İnancına göre yaşama hürriyeti

Başkasına zarar vermedikçe inancına göre yaşama hürriyeti; en önemli insan hakkı konularındandır. “İnsan yalnızca ekmekle yaşamaz” İlâhî Kelam''a muhtaçtır. Ne var ki insanların yaşamak için muhtaç olduğu gıdaları bozanlar, hormonlayanlar, içine zararlı maddeler karıştıranlar; İlâhî Kelâm''ın metinlerini de tahrif ederler. “Önce ekmekler bozulmaz”, yabancılaştırma ve ardından “mustaz''af” kılıp köleleştirme ve sömürme süreci, önce “Kitab”dan başlar.

Sevgi Ahlâkı ve bu Ahlâk''ın yaptırımlı (müeyyideli) ilkeler içeren ürünü olan Tabiî Hukuk; İlâhî Kelâm''ın tahrif edilmiş metinlerine inanıp inanmamayı dayatmaz, bu konuda insanları zorlamaz. Sevgi Ahlâkı''nı seçmek iradî olmalıdır. Sevgi imanı ve sevgi ahlâkı insanlara zorla dayatılırsa bunun yararı olmaz. “İnnâ hedeynâhussebile immâ şâkiren ve immâ kefûra” (Biz insana (Sırât-ı Mustakiym''e çıkacağı kendi ara yolunu) yolu gösterdik, ister (ilâhî inayete şükran duyarak) şükredicilerden olur, ister reddedicilerden. (İnsân-Dehr, 76/3)

Din''de zorlama yoktur. (Bakara, 2/256). İnsan, ferdî kurtuluşu için “Fücûr”u değil, “takva”yı seçme ilhamına “lebbeyk, Allahümme lebbeyk!” demedikçe, dayatılan îmanın kendisine yararı yoktur. (Şems, 91/7-10)

Sevgi imtihanı “irade”yi gerektirir. Allah''ın “murâd” ve “maksûd” olması, Sevgi elçilerinin sevilmesi ve onlara uyulması “Özgür Seçim” ile olmalıdır. (Bu bir rıza lokmasıdır/yiyemezsin demedim mi?) Bunu göstermek için de ilk Kerbelâ Şehidi''nin adı “Hürr” olmuş, Seyyid-uş-Şühedâ da, bu adın anlamına işaret etmiştir.

Buraya kadar, “inanç özgürlüğü”, “inancına göre yaşama hürriyeti” söz konusudur. Bunun ardından da “inancına göre yaşama hürriyeti” gelir. İnanç hürriyeti; düşünce hürriyetinden ayrılmaz. İlke olarak sınırsızdır. Ancak, “inancına göre yaşama hürriyeti”, artık inancın eylem alanına veya hiç değilse dış tezahürler alanına geçtiğini ifade ettiği için, “başkasına zarar verme yasağı” ile sınırlıdır.

Bir ülkenin Pozitif Hukuku; bu temel Tabiî Hukuk ilkelerine uygun düzenlenmiş değilse, o ülkede Hukuk Devleti''ne daha uygun bir terimle: “Adalet Devleti”ne ulaşılamamış demektir.

Ülkemizde ve diğer ülkelerde temel sorun; “ekmek sorunu” değildir. “Ekmeklerin bozulması”, “adalet düzeni”nin, “sevgi düzeni”nin, “insanlık onuru ve değeri düzeni”nin kurulamamasından ileri gelir. “Din”i yalanlayanlar, Mâûn Düzeni''ni, “Sosyal Devlet” düzenini de engellerler. Din burada Evrensel Ahlâk ve Tabiî Hukuk''un ifadesidir.

Terimler ve kafalar öylesine karıştırılmıştır ki, “adalete susayan” bir avuç insan, “ülkeyi yabancılara peşkeş çeken gaflet, dalâlet, hattâ hıyânet ehli” olarak gösterilmektedir. Kabil ve Habil''den beri olageldiği gibi, gerçek tam aksinedir. Meselâ “başörtüsü”, “ezan” gibi konular açıldığında “inancına göre yaşama hürriyeti”ni kabul etmeyenler, özel çıkar çevrelerinin kovanına çomak sokulma tehlikesi belirince, bu kez birden bambaşka “ulusalcı/dinci” bir söylemi benimseyebilmektedirler. Demagojinin böylesine doruğuna vardığı bir zamanı ben yetmişe yaklaşan ömrümde yaşadığımı hatırlamıyorum. Belki Merhum Ali Emîrî Efendi''nin “oldu târîh-i müessif, söz ayağa düşdü” mısra''ı ile başlangıcını belirlediği İttihat ve Terakkî Dönemi''nde benzer bir durum vardı, okuduklarımla bu sonuca varıyorum.

Yüce Sevgili''yi gerçekten sevenler, o''nun tutumunu ve davranışlarını örnek alıyorlar. Yüce Sevgili, Sevgi ve Adalet''den bir lâhza dahî ayrılmamıştır. Gayrimüslim yurtdaşlara zulmedenlerin de “ilâhî Mahkeme''de davacısı benim!” buyurmuştur. Hey! kimse yok mu? Var mı bir uyanan?

Aynı soruyu Avrupa''ya, Amerika''ya, İsrail''e de yöneltiyorum: -Kimse yok mu? Özellikle, Avusturya''da “İslam yerine Vatan” sloganını seçim afişlerinde kullanan biçarelere soruyorum: Bu sloganla “İsa yerine Faşizm”, “Allah yerine Mammon” dediğinizi anlamıyor musunuz?

AB''ne “böyle başa böyle traş!” veya “hele bi''yol girelim de filmi beğenmezsek çıkıveririz” düşüncesi ile girilmez. AB; Türkiye''nin üyeliğini “ya İslam-Yahut Avrupa” şartına “indirgiyorsa”, buna rağmen mâcerayı sürdürmek de husrânı ve zilleti seçmek demektir. AB yetkililerine bu notayı açıkça, lâfı dolandırmaksızın vermek gerekir: Sorun, bir ya o -ya bu sorunu mudur? Böyle ise cevabımız kesindir: Sen yoluna/ben yoluma!

Ancak, “ben yoluma!” dedikten sonra, “yolumuzun” ne olduğunu da hiç unutmamak gerekir: Demagojik yaygaracılara, “kınayıcıların kınamasına aldırmayıp” (Maide, 5/54) Sevgi''nin Adaleti''ne, Tabiî Hukuk''un evrensel ilkelerine istek ve sevinçle uyma yolu! “Yol varsa budur, bilmiyorum başka çıkar yol!”