Bencillik ve İslamlık

Bu yeni çağ, bizi, kendisinden başka kimsesi olmayan insanlara dönüştürdü. Oturup konuşmayı, dertleşmeyi, güzellikleri paylaşmayı unuttuk. Bir de bunun menfaat cephesi var. Kısaca söylersek; sadece kendisini düşünen insanlar haline geldik ya da getirildik.

Görüşlerini ve icraatlarını beğenir veya beğenmeyiz, o ayrı. Hasan Ali Yücel, 1938 tarihli kitabında şunları söylüyor: ''Ahlak, bencilliğin bittiği yerden başlar. Hayat bilançosunu, kendinden başkasını hesaba katmaksızın yapmış olanlarda ahlak hanesi aranmamalıdır. Nalıncı keseri gibi hep kendine yontmaya alışan ellerin, insanlık için kıymetli eserler vermesi, bilmeliyiz ki, boş bir hayaldir.'' (İçten-Dıştan, Ulus Basımevi, sayfa 56)

Benim için, insan da, ülke de aynı anlama geliyor. Çünkü ülke, insanın çoğuludur, insanlardır.

Yalnızca kendisini düşünen, reel politiğin kölesi olan insanlar yahut ülkeler. Yaşananlara baktığımız zaman, ortaya böyle bir tablo çıkıyor. Kimi ülkelerin ilkesizliğine, özür dileyerek söylemeliyim ki ahlaksızlığına, işte buradan bakıyorum.

Hakan Günday''ın sözleriyle söyleyecek olursak, bu topraklarda, matematiği kuvvetli olmayanlar bile çıkarlarını hesaplamasını iyi biliyor. Çıkarlar söz konusu olduğunda da, maalesef, vicdan geriye çekiliyor.

Öyle ki, ölümü bile tüketim nesnesine dönüştürmek üzereyiz. Paylaşılan videolar, fotoğraflar. İnsanlar, başka türlü de, yani ölümün mahremiyeti zedelenmeden de, gelişmelerden haberdar edilebilir. Bunun bir yolu mutlaka vardır, yoksa bile, bulunmalıdır. Unutmayalım ki, iyilik değil, kötülük yayılmacıdır. Paylaşılan her görüntü, evvela, düşmanlığı ve nefreti çoğaltıyor.

Özetle, şudur: Bugün, İslam dünyasını onca musibetin kapısına getiren (içine düşüren) şey, herkesin kendisine müslüman olmasıdır. ''Menfaat yaşamak, ahlak ise yaşatmak ister; bir arada barınamazlar'' sözünün karşılığı da budur.

***

Bütün bu olumsuzluklara rağmen, bir umut yok mudur? Bunu, partilerden ve politikalardan bağımsız olarak söylüyorum: Vardır ve Türkiye''dir.

Tamam, bazı şeylere kızıyoruz, itiraz ediyoruz, üzülüyoruz. Yine de, ne varsa, burada vardır; ne olacaksa, buradan olacaktır.

Çünkü bu toprakların insanı başkadır. Geçenlerde, Oktay Rifat okumaları yaparken gördüm. İnançla ilgili soruya şu cevabı veriyor: ''Elhamdülillah dindar değilim. Allah''a inanmam. Yani sizin anlayacağız, tamamiyle dinsizim.'' (Şiir Konuşması, Adam Yayınları, 1992, sayfa 329) Bu alıntıyı yapma nedenim, Oktay Rifat hakkında olumsuz kanaat uyandırmak değil, şu: Bırakalım dindarları, muhafazakârları, liberalleri, solcuları; bu ülkenin ''inanmayanları'' bile, görüldüğü gibi, ''elhamdülillah'' diyor. Bizler de Oktay Rifat''ın şiirine ve emeğine, sevgiyle, saygıyla yaklaşıyoruz. Onca felakete ve fitneye rağmen, Afganistan, Irak, Suriye ve Mısır''daki acımasızlığın ülkemizde yaşanmaması yahut birkaç istisnayla sınırlı kalması, biraz da bununla ilgilidir.

Bir de ayrıntı: Amerikalılar ile Kanadalılar birbirine benzer de, Ardahanlılar ile Iğdırlılar birbirine benzemez. Hatta yan yana kurulmuş bazı köylerimiz bile. Böyle ''zengin'' bir memlekette yaşıyoruz.

Batı dünyası, her daim demokrasiden, hoşgörüden, insan haklarından, çok seslilikten bahsetsin dursun. Bize ders vermeye kalksın. Yüzyıllar boyunca, büyük bir müslüman denizinin içinde, gayrimüslimler varlıklarını korumuşlardır. Irak''tan Lübnan''a, Filistin''den Mısır''a kadar. Aynı şeyi, onlar için söyleyebiliriz miyiz? İspanya''ya, Macaristan''a, Sırbistan''a bir bakalım. Oralarda ne olmuştur?

***

Bunu birinin yazması lazım. O halde, yazalım.

Müslüman Kardeşler Teşkilatı, Milli Görüş''ün ağabeyidir. Milli Görüş''e mensup gençler, Seyyid Kutup, Hasan el Benna okuyarak büyümüşlerdir. Yoldaki İşaretler''i kim unutabilir?

Dolayısıyla, Milli Görüş''ten gelen insanların Mısır konusunda bu kadar hassas olması, normaldir, doğaldır. ''Kaderin'' bir cilvesi olarak, şimdi, kardeşi, ağabeyine yardım etmeye, onun sesi-soluğu olmaya çalışıyor. Mısır''la aramızdaki tarihi ve kültürel bağlara ilaveten, bir de bu gerçek vardır. En azından, kendimden ve birçok arkadaşımdan biliyorum.

Yazının biraz dağınık olduğunun farkındayım. Toparlamaya çalışalım.

Türkiye, Rusların yüzlerce yıl süren yakıcı ve yıkıcı baskısından yeni kurtulmuştur. (1991) Büyük acılar yaşamış, yüksek ve pahalı bir hayat tecrübesi edinmiştir. Ve kurtulur kurtulmaz, ayağa kalkmaya, kendine gelmeye, aslına dönmeye başlamıştır. Şimdi, başka bir baskı, komşularımız ve mezhep ayrımcılığı üzerinden yeniden oluşturulmaya çalışılıyor.

Hem İslami ve insani nedenlerle, hem de bundan dolayı, sınır boylarımızda yaşanan gelişmelere kayıtsız kalamayız. Binlerce kilometre uzaktaki Haiti''ye (2010) yardıma giden bir millet, elbette, bir adım ötesindeki insanlık dramıyla da ilgilenecektir.