Bu ülke hepimize lazım

Gezi parkını ve Taksim meydanını ziyaret ettiğimde, iki ayrı dünyayla karşılaşmıştım.

Türkiye''nin en görünür yerinin bazı gruplar tarafından işgal edilmesi, elbette kabul edilebilir bir şey değildi.

Biz bu satırları yazarken, her anlamda, meydan da ortaya çıkmaya başladı.

Birincisi şu: Uzayan her şey masumiyetini kaybeder, kaybediyor. İkincisi de, hepimizin, güçlü bir şekilde ''memleket ilmi''ne ihtiyacı var.

Atalarımız, ''ulular köprü olsa, basıp geçme'' der. Olaylar vesilesiyle bir kez daha gördük ki, büyük-küçük, kimse kimseyi dinlemiyor.

Medeniyet; merhamet ve mesuliyeti de beraberinde getirir, getirmelidir. Ziya Gökalp''ın dediği gibi, ''müşterek bir vicdana dayanmayan devlet, fertlerin geçim yeri olur'', oluyor. (Türkleşmek İslâmlaşmak, Muasırlaşmak, sayfa 70)

Gezi parkı olaylarının, ''müşterek vicdanı'' tesis için bir milat olmasını temenni ediyorum. Biliyorum, zor.

***

Fitne zamanlarında, en sorumsuz kimselere bile sorumluluk düşer.

Milleti ''biz ve onlar'' diye ayırmak, kimden gelirse gelsin, iyi değildir, tehlikelidir. Unutmayalım ki, dünya geçici, milletler kalıcıdır.

Bu cümle, Tanrıöver''e ait: ''Söylemek kolaydır, bunun büyük mesuliyetini duymayan için.'' Yalan-yanlış haber yapanları ve yayanları da bu bahse dahil edelim.

Oysa, ne olduğumuzu değil, ne olacağımızı daha çok düşünmemiz gerekiyor. Uzak ama ibretlik bir örnek verelim: Avusturya''nın bir zamanlar Adriyatik denizinde güçlü bir donanması vardı. Bugün, denize kıyısı bile yok.

Ülkemizdeki bu kutuplaşma, zıtlaşma, inatlaşma devam ederse, ilerisi için güzel şeyler düşünebilir miyiz?

Bu topraklar, böyle bir düşmanlığı kaldırabilir mi?

Vatan sevgisini gericilik, Patrona Halil taraftarlığını ilericilik sanarak, nereye kadar gidebiliriz?

Burada elbette kelime oyunu yapmıyorum. O oyun şudur: İnsan için, bir canlıyı yakmaktan daha kötü bir şey olamaz. Biber gazına ''bomba'', molotofa ise ''kokteyl'' derseniz, o oyunu sergilemiş olursunuz.

***

Mehmet Kaplan, ''saygı, insanlar arasında maddi ve manevi bir uzaklığı gerektirir'' diyor. Kaplan''a göre, iç içe yaşayan insanlardan, özellikle şehirlilerden, saygı adına pek bir şey beklenemez. Gökalp da şunu söyler: ''Şehirlinin milliyeti yoktur.'' (Age, sayfa 33) Gezi parkı olaylarının, sokağa ve sosyal medyaya bu kadar seviyesiz, saygısız bir şekilde yansımasını, bu cümleler eşliğinde tekrar değerlendirelim. Olayların devam ettiği günlerde, pek kıymetli Dücane Cündioğlu da şunu yazmıştı, söylemişti: ''Köylü toprağı için mücadele eder, şehirli yaşamı için.'' (3 Haziran) Deniz canlıları değilsek eğer, sorumuz şu olsun: Toprak olmadan yaşam olur mu?

Yeri gelmişken, çelişki olarak gördüğümüz bir durumun da altını çizelim: Mütedeyyin camianın bazı bankaları boykot kararı alması, ayrı bir trajedidir. Demek ki, diğer bankalar sakıncalı değil.

Bu, konuyla ilgili üçüncü yazımız oldu. Her fırsatta, ''Anadolu, aşkımızdır'' dedik. Bunu söylerken, Nurettin Topçu''nun şu sözü her daim aklımızdaydı: ''Menfaat, aşkımızın katilidir. Sadece ticari değil, siyasi hesaplar da menfaat bahsine elbette dahildir.

Toparlayalım: Ne pahasına olursa olsun, kardeşlikte ısrar etmemiz gerekiyor. Derenin kuşunu derenin taşıyla avlamak isteyenlere fırsat vermeyelim. O fırsatı her verdiğimizde, ülkemizin ve milletimizin başına ne gibi musibetler geldiğini defalarca gördük, maalesef, görmeye de devam ediyoruz.