Hükümet ve "Siyasi irade"

Türkiye son derece ilginç bir ülke oldu. Geçtiğimiz 8-10 yılın Türkiye''ye tek katkısı bu ülkeyi daha da "ilginçleştirmekten" ibaret kaldı galiba. Sıkça altını çizdiğimiz "biçimcilik" hastalığı, adına "popülizm" denen ve iyileştirme gücü taşımayan kocakarı ilacıyla bir araya gelince memleketin ateşi iyice yükseldi. Türkiye 1980''li yılların ortalarında dünyanın "en göze batan", "örnek gösterilen" ülkelerinden biriydi. Neden mi? 1983 seçimlerinden çıkan "siyasi irade", henüz siyasi zeminin partileri "gerçek işlev"inden saptırmadığı bir ortamda, cesaretle belli adımlar atabilmeyi başarmıştı da ondan!

Turgut Özal liderliğindeki ANAP -özellikle 1987''ye kadar- "siyasi irade"nin neleri başarabileceği, partilerin kamunun refahı ve sistemin işleyişi açısından ne tür bir "işlev"e sahip olduğu konusunda hepimizin yüreğine su serpiyordu. Aradan yanlış tercihler, yanlış uygulamalar ve özellikle de yanlış kaygılarla dolu yıllar geçti. 1991 seçimlerinden hemen sonra bir DYP''li milletvekili tanıdığımızın evindeydik. DY-SHP hükümeti yeni kurulmuş ve ilk icraatı da bugünün temel tartışma başlığını oluşturan "genç emeklilik" olmuştu. Biz sözkonusu tanıdığımızın eve dönmesini beklerken, eşine gelen tebrik telefonlarına da kulak misafiri oluyorduk. Kimden mi geliyordu bu tebrik telefonları? ANAP''lı milletvekillerinin eşlerinden! Bu çok sıradan görünen manzaranın -belki size biraz bönce gelecek ama- bana ve eşime yaşattığı "dehşet duygusu"nu unutamıyorum. Dehşete kapılmıştık, çünkü "varsaydığımız" siyasi iradenin bambaşka bir "işlevsel alan"a karşılık geldiğini, bu tebrik telefonlarının gelecek döneme ilişkin acı bir ipucu oluşturduğunu anlamıştık.

Sonraki sekiz yıl hepimizin malumu. Siyasi partiler "gerçek işlevleri"ni bir yana koyup anlamsız çekişmelerle (ve teşkilatından icra bakanlıklarına kadar "anlamlı" rant paylaşımlarıyla) toplumsal tabanlarından koptular. Bu toplum kesimlerinin yeni sözcüleri ve sahipleri olduğunu "varsayan" partiler de aynı yönde yol almayı, aynı hataları yinelemeyi sürdürdüler. Sonuçta içi hızla boşalan "siyasi irade" başka alanlara, başka belirleyici faktörlere yepyeni "işlevsellikler" kazandıran anlamsız bir araca dönüştü. Bugün (her türden "liberalizm"in bayraktarlığına soyunmuş izlenimi vermeye çalışanlar da dahil olmak üzere) bütün partilerin önünde, "siyasi irade" açısından, ciddi bir fırsat vardır.

Bu fırsatın adı "Sosyal Güvenlik Reformu"dur. Bütün partiler, iktidar-muhalefet ayrımına düşmeden ve oy avcılığı yapmadan, sahip olduklarını varsaydığımız "siyasi irade"nin kamunun refahını ve memleketin esenliğini düşündüğünü kamuya ispata mecburdurlar. Bu reformun kamunun yararına olduğunu elbirliğiyle anlatmalıdırlar. Siyaset, bu yolla, boşa harcanmış son on yılın kefaretini ödemeye başlayabilir ve belki de bu adım partilere "gerçek işlevleri"ni ve bu ülke için neleri yapmak zorunda olduklarını hatırlatabilir. Türkiye''deki emeklilik yaşı rasyonel ve kabul edilebilir nitelikte değil. Elbette reform tasarısının "iş güvenliği" açısından önemli eksiklikleri var; ama sendika liderleri "mezarda emeklilik" gibi boş sloganları bir yana bırakıp mensuplarını sokağa dökmek yerine doğru düzgün bilgilendirmek zorundalar. Elbette memurların durumu hiç de iyi değil; ama yıllardır siyasi kaygılarla istihdam edilen memur sayısının inanılmaz boyutlara vardığı da unutulmamalı. Elbette her kesimin fedakarlıkta bulunması gerekli; ama bu "fedakarlık göstermemek" (ve işi getirip "milletvekili maaşları" gibi irrasyonel bir noktaya bağlamak) için gerekçe değil.

Hepsinden önemlisi de, gün, bir yandan siyasi iradeye "ipotek konduğundan" yakınan, bir yandan da "siyasi irade"yi aşındıran temel unsur olan "popülizm"den asla ödün vermeyen partilerin günü değil. Gün bu parlamentonun, kamu yararına bir "siyasi irade"ye sahip olduğunu artık açıkça göstermesi günü!