Clinton"la aynı şehirde!..

Amerika''nın golf oynamak ve saksofon çalmak gibi eğlenceli işlere meraklı Başkanı Bill Clinton''la aynı şehirde olmak enteresan bir duygu!

Kendisi Ankara''nın en büyük otellerinden birinde kalıyor ve o otelin benim oturduğum eve uzaklığı arabayla on dakika ya tutar, ya tutmaz.

Dünya ne küçük değil mi?

Dünyanın patronluğuna Amerika Birleşik Devletleri adına vekalet eden adam da, ben de, aynı gökyüzüne bakıyoruz.

İkimiz de ikamet etmekte olduğumuz yerlerden aynı anda çıkmış olsak, on beş dakika sonra Kızılay Meydanı''ndaki Yeni Karamürsel''in önünde buluşabiliriz.

Ankara''yı bilenler bilir; Kızılay Meydanı''nda buluşmak için sözleşen herkes, gelip o binanın önünde dikilir ve beklerken o mağazanın vitrinlerine bakar.

Ankaralılar bu konuda sanki gizli bir mutabakat sağlamışlardır ve yıllardır Ankara''nın bilinen en meşru buluşma yeri orasıdır.

Hani diyorum Clinton telefon edip "Nerede buluşalım?" diye saf saf sorsa, işin raconu gereği ben de ona farklı bir buluşma noktası söyleyemem.

Ama tabii Clinton''ın beni arayacak vakti yok, adamı gereksiz yere meşgul ediyorlar.

Bu kadar gereksiz adamın markajından kurtulup beni nasıl arasın? Buluşup Girgin''de iki bardak çay içmek isteyeceğinden eminim ama elimden bir şey gelmiyor.

Kim, tavla oynamak, nargile çekmek, köfte ekmek yemek ya da yeni dergi hayalleri kurmak gibi eğlenceli işler varken oturup protokol gevezelikleri dinlemek ister ki!

Ben kendisine Ankara için alternatif bir gezi programı hazırlamaktan memnuniyet duyardım ama kendisine ulaşmak konusunda müşkülatım var.

Amerika''daki bir arkadaşımdan aldığım cep numarasından kendisine ulaşamıyorum; ya hat düşmüyor ya da düşerse, Tina Turner adında yaşlı bir kadın açıp ağzına geleni söylüyor.

Her neyse... Clinton''ın gezisinin Ankara kısmı için, daha çok politikacılar düşünülmüştü zaten.

Adamın bütün gün Süleyman Bey''in peşine takılıp resmî gezmelere gitmekten canının ne kadar sıkılabileceğini kimse düşünmüyor.

Birkaç saat beraber takılabilsek, eminim Ankara''yı fazlasıyla eğlenceli bulur ve bir daha Washington''a dönmek istemezdi.

Birlikte bulvardan aşağıya yürür, kestane kebap yer ve Hillary''yi çekiştirebilirdik.

Ona kumpir ve boza da ısmarlardım.

Ve belki laf sırası gelirse, çıkarmayı düşündüğüm edebiyat dergisi için bir miktar kredi de isteyebilirdim kendisinden.

Lafını bile ettirmeyeceğinden eminim; çek defterini ve Parker kalemini çıkarıp oracıkta bol sıfırlı çekimi yazardı muhtemelen.

Ben de elimle sırtına küçük küçük vurur, teşekkür eder ve kendisini takdir ederdim.

Sonra el sıkışır, ayrılırdık ve herkes kendi yoluna giderdi.

Yani o Amerika''yı ve dolayısıyla dünyayı yönetmeye, ben de dergimi çıkarmaya...

Bilenler bilir; ikisi hemen hemen aynı şeydir.

Benim Bill Clinton karşısında komplekse kapılmamı gerektirecek bir durum yok sonuçta.

Onun var mı peki?

Bakın onu bilemiyorum işte!