Sözü söyleyenden duymak

Son birkaç gün içinde Ömer Tuğrul İnançer büyüğümüzün hamile hanımlarla ilgili olarak yaptığı ikaz ve hatırlatmalar hakkında pek çok şey yazıldı, söylendi. Bunların bir kısmı duyduğunu anlamayan, anlamak istemeyen, insanlığını peşin hükümlerle tesis edip veresiye yaşayan, aynı değerler sistemine aidiyet hissi taşımayan ve dolayısıyla söylenen sözlerin muhatabı da olmayan, buna rağmen alakasızca meseleye maydanoz olan, hakaretsiz cümle kuramayan, yap-işlet-devret tarzı işleyen sığ bir kafa yapısının ürünleriydi.

Onları bir kalemde geçelim ve diğer yaklaşımlara gelelim...

Bendeniz; değerler erozyonunun görünür kişilik kayıplarına yol açar hale geldiği böyle bir zamanda ilim irfan sahiplerinin her türlü ikaz, hatırlatma ve nasihatlerini nimet bilen, buna fazlasıyla ihtiyacı olduğunu düşünenlerdenim. Aksi bir durumdan, yani yanlışlarını kendilerine hatırlatacak ilim ve irfan sahiplerine sahip olmayan bir toplumun iflah olmayacağından korkarım.

İnsanların birbirlerine üstünlükleri takva ile olduğuna göre, benden daha muttaki olduğuna kanaat getirdiğim her insanı tabiatıyla kemale benden daha bir noktada görürüm. Onun sözünü sözümden, onun idrakini idrakimden, onun hassasiyetlerini hassasiyetlerimden daha değerli bilirim. Tabiri caizse aramızda bir "mânâ hiyerarşisi" bulunduğunu düşünür, kulağıma gelen nasihati aklıma gelen itiraza hiç düşünmeden tercih ederim. Çünkü benim kendimi ait hissettiğim gelenekte insanın hakikatten nasibi, ancak kulluğundaki kemali nispetinde artar. Dil ve üslubun kemali de bundan başka olmasa gerektir. Benim aklımın beni götüreceği yer, sözünü ilme ve irfana danışarak söyleyeni işitebileceğim yerdir. Orada durur ve dinlerim. Anlamazsam anlayıncaya kadar dinlemeye devam ederim. Bu yaşadığımız zamanda kimi kulaklara her ne kadar "kabul edilemez" gelse de, hakikat insandan insana geçer, büyük kaptan küçüğüne boşaltılır.

Ömrünü, insanların "Edep Ya Hû" şiarıyla şuurlanmasına vakfetmiş çok az sayıdaki ilim irfan ehlinin, güncel bahanelerle düz mantık laboratuarlarında kritik edilmesini yanlış bulurum. Dostlar beni bağışlasınlar; konuşurken derûnunda bir hikmet müktesebatı bulunduran kişiliklere, üslup hatırlatmaları yapmanın da en azından çok şık olmadığını düşünürüm. Nezaketle ve özenle yapılmış olsalar dahi...

Hem söylenene, hem söyleyene daha bir serin bakmak, hem söyleneni, hem söyleyeni parçadan bütüne değil, bütünden parçaya giderek okuma gayretinde olmak lazım bana kalırsa... Ahmet Turan Alkan ve Sibel Eraslan"ın ilgili yazıları buna iyi birer örnektir. Bu yazılarda söz konusu ikaz ve hatırlatmaların gayet makul bir izahına gerekçeli biçimde ulaşılabiliyor.

Meselenin konuşulacak başka boyutları da var ama sütunun doğal sınırları en azından şimdilik buna meydan vermiyor. Aciliyeti olan başka meseleler de var. Şimdi küçük bir ara verelim. Birkaç yazı sonra, bazı algı tuzaklarına ve özellikle "dini meselelerin televizyonda konuşulması" bahsine bir geri dönmek istiyorum inşallah...