Arkası olmayan yarın

Şimdiki gençlerin radyodan anladığı şeyle evvelkilerin anladığı şey epeyce farklı... İnsanları, radyo dinleme kültürlerine bakarak iki koca dilime ayırabiliriz hatta. Benim evvelkiler kümesine dahil olduğumu herhalde söylememe gerek yok. Özel radyoların patlama yaptığı nispeten yakın zamanlarda kısa bir dönem fiilen radyoculuk tecrübesi de (elbette mikrofon arkası hizmetlerde) yaşamış olmama rağmen, yeni radyo kültürüne hiçbir şekilde ısınamadım ben. Sonradan çıkan neye ısınabildim ki zaten! Hayatın bugünlere göre fevkalade sakin yaşandığı yıllarda kaldı benim aklım da, duygularım da. Yeni zamanlarla aramda sürtünmeye dayalı bir ilişki var ve birbirimize karşı her geçen gün biraz daha sertleşiyoruz. Birbirimizi aşındırıp duruyoruz sadece. Herneyse, mevzu bu değil bugün, radyodan açtık sözü, devam edelim...

Bugünlerden bakıldığında her halleriyle mütevazı görünen evlerde, dükkanlarda, iş yerlerinde, fabrikalarda, irili ufaklı ulaşım araçlarında, tarlalarda, bahçelerde, insanın bulunduğu her yerde yegâne ilgi odağının ve eğlence kaynağının radyo olduğu bir zaman... Herkesin pürdikkat radyodan yükselen hışırtılı sese odaklandığı yıllar... Ne yüzlerce kanallı televizyonlar, ne internet, ne milyonlarca farklı müzikal seçenek sunan müzikçalarlar, ne şimdiki gibi her yanı ayrı oynayan kıpır kıpır bir sosyal hayat var. Yeni zamanlarda doğanların, hız, eğlence ve aksiyonla yoğrulmuş bu yeni yaşama kültüründen bakınca asla anlayamayacakları, kavrayamayacakları ve hissedemeyecekleri bir dinginlikte her şey... Bütün sözlerin, bütün temsillerin, bütün ajansların, bütün şarkıların sessizce sonuna kadar dinlendiği, başka bir ihtimalin, kanalın, programın olmadığı, zaten eldekinden başka bir şeyin de aranmadığı bir zamandan sözediyorum. Sevdiğiniz bir şarkıyı, sevdiğiniz bir sesten bir kere daha dinleyebilmek için aylarca beklemeyi göze alabileceğiniz başka tür bir insanlıktan... O şarkının beklemekle geçen o zamanlar boyunca, bugün hiçbir müzikal eserin ulaşamadığı, ulaşamayacağı tadı, kokuyu, rengi, demi kazanmasından... En heyecanlı yerinde kalan ve devamı için bazen bir yirmidört saat, bazen daha da fazla beklemeye razı sadık ve sabırlı dinleyicilerden sözediyorum. ''Arkası yarın'' ya da yarından da uzak temsiller... Aileden biri olmuş, sahici, sıcak, içten ve mesela hayatın içinden gülünecek olanı çıkartırken hiçbir kalbi yaralamayacak özeni gösteren anlatıcılar, sohbet ve muhabbet insanları... Çoğu birer sesten ibaret hayal kahramanları...

Çocukluk insanın hayatında elinden en çabuk kaçırdığı dönem, evet... Ama hafızanıza bir bakın; hatırasını en sıkı tuttuğunuz yıllar da o yıllardır aslında. Bütün o yılları sayısı beşi onu geçmeyen ve hayatınızda sesinden başka hiçbir varlığı olmayan hayali kahramanlarla bir radyonun başında geçiriyorsunuz. Ve sevdiğiniz herkes de sizinle aynı sükuneti paylaşarak etrafınızda oluyor ve can kulağıyla dinliyor.

Orhan Boran, o yılları yaşayanların unutamayacakları o seslerden biriydi. Onun işlek zekasını, hiçbir şart altında kaybetmediği nezaketini, düşmeyen seviyesini, bozulmayan insanlığını, şaşırtıcı nüktelerini, kırıp dökmeyen şakalarını, her işe karışan kayınvalidesini, Yuki''yi kim silip atabilir hafızamızdan.

Her insan fani... Yıllar geçiyor, perdeler kapanıyor, sesler eski bir hatıraya dönüşüyor ister istemez. Radyo Günleri''nin gerçek anlamıyla efsanesi Orhan Boran artık aramızda değil... Yine ''Arkası Yarın''ların unutulmaz seslerinden Erol Kardeseci de sessizce veda etti hayata geçtiğimiz hafta. Cüneyt Türel de öyle...

Seslerin yavaş yavaş eksildiği bu gürültü çağına biz de artık esastan eskiyerek giriyoruz. Radyolarda ''Sıradaki parça bilmemkime gelsin!'' zevzeklenmeleri çınlayadursun, bizde sürtünme inadımızı bileyelim o halde!