28 Ağustos dönemi

“İlkokulu bitirdiğim yıldı” diye hatırlıyorum. Eniştemin kütüphanesinden bir kitap istiare edip biraderle birlikte, ilgiyle okumuştuk. O yıllarda tanınmış bir gazeteci olan Kandemir''in, Merhum Rıza Tevfik ile, “yüzellilik” olarak yurtdışında, Lübnan''da, bir cennet köşesi gibi anlatılan Cünye''de iken, edebiyat ve siyaset üzerine, hatıraları üzerine konuşmalarını yayımladığı bir kitap idi. Aradan -benim bu kitabı okumamdan itibaren- elliyedi yıl geçti. Şimdi Kandemir Merhum''u değil Rıza Tevfik Merhum''u bilen, hiç değilse adını duyan, çok az kişi kaldı. Bir-iki yıl önce sınıfda, bir şiirinden bir-iki mısra okumamın yeri geldi ve öğrenci Azîzanım''a bu ismi duyup duymadıklarını sordum, sâdece bir kişi, belki ayıp olmasın deyû, duyduğunu söyledi, o da kimliği hakkında derde devâ hiçbirşey söyleyemedi. Ben şimdi Merhum''u niçin hatırladım? Çünkü, bu kitapta, beni belki de bedbinlik (kötümserlik) yönünde çok etkileyen bir cümlesi vardı, kime söylemişti? Tal''at paşaya mı? Kitap şimdi elimin altında değil! Cümle şöyle idi: -Türkiye''de hiçbir şekilde ıslâhat-ı ciddîye (ciddî, gerçek bir reform) olamaz, ben buna inanamam! Bunu, 1908 İkinci Meşrutiyet günlerinde “Hürriyet” adına taşkınlıklar yapan, kısa bir süre sonra muhalif olup o devrin “İttihatçılar”ı tarafından kafası-gözü yarılan yüzellilik olduktan sonra da “Nerdesin Devletlû Sultan Hamîd Han?” şiirini yazan Rıza Tevfik söylüyordu. Daha sonra yurda dönebildi ve İstanbul''da vefat etti. Vefatından az önce, son mısraları ile, “bu Millet''e söylenecek sözüm kaldı, (söylemeden gittiğim için) çok teessüf ediyorum” (esef ediyorum, yazıklanıyorum) dedi. Allah rahmet etsin!

Bir süre sonra da, Asistanlık yıllarımda, “Suyu Arayan Adam” Şevket Süreyya Kandemir''in bir yazısında, hissiyât-ı bedbînâmemi efzûn kılan (kötümserliğimi arttıran) ve zihnimde yer eden, Hitler Dönemi''nde Türkiye''ye gelip daha sonra dönen Prof. Dr. Schwartz''ın şu sözünü okudum: -Uzun yıllar bu ülkede kaldıktan sonra şu intiba''ı edindim, şu kanaate vardım ki, Türkiye bir menfî seleksiyonlar ülkesidir. Bu sözü söylerken, işin sadece maddî cephesine bakıp, “zamana bak zamana/bakmaz yahşi-yamâna/Eşşekler arpa gıplar/Atlar kalmış samana!” demek istemiyordu herhalde. Söylemek istediği şuydu: Türkiye''de emanetler ehline tevdi edilmez. Önce bir eleme, bir seleksiyon, ayıklama gerçekleşse de, elekten geçenler bir kenara atılır ve eleğin üzerinde kalanlara rağbet gösterilir.”

Ben de yetmişe varmak üzere olan ömrümde kötümserliğimin ağır basmasına yol açan nice hayal kırıklıkları yaşadım. Ne var ki hiçbir zaman nihaî ümîdimi kesmedim, kötümserliğim ve tereddüdüm nisbî ve vaadeli oldu. “Şahsî Tarih”ime bakınca, özellikle “siyasî ümîd”imin Merhum Ecevit ve Erbakan''ın “eşgüdüm” dönemi başında güçlendiğini hatırlıyorum. Heyhât! Bu ümîdim çok çabuk karaya oturdu ve “zevrak-i derûnum kırılıp kenâre düştü”. Bundan sonra da nisbî kötümserliğim müzmînleşti, nihaî ümîdime gelince, o da elhamdülillah gitgide güçlenmeye başladı. Tâ son seçim kadar! Son seçim halkın iradesine artık kolay ipotek konamayacağını, demokrasiye sahip çıkma bilincinin uyandığını gösterdi. Sonuçta demokratik süreçle Cumhurbaşkanı da seçildi. “Sihrin bu sefer Köşk''e nüfûz eylemedi hîç!/Üçyüz ve de altmışyedi kez ez de suyun iç!”

Ey Azîzan, bugün Millî Mücadele''nin zaferle sonuçlandığı 30 Ağustos günüdür. 30 Ağustos 2007''den itibaren derhal sevginin adaleti yönünde güçlü bir hamle başlatabilmiş olmamızı ne çok isterdim! Acı ve tatlı günler biribirini izledi, “Hukuk Devleti” diye adlandırdığımız sevginin adaleti (gerçek adalet) düzenine ve düzeyine bir türlü ulaşamadık, 28 Şubat''dan itibaren kötümserliğim gitgide artıyorken, yukarıda söylediğim gibi, 28 Ağustos ile, tekrar 1973''deki ümîdimi tattım. İnşaallah “Ânî bir üzüntüyle bu rüyadan uyandım/Tekrar o alev gömleği giymiş gibi yandım!” (Yahya Kemal) şartlarına dönmeyiz ve sadece “demokrasi” bilincini elde etmekle kalmayıp sevginin adaleti düzenine, sevgi ve adalet düzenine, Hukuk Devleti''nin gerçek bilincine özlem duyar ve ereriz.

Abdullah Gül Bey''e “hayırlı olsun, Allah tamamına erdirsin!” diyorum. Ne var ki ey Azîzan, sevgi yolunda “izin” kullanılamaz gönlümüzü “gaflet ve uykudan münezzeh”, Hayy ve Kayyûm, Rahman ve Vedûd olan Allah''a açarsak esasen beden uykusu “gaflet” anlamında değildir, bu rabıtayı kestiğimiz anda, tekrar yoldan çıkarız ve Hukuk Devleti''nden, sevginin adaletinden tekrar, geriye doğru, çok uzağa kayıp yuvarlanabiliriz.

Merhum Mehmet Âkif, “bu Millet''i Allah tekrar bir İstiklâl Marşı yazdırmaya mecbur etmesin!” demişti. Fakıyr de “bu Millet''e ve dolayısıyla bu Fakıyr''e Rabbim tekrar bir 28 Şubat ve ardından tekrar bir 28 Ağustos göstermesin!” niyazıyla, bütün Azîzan''a “hayırlar fethola, şerler de def ola!” diyorum.