Bir iman meselesi

Aslında bu bir bayram yazısı olacaktı. Notlar alındı, hazırlıklar yapıldı. Fakat olmadı.

Arife günü, Suriye''de, varil bombalarıyla büyük bir katliam. Yine, aynı gün, Türkmenlerin kurşuna dizilmesi. İslâm olan, böyle bir şey yapar mı? Yapmaz.

Bayrama ise Yahudi terör örgütü İsrail''in çocuk katliamıyla girmemiz. Parkta oynayan çocukları öldürmek, hangi sorunu çözecek? İftarda veya sahurda, bir aileyi tamamen yok etmek? Öldürmekle olsaydı eğer, bugün, Filistin davası diye bir şey kalmazdı.

Atari oynar gibi çocuk öldürüyorlar. Her çocukla birlikte, bir âlem, bir aile sönüyor. Pazartesi akşamı itibariyle, iki yüz elli bir çocuk katledilmiş. Yaralanan çocuk sayısı ise bin dokuz yüz doksan dört. Şunu unutmayalım; nice yaralılar var ki, ölmekten beter haldeler. (Yazıyı yazarken gelen son acı haber: ''Biraz önce, dört çocuğun cesedi enkaz altından çıkarıldı. Cesetler yanmış durumda.'') İki yüz elli beş.

Çocuklara bu vahşeti yapanlar, ne yazık ki, hiçbir pişmanlık belirtisi göstermiyorlar. Tam anlamıyla, utanma duygularını kaybetmişler. İnsan olmanın ve kalmanın bütün özelliklerini, inceliklerini.

Çocuk katilleriyle aynı dünyada yaşamak ve hiçbir şey yapamamak. Bu yazılar, inşallah, zalime beddua, mazluma dua niyetine geçer.

***

İsmet Özel''den ilhamla söyleyelim: Yahudiler, insanlığı değil, zenginliği ve zalimliği seçmişlerdir. Filistin toprakları, eli kanlı bir mafyanın elindedir. Öyle bir yerden gelmişlerdir ki, hem dağdakini, hem bağdakini kovmuşlardır.

Ankete göre, İsraillilerin yüzde seksen altı nokta beşi, Gazze''de ateşkes ilan edilmesine karşıymış. Kalanların bir kısmının ise korkudan, yani evlerine, sokaklarına roket düşme ihtimalinden dolayı ateşkes istediklerine inanıyorum. Geriye ne kalıyor? Özetle; çocuk ve kadın katliamından duyulan büyük bir memnuniyet. Aksi olsaydı, siyonist rejim, Filistinlilere verdiği zararı, ''gurur tablosu'' olarak halkına takdim etmezdi.

Evet. ''İnsanlıktan çıkmak nasıl olur'' sorusunun cevabı, bugünkü İsrail''dir. Çukurdan bile daha aşağıda olan. Sadece dirileri değil, ölüleri de bombalıyorlar. Mezarlıkları. Böyle bir barbarlığın içindeler.

Sadi Şirazi, ''adi insana hoşlukla, güzellikle söz söylersen, kibri ve inadı ziyadeleşir'' diyor. (Osman Toprak, Dönüştüren Düşünceler, Birey Yayınları, sayfa 54) Güncellersek; İsrail laftan anlamıyor, ''yapma'' dedikçe arsızlaşıyor. İbretle izliyoruz ki, Batı dünyasından da ''orantısız destek'' görüyorlar. Parktaki çocukların katledildiği saatlerde, Amerikan Kongresi''nden yüz senatör, Hamas''ın kınanması için Birleşmiş Milletler''e müracaatta bulunuyor. Adeta, acımızla, onurumuzla alay ediyorlar.

Diyelim ki, onlar bâtıldır, inançlarının gereğini yapıyorlar. Peki, hak olanlar veya olduklarını söyleyenler? Mısır''daki darbeciler ve diğer ülkeler, yönetimler. Aynı kitaptan, bu kez Aliya İzzetbegoviç''e ait bir sözü alalım, hatırlatalım: ''Cehennemin dokuzuncu ve en kötü katı; Dante, orayı hainlere ayırmış.'' (Sayfa 56)

***

Durum net: Filistinliler işgalci askerleri, siyonistler ise masum çocukları öldürüyor. Bunun adına ''savaş'' diyenlerle, çatışmadan bahsedenlerle elbette anlaşamayız. Her kim siyonistlerin kendini savunma hakkından söz ediyorsa, bizden değildir. Elhamdülillah, biz de onlardan değiliz. Ama, fakat, lakin diyemeyiz. ''Ama iyi yahudiler de var'' gibi. ''Hamas uslu durmuyor ama'' gibi. Amerika, ''İsrail''in sonuna kadar arkasındayız'' diye açıklama yapıyor. Ne olursa olsun. Ne yaparlarsa yapsınlar. Bizim de, bu şekilde, tavrımız keskin olmalıdır. Çünkü ''bu bir iman meselesidir.''

Başbakan Erdoğan, bunun bir Haçlı Seferi olduğunu defalarca söyledi. Şunu da: İsrail, yaptığı soykırımı, terörle mücadele olarak sunuyor.

O yakıcı, yıkıcı Haçlı Seferlerini hangi millet durdurmuşsa, bedenini duvar kılmışsa; duamız ve inancımız odur ki, siyonist zulmünü de yine aynı millet önleyecektir. Bugün değilse, yarın.