Devekuşlarının bir bildiği var!

Haberlere göz atmanın insanı ne kadar yorduğunun, üstüne nasıl büyük ağırlıklar bıraktığının bilmem farkında mısınız? Eğer bu yaptığımızı rutin bir şey olarak alıştığımız için, herkes yaptığı için ya da oyalanmak için değil de, belli bir sorumluluk anlayışı içinde yapıyorsak eğer, bu yük sadece omuzlarımızı değil, zihninizi de fena halde ağırlaştırıyor zaman içinde.

Dünyadan el etek çekip münzevileşmek gibi bir şansımız yok. Buna hakkımız var mı, o da tartışılır... Dünyada ne olup bittiğinden bihaber olmak, insan olmanın tabiatına aykırı bir şey... Öte yandan; günün yirmi dört saatinin her dakikasını dünyada olan bitenle geçirmenin ve zihnimizin hemen hemen tamamını giderek karmaşıklaşan bu gelgite terketmenin de insanı iç dünyasına bigâne kılan bir şey olduğunu artık biliyoruz.

Her gün önümüzden dünyada olan bitene dair sayısız haber gelip geçiyor. Bağımsızlıkları çok tartışmalı medya "şirket"leri, güçlü ulusların kontrolündeki uluslararası haber ajansları, her gün korkunç bir "kâr" yarışına katılmak durumunda olan ve dolayısıyla ahlakî duruşları hızla belirsizleşen yerel medya araçları... İrili ufaklı her aktörün "menfaat" devşirme kavgası verdiği bir kurtlar sofrası... Bir yerden sonra neyin haber olduğunun, neyin haber kılındığının, hangi yanlışın dikkatsizlikten, hangisinin kasten yapıldığını bilemeyeceğiniz bir kirli anafor...

Bir çırpıda yüzlerce farklı medya aracının ismini art arda sıralamanız mümkün... Televizyon kanalları, gazeteler, dergiler, internet siteleri, sosyal medya... Sadece rejimleri değil, çağı değiştiren bir tür çok seslilikten sözediliyor. Ama yakından bakarsanız, kazın ayağının pek öyle olmadığını görüyorsunuz. Haberlerin, sanıldığı ya da iddia edildiği kadar çok ve farklı kaynağı olmadığı birkaç adımlık basit bir işlemle rahatlıkla anlaşılabiliyor. Herhangi bir arama motoruna herhangi bir haber başlığını yazdığınızda, aynı haber metninin onlarca yazılı, görsel ve sanal medya organı tarafından çoğaltılarak yayınlandığını görüyorsunuz. Bu küresel ölçekte de böyle, yerel ölçekte de böyle...

Dolaşımdaki haberlerin çok büyük bir kısmı, aslında bir elin parmaklarını geçmeyecek sayıdaki ajans tarafından üretiliyor. Bunlar onlarca kötü örnekten biliyoruz ki ya çeşitli ülke yönetimleri ya da ittifakların, ya örtülü manipülasyonlar konusunda maharetli gizli servislerin ya dev küresel sermaye kuruluşlarının ya da hepsinin birden kontrolü altında.

Bizler evimizin içine kadar ulaşan bu haber bombardımanı karşısındaki mukavemetimizi hızla kaybediyoruz. Öyle büyük ve hararetli bir akıntı ki bu, insanın bırakınız ayıklayıcı zihinsel mekanizmalarını devreye sokmayı, aklını başında tutması bile gerçekten güç. Bize söylenen her şey, vicdanımızı tümüyle ikna etsin etmesin, zihnimizde bir iz bırakıyor. Bu izler öyle hızlı birikiyor, bombardıman üstümüze o kadar çullanıyor ki, nihayetinde bir duygu kabarcığından öte pek bir derinliği olmayan bilinçlerimiz sonunda ister istemez o sele kapılıyor. Üstelik kahir ve kahredici ekseriyetimiz, sığınak olarak gördüğümüz kat"i kanaatlerimize o kadar sıkı sarılıyoruz ki; belli bir yerden sonra bir şekilde aklıselim kalmışlarımızın içine sürüklendiğimiz o anaforu işaret etmelerinin, hiçbir durumda masanın üstündeki her şeyi bütün çıplaklığıyla göremiyor oluşumuzu bize hatırlatmalarının pek bir anlamı ve faydası olmuyor.

Ben bu yazıya başlarken, açık bulunan Habertürk web sitesi İsrail"in Gazze"yi bombalamasını "Terör örgütünü vurdular" başlığıyla veriyor. Yazıyı bitirirken vahamet anlaşılmış olacak ki başlık "İsrail Gazze"yi vurdu" şeklinde düzeltiliyor. "Vahim hata" ile "düzeltme" arasında geçen dakikalar birçok savunmasız zihni esastan zehirliyor. Düzeltildiğine göre belli ki bu bir dikkatsizliğin sonucu... Ve fakat bu dikkatsizlik, milyonlarca farklı adreste milyonlarca farklı haberde bir asırdan fazla zamandır sürüyor, sürdürülüyor.

Devekuşlarının tehlike karşısında kafalarını kuma gömmelerinin nafile çaba olduğunu söyleriz ya hep, bence bu o kadar anlamsız bir şey değil. Sonunda gövdelerini kurtaramıyor olsalar bile, kıymetli olanı saklayıp, varlıklarına kastedenleri hakettikleri yerleriyle muhatap bırakmış oluyorlar.

Son bir hareket için, hiç fena değil!