Değişen ve değişmeyen

Hafızam beni yanıltmıyorsa 1986 yılının Kasım ya da Aralık ayında ilk defa imzamı taşıyan bir yazı günlük bir gazetede yayınlandı. Zaman gazetesi Kültür-Sanat sayfasında... Gazeteciliğe başlangıcım da 1986''nın Ekim ayındadır. 22 yılı aşkın bir süre geçmiş aradan. Neredeyse bir çeyrek asır... Bu süre zarfında medya içinde birçok farklı görevi yürüttüm. Gazeteler, dergiler, televizyon, radyo, internet ve hatta reklamcılık... Yapı olarak güncelin dışında olanla çok daha fazla ilgili olmama rağmen, çeyrek asra yakın bir zamandır hep günceli bilmek durumunda kaldım. Son yıllarda olanca ağırlığıyla zihnime çökmüş bulunan bir hayat tortusuyla yaşıyorum. Bu ülkede birkaç on yıl ömür sürmüş her insan gibi... Tarifsiz ve zaman zaman bezginliğe kadar varan bir yorgunluk hali...

Hepimizin içinde öyle ya da böyle sürüp gidiyor bu gelgit... Değişmesini hiç istemediğimiz halde içimize dinmez sızılar bırakarak değişen şeyler ve kahredici bir inatla asla değişmeyenler...

Bakın 2008''in sonuna da sadece iki gün kaldı artık. Yeni bir yıla yine İsrail''in akıl almaz vahşetinin görüntüleriyle giriyoruz. Bir devlet on yıllardır orantısız güç kullanarak ve sivil-asker ayırt etmeden bu vahşeti insanlığın gözü önünde sergiliyor. Manzara değişmiyor, sadece işe yaramayan kınama mesajları düşüyor dünya yönetimlerinden ajanslara, o kadar! Havai fişek tantanalarıyla örtebilecek miyiz bu ağır insanlık günahının üstünü. Yaralı bilinçlerle yeni bir yıla... Ama yenilik nerede?

Değişen insana dair haller... Onları kaybediyoruz. Zamanın geçmekte olduğuna kendimizi inandırarak acımızı hafifletmeye çalışıyoruz. Zaman değil elden giden, hayat gidiyor. Kendini insan gibi hissetmeye önem verenlerin ayağını basacakları zemin küçülüyor. Kötülüğün yeryüzündeki tezahürleri kanıksanıyor yavaş yavaş. Her şey zamanı hızlandırmak için, aşırı hızdan görünmez oluncaya kadar vicdanlarımız...

Bakın içeride kirli oyunlar nasıl kaldıkları yerden sürdürüyorlar kumpanyalarını. Yüzlerce kere teşhis edilmiş suçlarının yeni sürümlerini nasıl da pişkinlikle sürüyorlar piyasaya. Onları bu kadar pervasız kılan, bu kadar cüretkâr kılan şey nedir, düşündünüz mü? Bize güveniyorlar, bizim eksik ve kusurlu olmakta karar kılmış gibi görünen insanlıklarımıza... Yoksa dayanamazlardı, karşılarında bir hakkaniyet heybeti görseler çözülüp giderlerdi şimdiye kadar!

Bu satırları yazarken bile bir acelecilik, bir telaş içindeyim. Sanki birileri havai fişekleri beklenenden önce patlatmaya başlayacak, yazdıklarım o gürültüde kaynayıp gidecekmiş gibi geliyor. Oysa o fişekler patlasa da, patlamasa da kaynayıp gidecek arada bütün bu kaygılı sözler. Bu çağ kaygısızlıkların çağı artık. Ne koparırsam hayattan kâr diye koşuşturanların çağı... Kaygılar yaşlı insanlar gibi hayatın ücralarında sığıntı!

Belki de “Herkese güzel yıllar” deyip bir kenara çekilmeliyim kaygılarımla birlikte... Bir yerlerden sevgi sözcükleri kopyalayarak yazımın sonuna... Havai bir fişek olup abartılı coşkulara kapılmalı, her yere ışıltılar saçmalıyım.

Yapamam üzgünüm, hiç coşkulu değilim. Kötü bir yıldı 2008! Yorgunluğumu koyulaştıran bir yıl... 2009 değişenlerle değişmeyenler arasındaki bu denklemi değiştirecek mi? Bu sorunun cevabı, bizim kendimizde neleri değiştireceğimize bağlı!