Muhasebe ve umut

Adettir, yılın son günü geriye dönük bir yıllık bir muhasebe yapılır. Bozmayalım adeti, biz de yapalım muhasebemizi. “2009 yılında neler oldu” gibi bir başlık açmayacağım tahmin edersiniz ki… Bu türden dökümler şu günlerde çokça yapılıyor zaten medyada. Ben onun yerine daha genel, daha insani bir izlenim ortaya koymaya çalışacağım.

Yılın kronolojisine bakarsak eğer, 2009''un özellikle ülkemiz için gerçekten zor bir yıl olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Etkisini bütün şiddetiyle sürdüren bir küresel ekonomik kriz… Böyle az rastlanır bir ekonomik kasırganın, çok tabiidir ki bizim sahilimize ulaşan fırtınalı havaları da oldu yıl boyunca. Oldum olası iç krizlerle birlikte yaşayan bir ülke için, tam da krizleri geride bırakma umudu yeşermişken bir dış krize toslaması moral ve düzen bozucuydu şüphe yok ki. Öte yandan, en ağır sıkıntılar içinde olanımızda bile öyle bir dibe vurmuşluk görmedim ben. Şikâyetler elbette vardı, ama sessizce yaşamaya devam eden iyimser beklentiler de vardı.

Uzun yıllardır ülkemizin kamusal düzenini rehin almış durumdaki gayrı nizami karanlık yapılaşmalarla ilgili arınma süreci de ağır toplumsal sancılar yaşattı hepimize. Bu süreçte öğrendiklerimizin sadece çok küçük bir kısmının doğru olması bile Türkiye''nin yakın geçmişiyle hesaplaşmasını zorunlu hale getiriyor. Bu hesaplaşma 2009 yılına damgasını vurdu bile. Öyle görünüyor ki sis bulutları dağıldıkça, etraf aydınlandıkça gördüklerimiz, duyduklarımız bizi beklentilerimizin bile ötesine sürükleyen büyük sarsıntılara uğratacak. Aslında bu ülkenin sessiz çoğunluğu olarak bir şekilde hissettiğimiz, sezdiğimiz, zaman zaman kısa devrelerle ucunu kıyısını görebildiğimiz bir karanlığı görmeye başlıyoruz biz. Yakılan her ışık kaynağı, dehşetengiz karanlığı daha görünür hale getiriyor. Şaşırmıyoruz ama ürperiyoruz. Ve bazen ürpermek elzemdir. Soğukta ürpermek hatırlatmaz mı bize ısınma ihtiyacını.

Hayatımıza hâkim olan kesif kültür kirlenmesini 2009 yılı boyunca defalarca yazma gereği hissettim. Çünkü en dokunulmaz karanlıklarına bile ışık tutma cesareti kazanmakta olan bir ülke olarak, henüz kapağını açmadığımız ağır bir tehdit dosyası bu insanlarımız için. Toplumsal hayatımızdaki yozlaşma, insani değerlerimizdeki çözülme, kültürel önceliklerimizdeki vahim değişim artık fark edilmeli. Yetkililer falan demiyorum, bunu ancak toplum kendisi teşhis edebilir. Yetkililerin böyle zor bir takvim içinde buna pek de vakit bulamayacakları açıkça görünüyor. Çürüyen yer neresiyse, tam da oradan başlamalı onarım…

Pek çok başka başlıkla zenginleştirilebilecek bu muhasebenin sonunda, sadece hissiyatımın bir ifadesi olarak 2010''a umutla baktığımı ifade etmek isterim. “Neden?” diye soranlara söyleyebilecek pek bir şeyim yok, içime öyle geliyor sadece. Sanki 2010''la başlayan yeni dönemde şafak yavaş yavaş sökecek hem milletimiz, hem de insanlık için. Sıkıntıların sona ermesinden değil, ibrenin nihayet doğru yönü göstermesinden sözediyorum. Hayırların tecelli ettiği, etmeye başladığı bir yeni yıl bekliyorum. Bugün başka yazılarda da bu umudun izlerine rastladım. Artık neredeyse unutmaya başladığımız bir güzel imkâna geri dönüp dua edelim o halde! Hayırlı ve güzel başlangıçlar için…