Mehtaba çıkan merdiven

“Neden içinden geçenleri bize de anlatmıyorsun?” dediler. “Anlatayım ama hangi kelimelerle?” diye sordu.

Günler bir türlü kuramadığımız cümleler gibi gelip geçiyor. Saatler buruşturup attığımız kağıtlar gibi etrafa dağılıyor. Söylenmesi gereken şeyler, nasıl anlatacağımızı bilemediğimiz için içimizde kalıyor. Bir türlü parmak kaldırmaya cesaret edemeyen küçük, ürkek bir çocuk gibiyiz. Önce böyleyiz; sonra sırası geldiği halde repliğini hatırlayamayan bir aktör gibi... Hep yaşadığımızdan daha fazlasıymışız gibi bir his oluyor içimizde. Ama her zaman içimizden geçenden çok daha azını yaşıyoruz. İçimizin toplamının dışımızdan çok daha fazla olduğuna inanıyor ya da inandırıyoruz kendimizi. Ama içimizin toplamı sessiz, işitilmiyor sessizliğin sesi ve bu yüzden, katılmıyor hesaba! Alıp kendimizi nereye koysak, olmuyor istediğimiz gibi. Hiçbir bütüne uymayan bir yapboz parçası gibi. Şikayetçiyiz kalabalıkların hiç durmadan üstümüze üstümüze gelmesinden. O zaman her yerimize bulaşan bu sırnaşık yalnızlık hissi de neyin nesi? Bir zaman geliyor, kıyamıyor, düzeltmek istiyor insan hayatının kırışan yerlerini. Ama nasıl, ne zaman, nasıl yapabiliriz bunu; iki yakamızdan tutup çekiştirip dururken ihtirasla şimdiki zaman! Günler bir türlü denkleştiremediğimiz cümleler gibi öylece geçip gidiyor. İnsan, belli ki hep yarım kalacak olan bir şarkı, kapanamayacak olan bir hesap! İçimiz, durmadan ürkütülen bir kuş gibi, ne konacak bir yer bulabiliyor, ne uçup arkasına bakmadan gidebiliyor. Biz aslında uzakta bir yere dalıp gitmişleriz. Sanki gerçeğin güvertesine tutunmaya çalışıyor denize düşmüş bir sürü hayal...

“Ey güzel süt kokusu/ Sütten ırmaklara gelip uzananlar/ Parmakları hışırtılı ve yüzüklerini ancak/ Ölünce ve yıkanırken çıkaranlar/ Bir kez öldükten sonra öldüklerine artık inanılmayanlar/ İlk söz tekrarlandı son söz söylendi/ Ey bizden olanlar, hiç olmayanlar” diye yazmış Cevdet Karal, ‘Sütle’ isimli şiirinde.

Düşüncelerimi zihnimde alt alta yazıyorum ama “Topla şu kafanı!” dediklerinde bir türlü toplayamıyorum. Her matematik dersinde pencereden ötelere dalıp dalıp gidersen, olacağı bu!

“Başka hayatların, bizi aşan büyük mecraların, başka zaman ve mekanların ve keşfedilmemiş ormanlar gibi, tırmanılmamış dağlar gibi, girilmemiş denizler gibi etrafımızı çevreleyen varlıkların ve hallerin farkındayız. Bazen bir koku ya da müzik. bilginin ve tecrübenin o uzak mecralarından görünmez bir rüzgar taşır bizlere. Ve bir zamanlar küçücük bir parçası ve sonsuz merkezi olduğumuz o bütünü biraz daha tecrübe etmek isteriz” diyor Kathleen Raine bir makalesinde.

Bir de şunu düşünün; herkesin sözün görünen yüzüyle yetindiği bir dünyada, anlaşılmaya heveskâr bir mecaz ne hisseder?

Aslında bir Pamuk Prenses ve sekiz cüceydiler. Şunca zaman hiç kimse akıl edip de saymadı onları. Kendileri bile!

Daha minicik birer çocukken masallar bizi elimizden tutup bilmediğimiz alemlere götürmeseydi, hayallerin gerçeklerden çok daha renkli olduğunu hiç bilemeyebilirdik.

İki yıldız arasına kurduğu salıncakta, geceyi yorgan gibi üstüne çekerek uykuya dalan çocuklar da var.

“Mehtaba çıkan merdiveni bulmak istiyorsan” dedi meczup, “çocukla çocuk ol!”