alınıyor, alınmakla kalınmayıp iyice “çiğnenerek” bir “pespaye vodvil”in aktörü olunabiliyor.

İşte adına “Sarıkız” denilen darbe girişimi hakkında Nokta dergisinde yayımlanan haber bu tıynet kirliliğini net bir şekilde ortaya koydu.

“Sarıkız”, biliyorsunuz ineklere verilen bir isim veya sıfattır.

Bununla birlikte, dersine çok çalışanlara da inek denildiğini biliyorsunuz.

Gerçi çalışkan öğrenciler ile bu darbe “müteşebbis”leri arasında şu fark var:

Çok çalışkan öğrenciler “çok ders çalıştıkları” için kendilerine inek deniliyor..

Oysa bu darbe girişimini başlatan bazı isimler, bırakınız çok ders çalışmayı “hiç ders almayanlardan” oluşuyor!

Bu şahısların inekten hareket ederek birilerine “Öküzün trene baktığı gibi bakmayın. AK Parti treni yol almış gidiyor. Bu treni raydan çıkarın.. Ey makinist neredesin?” demeye çalışıp çalışmadığını ise “günlük gündemi” ile daha iyi anlayacağız.

Evet, hiç ders almadan “müderris” olduğunu vehmine kapılan bu isimlere göre, memleketin “pisliklerden arınmış” olması gerekiyordu.

Çünkü 1961''deki idamlardan sonra “memleketimize bahar gelmişti” ve çünkü “hoppala yavrum yaz da gelmişti” ve çarşıya kiraz da gelmişti!.

Elbette bu koruma ve kollama işi “münferit hezeyan”ın dışa vurumudur.

Ve bu, tipik bir “kollektif heyecan” ın yansımasıdır.

Gerçi hoşgörü “limited” ama karar mekanizmaları “anonim”..

Heyhat ki, 28 Şubat muhtırasından sonra bazı emekli generallerin 1000 yıl süre ile olmasa bile 2-3 yıl süre ile görev aldığı yerler ise birer “batık holding”ti!.

Düşününüz; Cumhuriyet tarihi boyunca “bir gidiş-bir geliş”ten ibaret karayollarına bu hükümet bölünmüş yol yapmak suretiyle neredeyse bir karayolu daha daha ekledi.

Gazetelerde bu muazzam icraat ne yazık ki yer almıyor; ama on metrelik bir çukur oluştuğunda ise gazeteler hemen bu çukura “atlıyor”.

7000 km''lik bir yol yapılıyorsa, elbette yer yer on metrelik çukur da oluşur yüz metrelik çukur da..

“Yurdu demir ağlarla örenlerden” elbette Allah razı olsun ama yurdu 7000 km''lik “kara ağıyla” örenlere ve her köye, Oktay Sinanoğlu Türkçesi ile söyleyecek olursak “örütbağ” (internet) götürenlere “Allah razı olsun..” demek bu kadar zor mudur?

Ama biz ki yurdu demir ağlarla ören müteahhit Nuri Demirağ''ın (soyadı da buradan geliyor..) 1945''te kurduğu Milli Kalkınma Partisi''ni “hemen” kapatmışız.

Kapatmakla kalmamış; torunu Melike Demirağ ile, Melike Demirağ''ın eski kocası Şanar Yurdatapan''ı 12 Eylül''de vatandaşlıktan çıkarmışız.

Siz de fark etmişsinizdir; örneğin Hürriyet gazetesi her gün milyonlarca sayfa basılıyor ama bazen bu sayfalar “yırtık” bazıları “silik” çıkıyor..

Şimdi biz kalkıp “Hürriyet büyük gazete değildir..” diyor muyuz?!