Nöbetçi bilirkişilik mesleği

Malum, memlekette tartışacak mesele sıkıntısı çekilmiyor. Buna ilave olarak tartışacak insan sıkıntısı da çekilmiyor. Sağdan toplasanız, soldan toplasanız topu topu elli altmış kişilik bir bilirkişi topluluğu var. Bunlar her Allah''ın günü televizyona çıkarak günün konusu hakkında uzun uzun konuşuyor, toplum olarak bildiklerinden faydalanmamıza izin veriyorlar. Gerek stüdyoya gelerek, gerek oradan buradan canlı telefon bağlantısı (ne demekse artık bu) ile yayına katılarak fikirlerini, birikimlerini kamu hizmetine açıyorlar. Biz de yetmiş küsur milyon kişilik bir güruh olarak ağzımızı açıp dinliyor, bir şeyler kapmaya çalışıyoruz. Bu hadise neredeyse yılın 365 günü bu şekilde tekrar ediliyor.

Bu memlekette neden meselelerin bir türlü künhüne varılamadığını, neden her şeyin en yüzeysel, en sığ haliyle konuşulduğunu merak eden varsa bu manzaraya iyi baksın!

Sanki hayata bilirkişi olarak gözlerini açmış bazı insanlar var. Büyüyüp elverişli yaşa geldiklerinde gidip uygun bir yere büro açıyorlar. Her sabah erkenden gidip o bürolara oturuyor, çaylarını kahvelerini içtikten sonra arkalarına yaslanıp sekreterlerinin sırada bekleyen radyo ve tv kanallarıyla tek tek ve en canlı şekilde bağlantı kurmasını bekliyorlar. Sonra konu neyse önlerindeki dosyanın kapağını açıp otomatiğe bağlıyorlar. Akşam olduğunda bu defa kanallardan gönderilen araçlarla stüdyo turları başlıyor. Bilirkişilik durumunun gerektirdiği aksiyonlar bu defa stüdyolarda en canlı kanlı biçimde sürdürülüyor.

"İnsanlar böyle saçma sapan bir rutini kendilerine hayat diye seçiyorlarsa, kendileri bilirler, bize ne!" deyip geçmek isterdim, ama rutin toplumun da rutini haline geldiği için bu durum herkesi ilgilendiriyor. Bakınız topu topu elli altmış kişinin zihinsel çapı, bu toplumun gündemine gelen meselelerle ilgili kanaatlerinde en temel belirleyici oluyor. Bu dolaşımın içindeki herkesin çapsız ya da lüzumsuz olduğunu söylemiyorum; ama toplamdaki sığlık ya da kolaycılık içinde maalesef işin hakkını verenler de arada kaynayıp gidiyor.

Türkiye''nin aklıselim dairesinde ele alınıp konuşulması gereken pek çok meselesi var. O aklıselimi konuşma zeminine hakim hale getirmezseniz bütün meseleler otomatikman kavga sebebi oluyor ya da sulanıyor. Gözlediğim kadarıyla bilirkişiliği meslek olarak görenlerin ilk öğrendiği şey; medyatik düzlemde kavga çıkarmanın, atıp tutmanın, esip gürlemenin, ileri geri konuşmanın, hâsılı meseleleri sulandırmanın ekran ömrünü uzatmada işe yarar beceriler olduğu gerçeği…

Günümüzün medya düzeni oynanan tumturaklı oyunun devamını önceleyen ve daha ziyade dar alanda kısa paslaşmalardan oluşan bir mantık üzerine kuruluyor. Düzen bu olunca bu düzeni işletecek aktörlerle işi götürmek işin pratiği bakımından kaçınılmaz. Aklıselim dairesinde ele alınması gereken en incelikli meselelerin bile zücaciye dükkânına giren fil hassasiyetiyle(!) ele alınıyor olması bundan. Düzen kırıp dökmekten kâr ediyor çünkü.

Kendi iç mantığı bakımından medyanın bu halinde bir tuhaflık yok. Burada tuhaflık yetmiş milyon küsur insanın bu sığ ortamdan kanaat devşiriyor ve bundan bir abeslik görmüyor oluşunda.

Bu ülkede gerçekten fikir üreten insanların seslerinin neden bu kadar duyulamaz hale geldiğini anlamak için önce kendimize ve hâl-i pür melâlimize iyice bir bakmamız lazım!