Parantezler

Çok zaman önceydi bir ormandaydık. Gazyağı lambalarının donuk ışıklarında közleniyordu akşamlarımız. Günlerimiz, güneşin gamsız tiradlarıyla başlıyordu. Ormanın bütün kozalaklarını derin beyaz çuvallarda toplamaya andiçmiştik hepimiz. Yürüyor ve zamanı hiçe sayıyorduk. Kimse bir sonu olduğunu söyleyemezdi yürüyüşümüzün. Belki de yürümüyor, sadece saplanıp kalıyorduk yeşilin doğurgan gövdesine. O mucize ki, toprağın üstündeki milyonlarca çam iğnesine dönüştürüyordu her birimizi. Güzeldi. Orman gergefinin alelade bir büklümü olabilmek, hayatın en başat rengine karışabilmek ve sımsıkı dokusuna ilişebilmek... Güzeldi kendi kulaklarında uğuldayan küçük ormanlara dönüşebilmek. Toy yelkenliler olarak dağılmıştık yeşil büyük denizin kıvrımlarına. Ellerimizi uzatıyor ve uzun uzun dalgalandırıyorduk sessizliğin çınladığı esrarlı fundalıkları. Sürgünler veriyorduk kayalıkların sert yüzlerini gülümseten çam çatlaklarında. Saklanıyor ve dinliyorduk, yaşayan her şeyin tek bir nabız olup derin derin atmasını. Gökte karanlığın gözbebeği gibi parıldayan ay, yerde bütün varlığımızla biz, bilinen en eski musikiye katıyorduk seslerimizi. Evet, çok zaman önceydi sanırım, orada, ormandaydık. Çıktık kendi hançerelerimizden aşkla, sonsuzluğa akan ırmaklar gibi durmadan yankılanarak.

Bu küçük yorgunluğu bu zarif vazoya koyuyorum. Mümkünse, hiç kimse yaklaşmasın o küçük yorgunluğa. Yarın heyecanın bütün değmelerini iliklemiş bir gün gelecek bu eve. O da görsün bu küçük yorgunluğu, bu zarif vazonun içinde. Mümkünse, hiç dokunulmasın o güne. Gelip bir kumru konacak şu karşıdaki tele. O da iğnelesin gagasındaki ürkek notayı, günün evi kuşatan ipeksi tenine. Mümkünse, hiç kimse ürkütmesin o kuşu. Durup oradan bakacak o kuş ip atlayan kızlara. Atlasın o kızlar toprağı döven bütün zalim iplerin üstünden. Mümkünse, hiç kimse bakmasın o kızlara. Birazdan ufalanıp dökülecek onların bütün görüntüleri. Kamaşsın, bütün kapalı gözler o zaman, sabrın küçük yorgunluğundan.

Postayı en uzak adrese ulaştırabilmek için, güvercinlerin en yorgununu seçmek gerekir.

Döşemenin bu gıcırdayan yerine kim bilir kaç kez bastım. Bu loş salonu kaç kez turladım kim bilir. Tam şurada durup, pencereden dışarıya bakmışlığımın haddi hesabı yok. O çıplak ağacın dallarına takılıp kalmışlığımın da... Evet evet, işaret parmağımı bu ceviz masaya defalarca dokundurdum. Bu kadife örtünün beni kaç kez huylandırdığını hatırlamıyorum. Duvarın tam bu köşesine geldiğimde, her zaman aynı sesi duydum. Şu karşıdaki çerçevede hep bir gariplik sezdim. Aslında ben bu çıplak salonda çok fazla gezdim. Avuçlarımın içinde biriktirdim çizgilerini. Çeteleler tuttum köşelerinde. Perdelerine tutunup sallandım kapayıp gözlerimi. Yüzüme baktım aynalarında. Kurulandım yağmurunda. Islandım çoraklığında. Üfledim tozlarını. Fısıldadım içimin kalabalıklarını. Ben sorulabilecek bütün sorularını sordum bu salonun.

Biri dışında:

-Şu sandalyede oturan sizin yokluğunuz mu?