"Nefret bir yüktür"

Her gün içinizden kaç kişinin yüzüne tükürdüğünüzü, kaçına küfrettiğinizi, kaçını tokatlamak, yumruklamak istediğinizi bir düşünün hele!..

Bugünün dünyasını kurgulayan, belirleyen ve güdüleyen en temel kavramlardan birinin nefret olmadığını hiçkimse söyleyemez.

Söylerse; hergün haber bültenlerini işgal eden dehşet kliplerini açıklamanın bir yolunu bulamaz.

Gerçek, gizlenemez bir açıklıkla tam ortada ve gözümüzün önünde duruyor; öğüttüğümüz her yirmidört saatte hayatlarımızdaki nefret katsayısını biraz daha büyütüyoruz.

Üstelik birilerinden, birbirimizden, başkalarından nefret etmek için giderek belli bir nedene, bir gerekçeye, bir açıklamaya da ihtiyaç duymaz hale geliyoruz.

Sokaktaki insanların, aramızdan birilerinin, henüz ergen bile olmayan çocukların ve sıradan ebeveynlerin gösterdiği şiddet performansı bize hâlâ şaşırtıcı gelse de; üçüncü binyılına ulaşan insanlık nehrinin akış yönünü bilenler, bu performansları açıklamakta çok fazla güçlük çekmiyorlar.

Kabul edelim ki bugün gelinen noktada dünyanın egemen mekanizmaları insanlığın lehine üretimlerde bulunmaktan çok, subjektif menfaatler uğruna kirli stratejiler geliştirmekle meşgul oluyorlar.

Güç dengeleri, hükümranlık isteği, tüketim ve satış çarkları, iktidar kavgaları, ideolojik manipülasyonlar ve ard arda sıralanabilecek başka birçok nedenle sinsice kışkırtılan nefret potansiyeli, bireysel ve toplumsal bünyede yaptığı ağır tahribatla, günden güne güçlenen şiddet duygusunun zeminini de oluşturuyor aslında.

Ama bütün bu dışsal etkenler, nefret suçunun kişisel boyutunu gözardı etmeyi haklılaştıracak denli açıklayıcı sayılamaz yine de.

Sonuçta hepimiz insanlık denen o bütünün parçasıyız çünkü ve her birimiz o bütünün duygularıyla tanımlanmak durumundayız.

İçimize dikkatle bakma erdemini gösterebilirsek eğer; ruhlarımızın yer altı birikintilerinden toplumsal nefretin uç verdiği bütün hassas fideliklere bir avuç cansuyu taşımakta olduğumuzu görebiliriz.

Bizim dikkatimizi dağıtan ve görme yeteneklerimizi kısıtlayansa; nefretin farkedilemeyecek kadar sıradanlaşmış olmasıdır yalnızca.

Her gün içinizden kaç kişinin yüzüne tükürdüğünüzü, kaçına küfrettiğinizi, kaçını tokatlamak, yumruklamak istediğinizi bir düşünün hele!..

Bir de şunu düşünün sonra; ortada bu kadar paylaşacak şey olmasaydı, ruhumuz bu kadar aç olmasaydı, şehirler bu kadar düğümlenmeseydi, iktidar oyunu bu kadar kirlenmeseydi, sömürü bu kadar yaygınlaşmasaydı, satılacak bu kadar çok mal olmasaydı, kısıtlı kaynaklar kapışılmasaydı, haber haber olmaktan çıkmasaydı ve bizler bütün bunları doğal kabul etmeseydik, bu kadar nefretle dolu yaşamak durumunda olur muyduk?

Teorik hedeflerle konuşma alışkanlığımız, vahim pratik sonuçları görmemize engel oluyor.

Dünyayı elbirliği ile bir nefret fıçısı haline getirdik ve artık bu hali canımızı bile sıkmıyor.

Şu ya da bu amaçla, kendi zihnine ya da başkalarının zihnine nefreti dölleyen herkes, bu kanlı ve kirli varış noktasının müsebbibleri arasında görmelidir kendini.

Bugünlerde sözü edilen o çığrından çıkmış vahşet; sıradanlaşmış nefretin gayrımeşru çocuğudur olsa olsa.

Bağırmayı kesip, düşünmek gerek!

* "American History X" filminden...