Damals, als Deutschland noch eine Seele hatte... *

Çocukluğum Almanya''da geçti.

1970''li yıllar.

Erich Fried''in "Höre, İsrael!" (İsrail, dinle!) şiiri daha eskimemişti.

"Canımıza okudukları günlerde sizden biriydim / Şimdi siz başkalarının canına okurken nasıl sizden olabilirim?" diye soruyordu Fried.

Yalınayak Sina çölüne salınan Mısırlı savaş esirlerine saygı ile, "Tanklardan daha kalıcıdır kumdaki çıplak ayak izleri" diyordu.

Bob Dylan''ın ifadesiyle "havanın devrim koktuğu" 1960''lı yılların sonları ile 1970''li yılların başlarında kitleleri ayağa kaldıran bu mısralar, benim ''şuurlu çocukluk'' yıllarıma tekabül eden 1974-1980 yıllarında hâlâ ''alıcı'' bulabiliyordu.

Anti-Siyonizm, anti-emperyalizm o zamanlar hâlâ muteberdi.

Öyle ki, bu uğurda silahlı mücadeleye girişen ve azılı terörist damgası yiyen Andreas Bader, Gudrun Ennslin, Ulrike Meinhof, Jan-Karl Raspe gibi devrimcilerin posterleri Berlin, Hamburg, Frankfurt caddelerindeki nümayişlerde ''pervasızca'' taşınıyordu; tıpkı Che Guevara ve Yasir Arafat posterleri gibi.

Her yerde taş gibi sosyalistler, komünistler, anarşistler vardı o zamanlar.

Bunların hataları çoktu; ama, hataları bir yana, bunlar Almanya''nın vicdanıydı.

"Almanya''daki Amerikan üsleri, Vietnam ve Kamboçya''daki mezalimde kullanılıyor. Buna izin veremeyiz!" diyorlardı.

"Filistin halkına reva görülen zulme kayıtsız kalamayız!" diyorlardı.

"Yabancı düşmanlığına hayır!" diyorlardı.

"Tekelci kapitalizme son!" diyorlardı.

"Sosyal adalet!" diyorlardı.

Geçen hükümet döneminde, Dışişleri Bakanı sıfatıyla, "Anti-Siyonizm''in temelinde anti-Semitizm yatıyor" gibi laflar eden Joschka Fischer, o zamanlar El-Fetih''in haklı mücadelesini savunuyordu.

Geçen hükümet döneminde, İçişleri Bakanı sıfatıyla, sistemi korumak için hukukun çiğnenebileceği yönünde mesajlar veren (El-Aksa Vakfı''nın kapatılması, Vakit gazetesinin yasaklanması gibi uygulamalar bu yönde verilmiş mesajlardı) Otto Schily, o zamanlar, Kızılordu Fraksiyonu''nun avukatı olarak, devletin her ahval ve şeraitte hukuku gözetmek zorunda olduğunu savunuyordu.

Ülkenin önde gelen gazete ve dergilerinde, hatta devlet televizyonunda, radikal hareketlerin sloganları tartışılıyordu.

Gündemde hukuk vardı, adalet vardı, servetin doğru dürüst paylaştırılması vardı…

Lehte veya aleyhte; herkes bu yüksek değerler, bu olmazsa olmaz değerler hakkında konuşuyordu.

Ya şimdi?

Varsa yoksa sosyal güvenlik sisteminin verdiği alarm sinyalleri ve "Şu Müslümanları nasıl adam edeceğiz?" sorusu…

Evde olduğum her akşam Alman televizyonuna bakarım, tartışma programlarını izlemeye çalışırım; bu programlarda öyle derinliksiz, öyle bayağı, öyle kazmaca laflar ediliyor ki, Schiller''in, Göthe''nin, Kant''ın, Hegel''in Alman toplumundan çıktığına inanamıyorum.

Almanlarda ruh kalmadı.

Biz onlara ruh verebilirdik, ama bizi de istemiyorlar.

Kendileri bilir.

* "Almanya''nın bir ruhunun olduğu o eski günlerde" gibi bir şey.