Sevgisizliğin karşı yakası

Batı yakasına karşı ülkemizdeki sevgisizliğin ve anlayışsızlığın yoğunlaşmasını endişe ile karşılıyoruz. Ne var ki kin ve anlayışsızlık seferberliği sadece bizim cephemizde değil. Garp cephesinde de İslâm''a karşı sevgisizliği yoğunlaştırmak ve harekete geçirmek isteyenler var. Esasen böyle olmasa idi, ABD siyasetinden bağımsız ve güvenilir bir Avrupa''dan bahsedebilirdik. Oysa üyesi olmak istediğimiz bu Avrupa''nın bir önemli üyesi Britanya Birleşik Krallığı''nın Irak''ı cehenneme çevirmede ABD ile nasıl işbirliği yaptığını ve yapmakta olduğunu gördük, görüyoruz ve aldırmıyoruz. Şimdi de İran''ı cehenneme çevirme hazırlıklarına karşı yine gereken duyarlığı göstermiyoruz.

Bizde, Osmanlı''nın Hristiyanlara tanıdığı inancına göre yaşama hürriyetini tekrar tanıma ve adaletsiz uygulamaları telâfî etme düşüncesi bir türlü “kuvveden fiile” çıkması, gerçekleşmesi için gereken desteğe sahip olamıyor. “Adaletin gereğini yapmak” değil, “yapmış olduğu görünümünü uyandırmak”, bu görünümü uyandıran bir Vakıflar Kanunu çıkarmak dahî, “misyonerlere ödün vermek” olarak anlaşılabiliyor. Müktesep haklar ihlâl edilirken, asıl “İslâm''a karşı sevgisizliğin misyonerleri” de, emellerine ulaşıncaya kadar yüzlerine kuzu maskesi geçirerek ABD desteğinde, İslam''a karşı düşmanlık cephesine “militan” yazmayı sürdürüyorlar.

Almanya''da, yakın bir geçmişde vefat eden bir sevgi elçisi vardı: Profesör Annemarie Schimmel. Benim öğrencilik devrimde Türkiye''de idi ve “Cemile Bacı” diye anılırdı. Ömrünün sonuna kadar İslam''a ve müslümanlara sevgisini sürdürdü. İsmine ve soyadına aslâ lâyık olmayan Selman Rüşdi korkunç kitabını yayımladığında, cesaretle, “bu kitabın iyi bir kitap olmadığını, bu kitabın birçok müslüman dostunu derinden yaralayarak gözyaşı döktüklerini, ölüm fetvasını da, bu kitabı da doğru bulmadığını” açıkladı. Bu yüzden de bu gibi “suç”ları asla unutmayan “İslâm Düşmanlığı Seferberliği”nin kara listesine geçti. Ömrünün son yıllarında kendi yurdunda “fundamentalist”, çok sevdiği Türkiye''de de “casus” olarak tanıtıldı. Buna rağmen, Almanya''da 1995 yılında kendisine Alman Yayımcılar Birliği''nin barış ödülü verilebildi. Şimdi görüyoruz ki kendisi İslâm düşmanlığı vebasına tutulmuş bir kimse, ölümünden sonra “Meryem Hanım mülâ kıy olsun Betûl''e Rabbim!” dileğinde ve niyazında bulunduğum Annemarie Schimmel''i, nâmerdâne ve alışılmış yöntemle, sözlerinin bir kısmını saptırıp naklederek, “inançlı fundamentalist” olarak anıyor! Bizde de sevgi elçiliği yapmak isteyenlerin “gizli mürtedd” sayılmaları gibi! (Der Spiegel, 2007/13, Henryk M. Broder''in Epidemie des Wahnsinns başlıklı yazısı.)

Esasen Der Spiegel''in başlığı da Almanya''da İslâm''a karşı şüphe, sevgisizlik ve düşmanlık cephesini güçlendirmek için hazırlanmış: Berlin göğünde ayyıldız ve altında: Almanya Mekke(si): Sessizce İslamlaşma başlığı var. Esasen bu kafada olanlar, “cephe”nin ötesinde veya berisinde olduklarında, bulundukları cephedeki veya karşı cephedeki sevgi elçilerini, konumlarına göre, ya “fanatik düşman” veya “satılmış, hain, gizli müslüman veya Hristiyan” ilân ederler. Silâhlı veya silâhsız savaşlar sayesinde değirmenlerini ve dumenlerini döndüren kin tacirleri de, bu yangına körükle gitmeyi elbette ihmâl etmezler.

Bu cepheleşmelerden sonuçta çatışmalar doğar. Bu kafalarla AB içinde İslam-Hristiyan uyuşması sağlanamaz. Avrupa; Tabiî Hukukun ve Evrensel Sevgi Ahlâkı''nın Avrupası olmadıkça, Türkiye''yi de ancak “sekülarizm” adı altında kayıtsız-şartsız bir neoconlar yararına “kapitülâsyon” şartı ile üyeliğe kabul eder. Bu kayıtsız-şartsız teslim de ancak Gerçek Sevgili''ye olunca kabul edilebilir. Sayıları az olan sevgi elçileri de böyle bir teslimi kabul etmezler. “Irkçı şovenistler” ve “fundamentalistler” de hem sevgi ehlinden, hem karşı tarafın kin cephesinden bu teslimi beklerler.

Ey Avrupa Birliği, ortak ve iyi bir bilinci temsil ediyorsan sen de kendine gel! Biz de kendimize gelelim! Aksi takdirde, çocukların evcilik oyunu gibi, sorunları çıkmaz ayın son çarşambasına erteleyerek müzakereleri gûyâ sürdürmenin ne anlamı var?