Ahdem amcanın direnişi

Bugün ben susacağım. Kırım''da tanıştığım Ahdem amcaya bırakacağım sözü. Ahdem amca, 1944''teki o karanlık gecede başlayan bir hikâye anlatacak size. Kendi hikâyesini.

- Babam Kızılordu''da askerdi. Gidiş o gidiş, geri dönmedi. O gece gâvur evimizi bastı, bizi alıp bütün milletimizle beraber tren vagonlarına tıktı, vatanımızdan sürdü. Ninem, annem, üç erkek kardeşim ve ben. Yolculuk 22 gün sürdü. Vagon ağzına kadar doluydu. Oturacak yer yoktu. Ayakta, birbirimize yapışık halde duruyorduk. Çok zor nefes alıyorduk. Yolda ninem öldü. Cesedi kokmaya başlayınca mecburen trenden attık. Sonra kızkardeşim öldü, onu da aynı şekilde… Özbekistan''da bizi bir köye yerleştirdiler. Özbeklere “Bunlar yamyam” demişler, herkes bizden fellik fellik kaçtı. Yiyecek ekmeğimiz yoktu. İçeçek suyumuz yoktu. Dereden su içen öldü. Salgın hastalıklar yarımızı kırdı geçirdi. Çekip gideyim bu diyardan desen, gidemezsin. Mecburi ikamet. Köyün bir kilometre dışında yakalansan, 1 sene hapis. 10 kilometre mesafede yakalansan, 10 sene hapis. Çok iyi bir kadın vardı. Yamyam olmadığımızı anlayınca bize yakınlık gösterdi. Her gün süt içiriyordu. O sayede hayatta kaldık. Kurban olduğum Allah o kadından razı olsun. Sonra Kruşçev geldi. “Sovyetler Birliği içinde serbest hareket edebilirsiniz, yalnız Kırım''a gitmek yasak” dedi. Çalıştım, çabaladım, biraz para yaptım; yasak masak dinlemeyip vatanıma döndüm. Köyümüz şu karşıki tepede; oraya vardım. Evimizi bir gâvura vermişler. “Sat” dedim, satmadı. Başka bir gâvurdan başka bir ev aldım köyde. Tam eve yerleştim ki gâvur polisi geldi. Gâvurun biri beni ihbar etmiş. Evi yıktılar. Para da gitti, ev de gitti. “Senin ikamet adresin Özbekistan''da. Ya oraya dönersin ye da iki sene hapis yatarsın” dediler. Gittim hapis yattım. Karım beni hiç aramadı, sormadı. Hapisten çıkar çıkmaz onu boşadım. Başka bir karı aldım. Mecburen gene Özbekistan''a yerleştim. Gel zaman git zaman, Kırım''a dönüş yasağı kalktı. Kurban olduğum Allah, bunun için hayatını ortaya koyarak mücadele veren Mustafa Cemil''den razı olsun. Önce Bahçesaray''a yerleştik. Sonra bu köye geldik, bu evi yaptık (Karadeniz kıyısında bir köy, denize sıfır bir ev). Bizim asıl köyümüz burası. Fakat amcam 1926 senesinde bir sandalla Türkiye''ye kaçtığı için gâvur bizi buradan alıp şu karşıki tepeye yerleştirmişti. Neyse. Kurban olduğum Allah''ın inayetiyle Gorbvaçov gelip komünizmi bitirdi. Komünizm, bitmeden önce bana son bir darbe vurdu. Sene 1989 muydu neydi. Türkiye''den topçular gelmişti. Onlarla görüşmek yasaktı. Ben dinlemedim, gittim o topçuları otelde buldum, onlara iyice sarılıp canım Türkiye havasını ciğerlerime çektim. Maçta da “Türkiye Türkiye” diye bağırdım. Maçtan sonra KGB koluma girdi, “Sen vatan hainisin” deyip beni aldı götürdü, 15 gün işkence etti. Kurban olduğum Allah''a şükür ki bunlar bitti artık. Şimdi Türkiye''den canım kardeşlerim serbestçe gelip gidiyorlar, ben de onları serbestçe öpüp kokluyorum. Dinden-diyanetten anlamazdım, Türkiye''den gelen hocalar sayesinde bir şeyler öğrendim elhamdülillah. Namazımı kılıyorum, evimin yarısını Türkiye''den gelen misafirler için mescit yaptım, misafir gelmese de kapının önünde günde beş vakit bağıra bağıra ezan okuyorum, gâvurun kulağınu tırmalıyorum. Tırmalansın kardeşim, ne yapayım? Burası bizim vatanımız. Onlar bizim vatanımızı, köylerimizi, evlerimizi gasbettiler. Bu köy Müslüman köyüydü, burada herkes Müslüman''dı, şimdi bir-iki hane dışında herkes gâvur. Niye öyle? İşgal siyaseti yüzünden öyle. Çekip gitsinler kardeşim! Kendilerine de söylüyorum zaten. Geçenlerde sularını kestim, bütün suyu evimizn bahçesine akıttım. “Niye suyumuzu kestin?” diye sordular, “Sizin suyunuz değil, benim suyum!” dedim. “Burası benim” dedim. “Siz çekip gideceksiniz” dedim. Sonra da dedim ki: “Vatanımın her yerini kiliselerle dolduruyorsunuz, ama problem değil. Yanlarına birer minare diktik mi hepsi cami olur. Bizi cami yapma zahmetinden kurtardığınız için size teşekkür ederim.” Kurban olduğum Allah bana 2-3 bin dolar gönderse, evime de minare yapacağım. Kendi ellerimle yapacağım. Ben inşaat ustasıyım. Evimi kendim yaptım. Türkiye''den bir hoca geldi; ona da bir medrese yaptım. Hoca deyince… Bana bir Mushaf hediye etmişti o hoca. Ben de ürkmüştüm. Demiştim ki: “Bu çok yeniye benziyor. Sakın gâvurun tezgâhından geçmiş olmasın? Bunlar her şeyi tahrif etti, Kur''an''ı da tahrif etmişlerdir. Bende annemden kalma bir Mushaf var. Komünizmden önce basılmış. Onunla bir karşılaştırsan da değişiklik var mı diye baksan…” Hoca güldü. “Merak etme, bu Mushaf Türkiye''de basıldı” dedi. Ben de onu öpüp başımın üstüne koydum…

NOT: Cenâb-ı Hakk''ın inayetiyle, minare parası tamam.