Dalgaya ram olan denizsiz kalır!

Çok kritik bir sınavda olduğumuzu farzedelim. Kritik; çünkü sonucunda ya diploma sahibi olarak çok daha gerçek bir hayata kanat açma hakkını elde edeceğiz ya da başarısız olarak kazanabileceğimiz her şeyi kaybetmiş olacağız. Tek bir hakkımız var; ya kazanacağız ya kaybedeceğiz.

Her sınavın olduğu gibi bu sınavın da belli bir süresi, yani bir zaman sınırı var. Bu şu demek: Elimizdeki zamanı kağıdın üstündeki soruların her birine yeter vakit ayıracak biçimde pay etmek zorundayız. Eşit biçimde değil belki ama uygun ve dengeli biçimde... Bu dağılımı doğru biçimde yapamazsak; mevcut birikimimizle kazanmayı rahatlıkla başarabileceğimiz bir sınavı, sırf zamanı iyi kullanamadığımız için kaybetmek tehlikesiyle karşı karşıya kalabiliriz.

Böyle sınavlarda başarısız olanların önemli bir kısmı sorulara hakkını vermeyip acele edenlerdir. Bundan daha önemli bir kısmı ise, bütün sorular eşit puana ve dolayısıyla eşit öneme sahip olduğu halde, bir ya da birkaç soruya takılıp kalan, sınavın sadece o bir ya da birkaç sorudan ibaret olduğu yanılsamasına saplananlardır.

Her soru kendi içinde bir dünyadır. Sınananların, toplam zamandan o soruya düşen vakit miktarınca o dünyaya girip şartları ve ihtimalleri değerlendirmesi, eldeki malzemeyi en iyi şekilde muhakeme ederek bir kanaate ulaşması, kesin ya da kesin olamasa bile kesine en yakın duran cevabı belirleyerek o dünyayı yine zamanında terketmesi icap eder. Bunun aksi sınananın sınav gerçekliğinden uzaklaşması demektir. Herhangi bir "soru"nun ortaya koyduğu tabiatı gereği geçici dünyanın "her şey" anlamına geldiği yanılgısına düşmek, bunu bir saplantıya dönüştürmek ve nihayet diğer her şeyi unutturan bu "yegane gerçek"le yanılmak, yenilmek... Bir soruya mahkum kalıp, sınavın bütününe, bütünlüğüne, bütüncüllüğüne körleşmek, sağırlaşmak, yabancılaşmak...

Bu afaki sınav denklemini niye kuruyorum?

Bu denklem bizim hayatla, olan bitenle, gelip geçenle ilişkimizi iyi açıklıyor çünkü... Geçmişte birçok şey yaşadık ve her şey o anda yaşadıklarımızdan ibaretmiş gibi geldi bize. Tıpkı şu anda olan bitenin her şey olduğu yanılgısına düştüğümüz gibi... Bunlar bizzat içinde yaşadığımız hayat sınavının soruları sadece... Evet kendi içinde bir dünya hepsi... Ama kendi dışında sadece bütünün parçaları... Tek tek hepsi birer muamma, çözmemiz gereken birer düğüm... Ne "her şey" olacak kadar büyük, ne "hiçbir şey" olacak kadar küçük bu düğümleri çözerek ulaşacağımız şey. Çözebildiğimiz düğüm sayısınca ilerleyeceğiz, yürüyeceğiz sadece. Asıl gerçekse şu: Bizler insanız, bir sınavdayız ve işimiz düğüm çözmek!

Yaşadığımız her hadiseyi "her şey" gibi görmeyi alışkanlık haline getirdik. Bu bizi "şey"e kilitliyor ve "her şey"e körleştiriyor. Biz parçayla gürültülü oyunlar oynarken; bütün, yanımızdan geçip gidiyor.

Bir terslik var, o kesin!

Saniye zamanı yutuyor, gün mevsimi, dalga denizi...

Her yer, her gün biraz daha büyük bir çöl oluyor adeta...

Herkes farkında bile olmadığı sinsi bir susuzlukla içten içe kuruyor, kuruyor.

Ve gerçek, kimsenin dönüp bakmayı akıl edemediği bir mecrada olanca gürlüğüyle boşa akıp gidiyor.