Adalet en güzel intikamdır

Kıymetini bilen için, zor zamanlar da bir nimettir. Zor zamanlar, insanı asılsız zanlarından kurtarır.

Şu yeryüzünde, zor zamanlar kadar insanı bilgi sahibi yapan, işini kolaylaştıran ve görüşünü berraklaştıran başka bir şey zor bulunur.

Çünkü insanların ve olayların gerçek yüzü, yani eşyanın hakikati ancak zor zamanlarda ortaya çıkar.

Bir darbeyle altın kaplama çatlar, dökülür, içindeki cevher görünür.

Güneşin altında yeni olmayanlar, bilir bunu.

İnsanoğlu kendisinin veya kamuya mal olmuş kişilerin, aslında ne mal olduklarını, içindeki cevherin türünü, bir darbeyle altın kaplamaları dökülünce öğrenir.

Bir insanın insanlığı, bir arkadaşın arkadaşlığı zor zamanlarda belli olur.

Zor zamanlar, gazetecilerin de cevherini ortaya çıkarır.

Arkadaşlarımızın kahir ekseriyeti gerçek arkadaş olmadığı gibi, gazetecilerin çoğu da gerçek gazeteci değildir.

İddiamızı destekleyecek şahidimiz var mı?

Var.

Bir gazetecinin gerçekten gazeteci olup olmadığına, zor zamanlar tanıklık eder.

İnsan nisyanla maluldür, demiş eskiler. O yüzden çok geriye gitmeye gerek yok. Hala tam manasıyla geride bırakamadığımız, dikiz aynasından bile görülebilecek kadar ensemizde olan o zor zamanlarda, gazetecilerimizin çoğu ne yapıyordu?

28 Şubat''ta gazetecilik yapmadıkları için olsa gerek, bugün 28 Şubat''la ilgili haberleri yaparken zorlanıyorlar.

"Topyekûn savaş" manşetleri atarak, komutanların yanında bin yıl sürecek savaşa katılan gazeteciler, bugün ''topyekûn hesap'' vermekten korkuyorlar.

En güzel intikamın adalet olduğunu bilmeden, intikam alınmasın, diyorlar.

Haksızlıklara son verilirken yeni haksızlıklar yapılmasın, örnek olacak kadar güzel intikam alınsın, titiz davranılsın, her şey ve herkes sorgulansın, ki adalet yerini bulsun, diyemiyorlar.

Suç işleyenlerin yaptıkları yanına kar kalmasın, karşılıksız kalmasın, cezasını bulsun, diyemiyorlar.

Suç ve ceza söz konusu olduğunda, nedense pek bir şey söyleyemiyorlar.

Ceza kelimesinin anlamının ''karşılık'' demek olduğunu bilmedikleri için belki de, memleketin okur-yazarları, suç ve ceza söz konusu olduğunda, nedense Dostoyevski''den öte yol bilmiyorlar, yol bulamıyorlar.

Sadece cehennem değil, cennet de bir cezadır.

Bilene…

Hak edene…

***

Medya ne zaman masaya yatırılsa, medyanın toplumun aynası olduğu, aynaya kızmanın yanlış olduğu söylenir.

Bakış açısını değiştirmekte, yeni cümleler kurmakta fayda var.

Toplum da medya topluluğunun aynasıdır.

Toplumda gördüğümüz kötülükler de kötü medyanın yansımasıdır.

Aksini iddia etmek, medyayı etkisiz ve önemsiz saymak demektir.

Etkisiz ve önemsizse, bu kadar gürültü ne için?

Mecaz desek anlaşılamayabilir, metafor diyelim, ''ayna metaforu''yla bitirelim.

Türkiye''de işlerin yolunda gitmesi, yolların kapanmaması ve yeni üzücü olayların olmaması için, hatalardan ders alıp aynaların üzerine uyarı yazılması, bir insanlık görevidir:

"Objects in the mirror are closer than they appear"

Rivayet doğru ise, Amerika''da hatalı sollayıp kaza yapan bir sürücü, suçu aynaya atmış, aynanın kendisini yanılttığını söylemiş.

Rivayet bu ya, incelemeden sonra, mahkeme şikâyeti haklı bulmuş ve arabalardaki aynaların üzerine, yeni kazalara sebebiyet vermemek için, bu teknik uyarının yazılmasını şart koşmuş:

"Aynadaki şeyler, göründüğünden daha yakın olabilir."

Mesele aynı. Türk medyası, yeni 28 Şubat''lara, yani hatalı ''sol''lamalara neden olmamak için, vicdanlarının sesini dinleyerek, hatalarını kabul ederek, medya denen aynanın üstüne bu uyarıyı yazmak istemiyorlar, ''inatla'' mahkeme kararını bekliyorlar.

Onlar beklerken, biz yine de uyarmış olalım.

Bir kez daha hatalı ''sol''lama yapmamak için, bütün aynalara daha dikkatli bakalım, hatta aynalarla yetinmeyelim, her yere bakalım…