Türkiye"nin yönü belli

Cezaevlerindeki ayaklanma girişimleriyle başlayıp maalesef Ahmet Taner Kışlalı''nın vefatıyla sonuçlanan bombalı suikasta kadar uzanan olaylar, son bir aydır Türkiye''nin yine "olağandışı koşullar" yaşadığını kanıtlıyor.

Geçtiğimiz yazılarda çerçevesini çizmeye çalıştığımız ve Eylül 1998''de başladığını öne sürdüğümüz bir sürecin, Türkiye''ye bir tür "yeni konum" biçtiğini belirtmiştik. Türkiye''nin bu "yeniden konumlanma" sürecini sıkıntısız atlatamayacağı da az çok belliydi.

İlk elde, son bir aydaki gelişmelerin, özellikle de Ahmet Taner Kışlalı''ya düzenlenen suikastın Türkiye''nin bu "yeni konumu"na yönelik bir saldırı olduğu söylenebilir.

Ancak Türkiye son 15-20 yılda, şöyle ya da böyle, epey mesafe almış bulunuyor. Türkiye hem idari hem toplumsal açıdan artık "olağandışı koşullara" yazgılı olmaya hayır diyen bir ülkedir.

Dolayısıyla, bu suikast ve öncesindeki olaylar belli bir "senaryo" dahilinde gerçekleştirilmişse, bundan doğacak sonuç senaryonun "varsaydığı ortam"ın doğması değil, tam tersi bir tablonun ortaya çıkması olacak. Türkiye artık "olağandışı koşullar" ile dengesi bozulan, hedefleri belirsizleşen, istikrarı ortadan kalkan bir ülke değil. Belki de bu olaylar zincirinin sağlayacağı en büyük kazanım, artık böylesi senaryoların bu ülkede işlemez hale geldiğinin kesin biçimde kanıtlanması olacak.

Tam da bu nedenle, karamsarlık ve kuşkuculuğu bir yana bırakıp Türkiye''nin "olağan hale gelmekte olan koşulları"na bir göz atalım:

1. Türkiye ABD ve Avrupa''yla, ister bu iki blok arasında tam bir işbirliği ister belli ölçüde bir ayrışma ve rekabet olsun, ciddi bir bütünleşme yaşayacak. Bu bütünleşme, hem Türkiye hem Batı dünyası açısından, uluslararası strateji düzleminin gerektirdiği "gerçekçilik"in doğal sonucudur.

2. Türkiye bu bütünleşme sürecinde ne milli hedeflerinden ne de tarihsel ağırlığı ve misyonundan bir şey yitirmeyecek. "Gerçekçi şema" bunu gerektiriyor.

3. Türkiye, bu bütünleşme süreci içinde, Kıbrıs için en uygun çözümün uygulanmasını sağlayacak. Bu çözüm, şimdilerde gündemde olan türden bir "federasyon" olacaksa, bu ancak Türkiye ve Kıbrıs''ın aynı anda AB''ye girmesi koşuluyla gerçekleşecek.

4. Türkiye, bölge ülkeleriyle işbirliği ne düzeyde olursan olsun, hiçbir zaman "sadece bir Ortadoğu ülkesi" olmayacak. Başta Kuzey Irak olmak üzere, yakın bölgemizdeki gelişmelerin hiçbiri Türkiye''nin onay ve inisiyatifi olmadan uygulamaya konamayacak.

5. Türkiye Kafkaslar için bir "denge ve istikrar merkezi" olacak. İstikrarı karşılıklı birbirinden etkilenen iki ülke, Türkiye ve Rusya, herhangi bir "ittifak" ya da "karşıtlık" konumuna kapılmadan, belli bir "işbirliği" içinde yaşamayı öğrenecek. Başta Azeri-Ermeni ihtilafı olmak üzere bölgesel sorunların çözümünü sağlayacak olan Türkiye, karşısında hiçbir rasyonel alternatif bulunmayan "Bakü-Ceyhan Hattı" projesinin gerçekleşmesiyle bu konumunu perçinleyecek.

6. Türkiye''nin siyaset sahnesi, çok geçmeden, yeni ve bir o kadar da "yenilikçi" bir kuşakla tanışacak. Türkiye, günün koşullarına uygun bir yapılanmaya bu yeni siyasetçi kuşağı sayesinde kavuşacak.

7. Türkiye farklı siyasi, kültürel ve toplumsal anlayışların, verimli bir rekabet ortamı içinde ve karşılıklı yıkımı değil de milli hedefleri besleyecek biçimde yarışması sayesinde, bu hedeflerini ve gücünü en üst düzeye çıkarabileceği bir işleyişle tanışacak.

Bunların "iyimser temenniler" olup olmadığını, bu ülkenin ve milletin, yapabileceklerine beslediği inanç belirleyecek. Öyleyse, kendimi payıma, gönül rahatlığıyla şunu söyleyebilirim: Türkiye''nin yönü belli.