Giydiren çıplaklar diyarı

İnsanların pek çoğu dünyadaki varlık sebebinin “giydirmek” olduğunu düşünür hale geldi. Hayır, konfeksiyon faaliyetlerinden, modacılıktan, giyim kuşam piyasasından sözetmiyorum. Belki bu alana ilişkin kapılmalar da benzeri bir iddiaya konu edilebilir ama benim maksadım o değil. “Giydirmek” derken, iki laf etmek suretiyle karşısındakini fikriyle, zikriyle, iddiasıyla, cakasıyla abondone etmekten sözediyorum ben. “Şuna şöyle en havalısından iki laf sokayım da, iki seksen uzatayım!” gibi bir çene raconu kesme ahvali türedi ya son zamanlarda, tam olarak söylediğim bu işte!

“Ben doğuştan her şeyin en doğrusunu bilirim” gibi gayrı insani bir zemini var bütün bu laf cüretkarlıklarının. Gerçekten iyi kötü bir şeyler bilenlerin hiç tevessül etmeyecekleri bu nevi çene alışkanlıklarının; insanlığın uzun tarih yolculuğu içinde cehalet çıtasının en fazla seviye kaybettiği bir dönemi işaret ediyor olması çok büyük ihtimaldir. Çünkü malum, cahillerdir ancak kör cüreti ve ahmakça cesareti bu kadar pervasızca kuşananlar.

Durmadan birilerine “giydirme” ihtiyacı içinde ortalıkta dolaşıp çene mesaisi yapan karakterlerin temel sorunu çaresiz enaniyetleri değilse eğer, şuur altlarındaki beşpara etmezlik travmasıdır. Bilgi, tecrübe ya da hikmet bakımından bir değer ifade eden her insanoğlu öyle ya da böyle akıl ve idrak sahiplerince farkedilir zaten. Kim ki tek bir kişi kalmaksızın yeryüzündeki bütün yaşayanları bağıra çağıra varlığının paha biçilmezliğine inanmaya çağırmaktadır, bilin ki acınası bir değersizlik cehenneminde çırpınmaktadır kendi içinde. Bu derin değersizlik hissidir ki; başkalarını daha da değersiz kılmakla yükseleceğine inandırır safça insanı.

Durumun her insan teki için ne ölçüde bir vehamet taşıdığını tespit edebilecek durumda değilim elbet... Ancak biliyorum ki her birimize “minicik”le “devasa” arasında değişen ölçülerde bulaştı, bulaşıyor bu zamane hastalığı. Hepimizin insanlığının bir köşesine az ya da çok bir “giydirme” refleksi gelip çöreklendi sinsice. Çünkü biz akvaryum balıkları değiliz; içinde yüzüyoruz tatlısıyla tuzlusuyla yaşadığımız zamanın kirli ırmağının. Soluduğumuz havayla, içtiğimiz suyla, yediğimiz lokmayla bu kültürün ürettiği besinler semirtiyor ağır gövdelerimizi. Hangi berrak kalplerimizle, hangi kir tutmaz insanlıklarımızla karşı duracağız, direneceğiz yeryüzünün anlam örtüsünü toza dumana katan bütün bu gaflet erozyonuyla.

Öyleyse sıkı tutmak icap etmez mi bu durumda bütün uçlarından kendimizi, kendiliğimizi. Başkalarını alçaltarak yükselmeyi bir kazanç sayan, kırıp dökerek kendi enaniyetini ayakta tutan bir insanlığı nasıl sindiririz ki biz içimize! Meğer ki küçücük bir meselede olsun, meğer ki kocaman bir muammayı çözmeye hamle ederken olsun!

Diyeceğim o ki, herkes kendi insanlığını kendine giydirsin önce! Kendini kıskıvrak yakalasın herkesten ziyade, sinsice örtbas edilmiş ego şişirme seanslarında.

Etrafından en çok yanlışa suçüstü yapanlar, kendi kabahatlerine karşı en çok körleşenlerdir diye bitireceğim yazıyı ama... “Senin bu yazın da esasen ''etraftaki kabahatları teşhir'' kıvamında değil midir?” diye soranlar olacak.

Elhak doğrudur, bizim ikametimiz de aynı diyarda!

Bu zamanın en acımasız kötülüklerinin insana pek sinsice yaklaştığını söylemiş miydim bu arada?