Ahlâk ve anayasa

Geçenlerde Yeni Şafak''ta Nevzat Tarhan Bey''in “teflon adamlar”ın çoğaldığı tesbiti yayımlandı: Yüzü kızarmaz olmuş kimseler! Bu gibilerin davranışlarıyla travmaya uğramışların tedavisinde belki musikinin, tasavvuf musikisi, klâsik Batı müziğinin yararı olabilir,

Ne var ki “teflon adamlar” esasen ne bu müziği, ne de tedaviyi isterler.

Ahlâk, Ruh Hijyeni, Ruh sağlık bilimidir. Aslında burada “Ruh” terimini değil de “Nefs” terimini kullanmak gerekir.

“Ben” mi demeli? Benlik mi demeli? Kişilik mi demeli? Ben bu yazıda “nefs” demeyi tercih ediyorum.

Anayasa, Ahlâk''a ilgisiz kalamaz. Anayasa''nın evrensel ve değişmez ilkelerinden olan Dürüstlük ilkesi (honeste vivere= Namuslu yaşama= âdil olma) ilkesi yaptırımlı bir ilkedir, uyulup uyulmaması “teflon adamlar”ın keyfine bırakılamaz.

Anayasa''da, Tabii Hukuk ve Evrensel Ahlâk''ın temel ve yaptırımlı ilkeleri olan insan onurunda eşitlik ilkesi, hakkaniyet ilkesi ve dürüstlük ilkesi, alt ilkelerine de atıf yapılmak şartıyla ve veciz biçimde yer almalıdır.

Hukuk Devleti; “Pozitif Hukuk''u olan Devlet” değildir. Adalet, Hakkaniyet Devletidir. Yöneticilerin ve bütün vatandaşlarının da bu ilkelere dürüstçe uyma, kimseye zarar vermeme, kimsenin güvenini kötüye kullanmama, başkasının zararına sebebiyet verince de giderme yükümlüleri vardır.

Hukuk Devleti içinde yaşama her canlının hakkıdır. Seçilen ve atananlarda “teflon adam” özelliği değil, “ârif ve bilge adam” özelliği aranmalı, emanetlerin ehline tevdi''i için seçilme şarları titizlikle tesbit edilmelidir. Kimseye “yakışır haspaya!” müsamahası gösterilmemelidir. Gösterilirse, bu “teflon adam”, “akıllı ve dahi adam” ârif ve hakim olanlar ise “yönetimden anlamayan biçare adam” diye nitelenir, toplumda ahlâk ve vicdanlı insanlar gitgide “kibrit-i ahmer” gibi nâdir olurlar, bunlar da kendilerini belli ederlerse “siyaset” edilirler, bu meydanda nice başlar kesilir, hiç olmaz soran!

1982 Anayasası, Başlangıç bölümüyle ilga edilen “Metin” bölümünde, doğru olarak: âhlâkı; temel hak ve hürriyetlerin genel sınırlama gerekçesi kılmış idi. 2001 yılında “Avrupa''ya uyum gayretleri” sırasında, Başlangıç Bölümü ilga edilecek yerde, bu doğru kural değiştirildi ve şöyle dendi: Bir temel hak ve hürriyetin sınırlanabilmesi için, ilgili maddede belirtilen sınırlama gerekçesine dayanılarak özel bir kanun çıkarılması gerekir!

Oysa bu yapılan “Kanunsuz suç olmaz, kanunsuz ceza olmaz” ilkeleri gereğince, sadece Ceza Hukuku alanında belki doğru olabilirdi, bu alanda bile “özel sınırlama gerekçesi” aranmayıp sadece özel cezalandırıcı kuralın “ahlâk” gerekçesine dayanması yeterli olmalı idi. Böyle yapılmadı ve böylece bilincinde dahi olmaksızın, Borçlar Kanunu''nun “sözleşmelerin; ahlâka aykırı olduklarında kesin hükümsüz olacakları” kuralı, Anayasa''daki temelini yitirerek param parça oldu. Şimdi “süs malzemesi “ olarak, cansız ve içi samanla doldurulmuş bir şekilde yeni Borçlar Kanunu''nun 27. maddesinde Temmuz''dan itibaren sergilenecek. “Ufuk Güldemir” müzesine gidecek olan “temâşâperver efendiler”, bu vitrine de bir atf-i nazar buyursunlar.

Buna karşılık, bu vitrine , bu değişikliğe rağmen kan ve canını Başlangıç bölümündeki “Derin Devlet Anayasası”ndan alan, capacanlı bir “kamu düzeni” kondu ki, BK. 19 ilga edilerek “kanun kuralı”kaydından kurtarıldığı için, “Ahlak” cansız kalırken, bu “canavar”, sahiplerinin komutuyla sözleşme hürriyetini paralayabilecek!

Dinleyen olmayacak, yine de söyleyeyim: Anayasa''dan Başlangıç bölümü çıkarılmalı, Yeni Anayasa''da Ahlak ve Anayasa ilişkisi olması gerektiği gibi, belirlenmelidir: Değişmez ve evrensel ilkeler Anayasa''ya “Haminne temennisi” olarak konamazlar, bunlar Hukuk ve Ahlâk''ın yaptırımlı ortak ilkeleridir. “Ahlaka aykırılık”, “zarar verme” kıstası (ölçüt) ile belirlenirken, kişinin kendi insan onuruna da zarar veremeyeceği ve yalnız yaşayan insanlara değil gelecek nesillere de zarar veremeyeceği unutulmamalıdır.

“Cenin”in , uterus (rahim) çeperine tutunmuş embryo''nun (alâk), doğmadan öldürülmesi elbette ahlâka aykırıdır, meğer ki annenin hayatı tehlikede olsun!

Bu gibi tartışmalarda sükunetle ve nezih bir üslupla düşünce açıklamak gerekir. “Kürtaj”a, annenin hayatı için tehlike söz konusu olmadıkça karşı çıkanlar, kimsenin hiçbir uzvunun bekçiliğini yapmaya hevesli değildirler, sadece “alak” konumuna gelmiş “embriyo”nun hayat hakkının bekçiliğini yapmaktadırlar. Bu mantık sahipleri, “küçüklerle ilişki kuranlar cezalandırılmalıdır” diyenleri de “bir uzvun bekçiliğini yapmayın!” diye uyarırlar mı? Fesûbhanallah!