İki nokta, bir ünlem

Bir haber videosu izledim internette. Gazze''de, İsrail işgalinin başladığı 1967 yılından bu yana ilk kez bu bayramda bir sirk gösterisi yapılıyormuş. Refah sınır kapısından geçerek Gazze''ye gelen Mısır Ulusal Sirki, birkaç yıl önce İsrail tarafından bombalanan eski bir hapishaneye kurulan gösterişli çadırlarında bir ay boyunca gösterilerine devam edecekmiş. Sirkin ilk gösterisine Gazzeliler büyük ilgi göstermiş. İzlediğim video, işte o ilk gösterinin eğlenceli görüntülerini aktarıyor. Çoğunluğunu gençlerin oluşturduğu seyirciler, ip üstünde yürüyen cambazın gösterisini adeta nefeslerini tutarak heyecanla izliyorlar. Çok tehlikeli bir durum yok ortada aslına bakılırsa. Cambaz büyük bir riske girmemiş; çünkü yürüdüğü ip sadece dört beş metre yükseklikteki iki direk arasına gerilmiş. Yine de herkes attığı her adıma dikkat kesilmiş durumda.

Gazze''de günlük hayat, taşıdığı çok yönlü tehlikelerle ip üstünde yürümekten daha kolay değil aslında. Bir tür cambazlık mahareti gerektiriyor Gazzeli için hayatta kalma mücadelesi... Her günlerini böyle büyük riskler altında geçirmek durumunda olan genç Gazzelilerin, sadece dört beş metre yüksekliğe gerilen bir ipin üstünde yürüyen cambazı bu kadar büyük bir heyecanla izliyor olmaları ne kadar ilginç... Şartlar ne olursa olsun, ''insan'' bunun üstüne çıkmanın, insanlığını yaşamanın, unutmayı başarmanın bir yolunu buluyor. ''İnsan''ı görünür kötülüklerle yok etmenin pek bir yolu yok anlaşılan. Bu sebeple olacak; son yüzyılda kara bezirganlar bütün vakitlerini kötülüğü görünmez kılacak hal çareleri aramakla geçiriyorlar.

...

Son birkaç gün içinde bayram ziyaretleri sebebiyle bir iki küçük seyahat yaptım. Yoğuna yakın bir trafik seyri vardı ve genelde her zamankinden daha sakindi sürücüler. Kısa zamanda meselenin aslı anlaşıldı. Neredeyse adım başı trafik kontrol noktaları oluşturulmuştu. Bu sebeple sürücülerle gaz pedalı arasındaki ilişki sekteye uğruyordu. Sağlama-sollama koreografilerinin hatalı versiyonlarının tümü de rafa kaldırılmıştı. Kontrol noktalarındaki trafik polisleri, sürücülerin ve yolcuların güvenliklerini tehlikeye düşürecek ve Allah korusun hayatlarına malolacak (senelerdir olduğu gibi) yanlışların önüne geçmeye çalışıyorlardı. Yani bizi bizden korumaya çalışıyorlardı. Kendimizi telef etme konusundaki anlaşılmaz heves ve ihtiraslarımıza ket vurmak için denetim halindeydiler.

Sadece trafikte değil, hemen her alanda durum böyle... Bu yüzyılın güvenlik tertibatlarının büyük bir kısmı insanları kendilerinden korumak üzere oluşturuluyor. İnsanın yeni yaşama kültüründe en büyük düşmanı kendisi çünkü. Bu bir gerçek ve bu gerçekte üzerinde çok düşünülmesi gereken bir ironik durum var.

''Hayat''larımızı yok etmek, çürütmek, kirletmek, nefes alınamaz ve yaşanmaz hale getirmek için ne kadar çok şey yaptığımızı sıralamaya kalksak, sonunu getirmeye ömrümüz yetmez. İnsan, fıtratının kendisine kazandırdığı dengeleri yitirdiği zaman kaçınılmaz olarak ihtiraslarının eline düşüyor. Sonuç görüldüğü üzere tam bir felaket! Kalabalıklar içinde yapayalnız, zenginlikler içinde yoksul, bütün teknolojik imkanlara rağmen ilkel, büyük sağlık harcamalarına rağmen sağlıksız, herkes sevgiden bahsettiği halde sevgisiz, onca tedbire rağmen savunmasız, onca yatırıma rağmen mutsuz, onca harcamaya rağmen tatminsiz, hazların peşinde hazsız, vs...

İnsan, sahip olmayı tarihi boyunca belki de hiçbir zaman bu kadar çok istememişti. Ve gariptir; hiç bu kadar ''kaybeden'' de olmamıştı.