Rabb"in sevgisi

“Ahsen-i amel”, şartları bakımından Evrensel Ahlâk kıstaslarına uygun eylemlerdir. (Mülk, 67/2). Ömrümüzün her gün tekrarlanan “vize” imtihanlarında “ahsen-i amel” (en güzel, daha güzel eylem) gayretini göstermemiz bizden beklenir.

Ancak, hedefimiz ilâhî sevgiye, “Kurbet”e, Allah rızasına, Allah tarafından da sevilmeye erişmektir.

İman, aklın idrâkiyle başlar. Akıl bu idrâki gönle arzetmeli ve gönül de Allah''ı sevmelidir. Akıl ve gönül uyumu sağlanmaz ise, insan mutlu olamaz. İçe dönük bir yapısı varsa “depresyon”a düşer, kendisine zulmeder. Dışa dönük bir yapısı varsa Neronlaşır, Hitlerleşir, sonuç bakımından en büyük zulmü yine kendisine yönelirken, çevresine de ağır zarar verme hayatının amacı olur. Ne var ki bu amacına erişebilmek ve sürekli zarar verebilmek için de ahlakî terimleri, insan ve hatta Allah sevgisini, olta yemi gibi, tuzak çukurunu gizleme “gereçleri” (malzeme, mâlezime) gibi kullanmaya gayret eder.

Sevgi ehli olmak, Allah''ın insanlığa örnek olarak seçtiği velîleri dışında, bizim gibiler için, “kisbî”dir, iyi niyet, iyi eylem ve sözlerin sonucudur. “Eline, beline, diline mukayyed ol!” sözü “lâf olsun, torba dolsun!” diye söylenmemiştir. Zülkifl Peygamber''in “Pondâr-i nîk, kerdâr-i nîk, goftâr-i nîk” (önce iyi inanç = Allah''a akl ile îman, sonra bu imana uygun iyi = ahlâkî eylemler, buna bağlı olarak da iyi sözler) düstûru da böyledir.

Şu halde ömrümüzün en yüce amacı Allah''ı sevme ve O''nun tarafından sevilme değil midir ey Azîzan?

Ben bunu söylemeyeyim de ne söyleyeyim?

Meryem Suresi''nin 96. âyetini (19/96) okuyunuz ve düşününüz: Allah, Rahman olan Allah, iman edenlere ve salih amel işleyenlere (ahlâka uygun davrananlara), sevgi insanı olma, en yüce hayra erişme, Allah''ı sevme ve Allah tarafından da sevilme mutluluğunu, Allah ile kişisel, bireysel sevgi bağını ihsan eder.

Ancak, “îman edenler”, bu mutluluğu elde edenler, ma''sûm olmadıklarını, sevgi sınavının ömürleri boyunca süreceğini unutmamalı, bundan gafil olmamalıdırlar. “Müminler”, “en''amte aleyhim”dir. “İman edenler”, bizim gibi, kisbî (Kazanımsal mı demeli?) olarak saadete erişenlerdir. Maddî zenginliğin doruğunda olanlar nasıl “iflâs”dan emin değil iseler, “îman edenler”, “vudd”a nail olduktan sonra dahî, bu Sevgi ilişkisinin, Resûl-i Ekrem''in (S.A.) gönlünden, O''nun Sevgi dairesinden çıkmakla derhal kesileceğinden gafil olmamalıdırlar. Meryem Suresi''nin 96. âyetini, Âl-i İmrân Suresi''nin 31. âyetiyle birlikte okumalıdırlar. “Sevgililer Sevgilisi” (bkz: Cevşen-i Kebîr) olan Allah''ın sevgisini kazanabilmek için Resûl-i Ekrem''in (S.A.) sevgisini kazanmak, O''nun gönlüne girebilmek, O''nun Sevgi devresine dahil olabilmek gerekir. “Vesile” odur. Sevgi bağlantısı “Vesile” ile sağlanır. (Maide 5/35, Isrâ 17/57)

Vesîle, Nûr-i Muhammedîdir. (S.A.) İmanları “kisbî” olmayan Sevgi elçilerinin cümlesi, bu merkezden, bu noktadan nûr alırlar. Emîrul-mü''minîn, Ümmü Ebihâ Fâtıma ve Ehl-i Beyt îmamları da Nur-i Muhammedî''den (S.A.) nûr alırlar. Bu gönülleri incitmek de Sevgi devresinden çıkma sonucunu doğurur. Sevgi devresinden çıktığını sezen bir “îman eden” derhal tekrar girmek için tövbe ve nedametle dua etmelidir. Aksi takdirde “Tagut”, onu Nur''dan zulmetlere iletir. Bilinci uyanan ve “geri dönüp” Vesîle''nin gönlünü kazanan kimse, kendini “yoğun bakım” sonucundan kurtarmış olur.

Ey Azîzan, Kutlu Doğum toplantılarımız; Vesîle''ye vesîle olsun! “Sevgiden başka türkün yok mu? Biraz da onları çığır, masum sevgi elçileri diye birşey yoktur, peygamberler de yanılırlar (Tevrat ehlinin sürçmesi!), Ehl-i Beyt de sadece Medine''de, 622-632 yılları arasında merkez mahalle muhtarlığından alınan, Peygamber''in “hane halkı” belgesini ifade eder, bu “hane halkı”na da, ayrı meskenleri (konutları) olan kızı, damadı, torunları girmezler, esasen biz Kerbelâ olayı gibi tarihî olaylara kafamızı takmıyoruz!” diyerek ayrılacak isek, beni dinlemeye gelmeyin de, Galatasaray-Fenerbahçe maçını seyredin! Aşk olsun Erenler!