Zalim kapitalizm

Sabah daha ilk katlığımda kendimde bir güçsüzlük hissediyordum. Adımımı atacak halim yok gibiydi.

Bir adım ileri atarken sanki diğer adımım geri eve dönmemi istiyordu. Altı üstü kahvaltı öncesi küçük kızım Serra Nur "ben okuldan erken çıkacağım, babacığım beni alabilir mi" diye annesine rica etmişti. Okula gidip hemen eve dönecektim. Kızımı bile okuldan almaya giderken bu kadar halsiz isem, acaba işe nasıl gideceğim ben diyordum.

Neyse ki kızımın tatlı tebessümü, yanağıma kondurduğu o minicik öpücüğü bir anda bana inanılmaz güç verdi.

Kapıdan yine çıkıyorum. Ailemin yanından, yaramaz oğlumun yanından ayrılıp gidiyorum. İşe gidiyorum diye çıkıyorum kapıdan ama merdivenleri inemiyorum. Sanki merdivenleri yukarı doğru iniyormuşum gibi geliyor bana.

Arkamda ailem, önümde iş duruyor.

Bankalar Birliği''nin genel kurulu var bugün. Aile yuvasından kapitalizmin yuvasına gideceğim. Ülkemizi bir dönem bataklığın kenarına taşıyan kapitalist merkeze gidiyorum.

O yıllar hayatımda sadece bir yıl bankacılık yapmıştım. Yatırım bankacılığında daha ilk yılımı doldurmadan bankaya devlet el koymuştu. Oysa yönetim yıl ortasında Antalya''da yaptığı toplantıda ne kadar da büyüdüğümüzü söylüyordu. Şimdi o genel müdürü bankalar birliği toplantısında gördüm. Eski hevesi yok gibiydi tabii.

Devlet el koymuştu ya; artık devlet bürokrasisi hâkimdi bankaya. 29. sırada devraldığım şubeyi 4. sıraya taşımama rağmen kurallara sıkı sıkıya uymam tembih ediliyordu. Bana tersti bu kadar kural yoğunluğu. Başarı için mesai bile dinlemeyen bir yapı ile kurallar arasında bocalıyordum. Kural koyucular sonunda dayanamadı ve ''kurallar üstündür, işten ayrıl'' dediler.

Vedalaştık…

O günlerde Dinç Bilgin''in de bankasına el konulmuştu. Gazetecilik faaliyetinden hiç bilmediği bankacılığa geçeli çok olmamasına rağmen tümden bitmişti Bilgin. Neden asıl işine yoğunlaşmak yerine kapitalist hırs ile banka satın alır ki?

Ayrılmamın ardından küresel olmayan yine bir Türkiye krizi ile işsizler kervanında yerimi aldım. Ailemdi en büyük desteğim. Zor yıllar geçer diyordular bana. Vahşi kapitalizme karşı aile desteğinin ne kadar önemli olduğunu o günlerde çok iyi anlamıştım.

Tersini düşünüyorum şimdi. Ya ailem de zorda olsaydı o günlerde ben ne yapardım? Nasıl bu hayata tutunurdum? Kriz kelimesi ile dağılan bir aile de benim mi olacaktı? İnsanlığın saf duygusunu, sevgisini, yaşamını o günlerde daha iyi teneffüs ediyordum. İnsan olmak için kapitalizmden biraz olsun sıyrılabilmek gerekiyormuş diyordum kendimce.

Demek ki bu bankacılar çok zor bir iş yapıyorlarmış. Hem bankacılığı hem de insanlığı bir arada yaşatmak çok zor bir işmiş.

O günlerde insanlık duygusu yoğun, insana değer vermeyi ayrıca dini duyguları ile besleyen muhafazakâr kesimin ne kadar da önemli olduğunu anlıyordum. Her şey para, ve paranın kurduğu düzen olamazdı. İslam dininin erdeminden feyz alan kesimin çalışanlarının ne kadar şanslı olduklarını hayal ediyordum.

Dinç Bilgin bankasının yanında emek verdiği ve çocuğu gibi büyüttüğü SABAH gazetesini de kaybetmişti. Acaba çalışanlar ne olacak, nasıl geçinecekler? Çalışıyor gözükebilirlerdi ama acaba maaş alıyorlar mıydı?

Yani gerçek işsizler miydi yoksa;

çalışan işsizler miydi?

Siz hangisini tercih edersiniz? Gerçek bir işsiz olmakla, maaş alamayan çalışan bir işsiz olmak arasında tercihinizi ne yönde kullanırsınız? İnanın çok zor bir tercih.

Bankalar Birliği Genel Kurulu''nda ''300 milyar lira paramız krediye dönüşmeyi bekliyor'' dedi Ersin Özince. BDDK Başkanı Tevfik Bilgin ise sınır dışını hedef gösterdi. Ama en önemlisi bence ''biz sistemi rakamsal olarak değil, ortamın havasını da soluyacak şekilde denetliyoruz; işte başarımız buradan geliyor'' cümlesi olmuştu.

Kapitalizmin merkezi olan bankacılık sektörünün başındaki adam sistem değil, önemli olan insan diyordu aslında. Bu açıdan üst yöneticileri Ankara''ya yanımıza çay içmeye davet ediyoruz demişti. Daha iyi anlamak, yazıya sığmayacak ruhsal durumları anlayabilmek için.

İnsan; her ülkenin aslında en büyük varlığı insandır. Doğal sermaye ne kadar bol olursa olsun beşeri sermaye olmadan ülkeler gelişemiyor. Bunun en güzel örneklerini körfez ülkelerinde görüyoruz.

Zor günlerde kurumlara ruhlarını, kişiliklerini vererek adeta kurumları dahi sırtlarında taşıyan insanlar. Nasıl kapitalist bakış ile insan hakkında kararlar verilebilir?

Telefonum çaldı. Arayan şimdi Akşam Gazetesi''nde çalışan eski iş arkadaşım Mehmet Ali Ergün. Sabah Gazetesi Ekonomi Müdürü Tarık Yılmaz''ın durumunu soruyordu: "Ben kapitalistler arasında bankacıları dinliyorum, nerden bileyim ne olduğunu" dedim.

O salonda kapitalistlerin insanlıktan bahsedişlerini dinlerken "artık zalim kapitalizm bitti" diye düşündüm. Artık ya ailemin de yanımda olamayacak sorunları olursa diye düşünmüyordum.

Zalim kapitalizm bitince gücümün yeniden geri geldiğini hissederek ''YAŞASIN İNSANLIK'' deyiverdim.