İçimizdeki seçim

Hayırlısı ile yedi hafta kadar sonra seçim sandığı başına gitmeden önce, bu süreyi aynı zamanda bir iç seçim süresi olarak kullanabilir miyiz? Bunu söylerken “Partiler ve adaylar üzerinde düşünün ve benim yazımı yorumlayıp benim îma ettiğim partiye oy verin!” demek istemiyorum. Demek istediğim şudur: Artık bu ülkede ayak oyunları siyaset alanında maharet sayılmamalı, “Bâbıâlî Baskını” geleneğine bir son verilmelidir. Partilerin başında olanlar, iç seçimini iyi yapmış, temel ve genel ahlâk ilkelerini seçmiş bir toplum karşısında, artık kolay kolay ayak oyunlarına başvuramazlar. Başvurmak istedikleri takdirde, halkın oyunu alamayacaklarını düşünmek zorunda kalırlar. Bireylerin çoğunluğu iç seçim bilincine varamamış olan toplumlarda bu kez de pozitif hukuk âlet edilerek seçim yarışında en “göze batan” rakipler bertaraf edilmeye çalışılır. İç seçimini yapmış ve iyi yapmış olan bireylerinin çokluğu, bu haksız rekabet girişimlerine karşı da toplumların güvencesi olur.

1961 Anayasası''nın halkoyuna sunulmasından önce, 27 Mayıs hareketini destekleyen bir gazetede, adını unuttuğum bir muhabir, halkın “fısıltı-kulak” iletişimi yolu ile şu şekilde etki altında bırakıldığından yakınıyordu: -Konuştuğum köylüler, kendilerine şöyle söylendiğini aktarıyorlar: -Bu Anayasa''nın “ellü dene” gizli maddesi varımış. Biz bu Anayasa''ya “he” der isek bu ellü madde ilen gomonizm geleceğimiş.

O sırada “hayır!''da hayır vardır” sloganının yaygın bir “duyum”a dayandığını hatırlıyorum. Ancak, gerçekten de “ellü dene gizli madde” asılsız haberinin yayılmaya çalışılıp çalışılmadığını bilmiyorum. Ne var ki, bugün ortalama halk bilinci –çeşitli etkenlerle– hiç değilse her söylenene inanmayacak kadar yükseldi. Maalesef, buna karşı, “kaymak tabaka” adlandırılmasını mı tercih ederler bilmiyorum, yoksa sâbık başbakanlardan Çiller''in deyimi ile “créme de la créme” mi diyelim, emperyalist ittifakın ülkemizdeki destekçilerinin, “ellü dene...” edebiyatını aratmayan paranoya kışkırtmaları geçti: -Tehlikenin farkında mısınız? Filân parti yöneticilerinin yükselme ve ilerlemelerine engel olmaz, onların elindeki kaşığı çekip biraz da bizim ölmemiz için bize vermezseniz, yakında hoşafın yağı kesilecek, Türkiye değişip İran olacak/Bu cennet ülkemiz vîran olacak! Haydi gençlik hop hop hop! Fon müziği: Rap! Rap! Rap!

Paranoya salgını başarıya ulaşırsa, ardından “çayı görmeden paçaları sıvama” dönemi gelir. Paça sıvayanların büyük çoğunluğu da kendilerine sadece çığırtkanlık görevinin verildiğini, parsayı toplama görevinin, emperyalist ittifak tarafından başka bir kişiye verileceğini de düşünmezler. Sonuçta da ayak oyunlarına başvurdukları için âhiretlerini, parsayı başkası topladığı için de dünyalarını yitirir, “hâsir-ud-dunya vel-âhıre” olurlar. Kader izin verirse, çekildikleri köşede anılarını yazarlar: ok gibi hûblar beni yaydan yabana attılar!/Bilmediler kadrimi ucuz bahaya saa-attılaar!

Ey Azîzan, mirsâd-ı ibretten bugünlük de bu kadar “ihtilâfât-ı dehr”i temâşâ edip “mudhikât-ı dehre ben ölsem de tasvîrim güler” (Feleğin gülünecek işlerine ben ölsem de resmim güler) fehvâsınca bir nebze safayâb olduktan sonra, “az gülsünler de çok ağlasınlar” (Tevbe, 9/82) ve “gülüyor da ağlamıyorsunuz” (Necm, 53/60) uyarısı ile ciddiyete dönelim, iç seçimimizi yapalım. Oyumuzu hangi tutumumuza vereceğiz? Bundan böyle hangi “hal”de olmak istiyoruz? “Ahsen-i takvîm” üzere yaratılmışız.

Resûl-i Ekrem''in (S.A.) sevgi halkasına çağrılmışız. Yaradılışımızın özündeki ahde uyar da “Güzel”i seçersek, “Güzel”i yalanlayan “töre cinayetleri dinleri”nin her türlüsünü reddetmemiz ve ayak oyunlarını “başarı” olarak görmeyip “kalıcı salih ameller” yoluna girmemiz gerek! (Bâkıyât-us-sâlihât!)

İç seçimlerini doğru yapanlar, hakk ve bâtıl için “karma liste”ye başvurmayanlar, hem Huseyn''e hem Yezid''e oy vererek oylarını butlana mahkûm etmeyenler, “benim yârim gidişinden bellidir” hükmünce, güvercinlere aslâ kurşun sıkmazlar.