Ne yapmalıyız?

Siyasetlerini hırs ve kin üzerine kuranlar, eleştirildikleri zaman, “insan hakkı ve insan olma onuru” gibi terimlerin temelindeki İlâhî Sevgi''yi îma ederek, “-sen lâiklik ilkesine karşısın, gericisin, siyaset alanına dînî terimleri sokuyorsun, oysa dînî düşünce ile gerçekçi ve bilimsel politika biribirinden ayrılmalıdır” derler. Meydanı boş bulunca da ihtiras ve kinlerini “seçilmiş millet olma” gibi dînî gerekçelerle temellendirirler. Başkaları da bunu taklîde kalkarsa, yaptıkları “haksız rekabet”, “antisemitizm” adını alır. Bu nitelemelerden kurtuluş ve “lâimin = kınayanın levmine = kınamasına aldırmaksızın” iyiyi, güzeli, doğruyu tebliğden, emr bil-ma''ruf ve nehy anil-münker''e devamdan başka bir çare yoktur. (Maide, 5/54)

Ermeni insan kardeşlerimizle aramıza sokulan fitneyi görüyorsunuz. Emperyalizm''in; ağır ve derin gafletimizden yararlanarak aramıza soktuğu bu kan davasını, karşılıklı sevgiyle çözmekten başka yol var mıydı? Heyhat! Son “Amerikan tasarısı oyunu”ndan sonra dahî aklımız başımıza gelmedi. Yine de “neoconların sevgisini kazanarak sorunlarımızı çözme” gibi imkânsız bir hedef güdüyoruz. Onlar da aramıza yeni bir kan davası sokuyorlar. Başbakan; durumu kavramış görünüyor. Yetmez! Toplum olarak, durumu kavramış yöneticilerimizin icabına bakılmasına seyirci kalma özelliğimiz vardır. Sultan Hamîd; durumu kavradıktan sonra, “realist ve makyavelist” politikaya boyun eğse idi, 31 Mart''ı ve ardından tahttan indirilmesini yaşamayacak idi. Tal''at Paşa da Sultan Hamîd''in cenazesini Cağaloğlu''daki Türbe''ye uğurlarken, “durumu kavramış” olacaktır. Heyhât! Dönülmez akşamın ufkundayız, vakit çok geç!

Cumhuriyet devri siyasetçilerimizin bir çoğunda da “durumu kavrama” ânını tesbit edebiliriz. Bunlardan bir kısmı, bu andan sonra Doğru''yu seçmek istediler, yazık ki yoğun bilinçsizlik ve gaflet karşısında, halka dayanamadılar ve iktıdar ellerinden alındı. Bir kısmı da şahsî “iktıdar” ve “hırsları”ndan kurtulamadıkları için, büsbütün bağımlı oldular ve biy''at tazelediler. Bugün Başbakan''ın “durumu kavraması” karşısında, ona oy veren önemli orandaki “bireyler” “ne yapmalıyız?” sorusunu kendilerine sormalıdırlar: Başbakan, Nasreddin Hoca misali, Timur''a yöneldiğinde, çil yavrusu gibi dağılmalı mıyız? “Dimiştim, dimiştim, amma diğnememişti” perdelerinden yeni bir türkü tutturmalı mıyız? Yoksa, toplum (halk) olarak, artık bu oyunun bozulması için, 22 Temmuz desteğinden fire vermemeli miyiz? Fire vermezsek, Başbakan, Timur karşısında bu kararlığımızdan güç alarak, üzerimize çöken Amerikan filini çekmesini, yoksa üvendireyle dürteceğimizi söyleyebilir. Çil yavrusu gibi dağılırsak, korkarım ki filin dişisini de ister. Arkasında halk desteği olmaksızın üvendireden söz edenin hazin türküsü değişmez: -Ey gaziler, yol göründü yine garîb serime! Ey Azîzan, durum ciddîdir. İş, oy verilen kimse “durumu kavradıktan sonra” arkasında durmakla olur. Bu yıl Ramazan Bayramı''nda da, Cumhuriyet Bayramı''nda da; kederli idik. Gafletten kurtulur da sevgi, iman, ümîd yolunu seçersek yakında inşaallah “Yâr ile bayram kılabiliriz.”

Ey Azîzan, sevinç sevgi eylemleriyle, sevgiyle hakkedilir, zalimin gönlü gerçekten şâd olmaz. Zulmü, haksızlığı, kime karşı olursa olsun, toplumumuzdan kaldırmalıyız. Ne yapmalıyız? Yapacağımız; Ermeni Tasarısı''nı çekmeleri için neoconlara rüşvet vermek, haysiyetimizi “pîşkeş” etmek değil; derhal Rühban Okulu''nu açmak, Yetimhane''yi ve Süryanî Katolik Kilisesi''ni ve bütün el konmuş cemaat mallarını sahiplerine iade etmek, göz boyama tasarılarını değil, Doğru Hukuk''un ilkelerine dayanan bir cemaat vakıfları kanun tasarısını kanunlaştırmak, bütün yapılması gerekenleri yaparken de “li-vechillâh” hareket edip “karşılık”, hatta “teşekkür” bile beklememektir. (İnsân, 76/9) Böyle davranırsak; AB''ne ve insanlığa örnek oluruz. Neoconlar''a yaltaklanırsak, yaltaklanma yolu çıkar yol değildir, İblis insana apaçık düşmandır, İblis''in gönlünü kazanmaya imkân yoktur. Resûl-i Ekrem (S.A.) ve Ehl-i Beyt''in gönlüne girmek hedefimiz olmalıdır. Allah''ın rızası; Allah''ı ve dolayısıyla O''nun Nur mazharlarını sevmek ve “li-vechillah” davranmakla kazanılır.

Ey Azîzan, “ben lâikim, şu halde Allah''a da İblis''e de eşit derecede uzağım” yolu, çıkar yol değildir. Bu, “Sevgi''ye de, bencilliğe ve kine de eşit derecede uzağım” demektir ki, bu imkânsızdır. Sevgi ehli olmayan, farkında olmaksızın ihtiras ve kin ehlinin oyuncağı olur.

Sevgiyi seçtikten sonra yapacağımız, İlahî Sevgi''de ve insan sevgisinde, canlı ve çevre sevgisinde bizim gibi Sevgi''yi seçmiş olanları; dümeni habis çılgınlar eline geçmiş olan insanlık gemisini kurtarmak için işbirliğine çağırmaktır.

Allah''dan ümîdimizi kesmiyoruz. İnsanlığın; hazırlanan Savaş''ın tehlikesinden kurtulması için vakit henüz “çok geç” değildir. İşbirliği''ne hazır mıyız? Vatikan, Ortodoks ve Şark kiliseleri, Anglikan ve Avrupa protestan kiliseleri hazır mıdır? Acele cevap, hayatî önemi haizdir. (Lcv) (Rsvp)