Terziyi yutan sökülme

Her suç ortaya çıktığında toplumlar aralarından birkaç kişiyi kurban eder, suçu onların üstüne yıkar ve gönül rahatlığıyla kenara çekilir.

Her suçlu; sadece kendi işlediği cürmün değil, bu suçtan topluma düşen payın da cezasını çeker.

Cezalarla ilgili mütalaalarda "suçu doğuran sebepler" bahsi en az ilgi çeken kısımdır.

Bugünün tüketim kodları, hepimizi az ya da çok hayattan çalan bir doymak bilmezliğe mahkum kılıyor.

Kendimize iyice bir bakarsak; doymak üzere değil doymamak üzere yaşamaya kodlandığımızı rahatlıkla görebiliriz.

Ne zaman "kanaat lokantası"nı bırakıp, "bolkepçe lokantası"nda yemeye başladık, o zamandan beri karnımız doymak nedir bilmiyor.

Herkes bize "Yeni bir Hayat" pazarlamaya çalışıyor, eskisini ne yapacağız peki?

"Bu eşyalardan çok sıkıldım," dedi bir türedi şımarık, "üzerlerinde aşırı yaşanmışlıklar var!"

İtiraf edelim ki vitrinlerin göz kamaştırıcılığı, vitrinin arkasındaki karanlığı görmemizi engelliyor.

Fonksiyonlarını kaybetmediği halde sırf yenisi çıktığı için vazgeçtiğimiz her modern araç; sadece paragöz tüccarların banka hesaplarını değil, dünyaya attığımız ölümcül ısırığı da büyütüyor.

En trajik zehirlenme biçimi, zehre bağımlı hale gelmektir.

Kim olduğunuzu gerçekten bilmek istiyorsanız; dilinizden düşürmediğiniz büyük iddialara değil, hayatlarınızın çeşitli anlarında habersizce çekilmiş bütün o fotoğraflarda neyin parçası olarak göründüğünüze bakın!

İnsan kendi söküğünü diker belki ama kendi sökülmüşlüğünü dikemez.

"Bugün Allah için ne yaptın?"dan çıkınca bindiğimiz dolmuş bizi "Bugün kendin için ne aldın?"a getirinceye kadar uyuyup kalmış olmalıyız!

Her gün "hâl-i pür melâlimiz"i çerçeveletip o günün duvarına asıyoruz ki, serbestçe hayatımızın içinde dolanıp insanlığımıza rahatsızlık vermesin!

"Daha gençsin, taşı sıksan suyunu çıkarırsın!" dedi biri. "Kimseyi sıkmak istemem!" diye mırıldandı diğeri.

17. katta inen kara sineğin hissiyatını düşündüm bir an; asansörü zaman makinesi sanıyor olmalı!

"Zamanın ruhu" diye bir laf icat ettiler, her modern pisliği tuz ruhu gibi onunla temizliyorlar.

Nasıl olup da bugüne kadar hiçbir "bozuk para" lafından bir hisse çıkarmamış, bir ibret almamış olduğuma çok şaşırıyorum!

Başkalarına karşı hiç susmayan, kendisiyle hiç konuşmayan insan; bilgi çağının en kendini bilmezi...

Kendine o kadar yabancı bir hale gelmişti ki, yolda görse tanımıyordu.

"Kendine bir çeki düzen ver" dedi meczup, "ayna sana bakıyor!"