Şimdi uzaklardasın

Kıymeti sonradan anlaşılan şeyler, derin bir üzüntüyü de beraberinde getiriyor.

Nusret Özcan gibi.

Vefatından (22 Haziran 2007) beş yıl sonra, rahmetliyi anlamak ve anlatmak ne derece mümkün?

Bir iç kanama gibi sessiz ve derinden giden bir şeyi kelimelerle nasıl ifade edebiliriz?

Nusret Ağabeyin her hali, benim için bir ilham kaynağıydı. Evet, öyleydi.

Sözgelimi kendisi bir haksızlığa uğramışsa susar; başkası uğramışsa, hemen tepkisini ortaya koyardı.

''Çimenler gibi ezik, Ali gibi yürekli.''

Ancak düşmüş birini kaldırmak için eğilirdi.

Basın sektöründe uzun yıllar çalışmasına rağmen, kasaya değil, hep kapıya yakın oldu.

''Yükselen değerlere'' değil, geride kalanlara hürmet etti. Çünkü vefa ehliydi.

Belki de bundan dolayı, emeğinin karşılığını hiçbir zaman alamadı, hak ettiği değeri asla görmedi.

Tam da burada, şunu diyelim: İnsanın yerini bulması zordur, fakat Hak, her daim yerini bulur.

***

Nusret Ağabey, namazın beş vakit, ahlakın ise yirmi dört saat farz olduğunu bilenlerdendi.

Güzel ahlak sahibiydi.

Her hali, bize şunu söylüyordu: ''Öyle bir kazanın ki, kimseyi yenmiş olmayın.''

Kazanmak derken, dünyada kalacak, kalbimize eziyet edecek şeylerden bahsetmiyoruz. Bakınız: Gönül kazanmak, dua almak...

Cebindeki paranın hepsini bir çocuğa yahut ihtiyaç sahibine verebiliyordu. Kendisine yol parası bile ayırmadığı olurdu.

Değil mi? Dünyayı kurtarmak istiyorsan, önce dünyanın ''ağırlıklarından'' kurtulmalısın.

Özelliklerinden biri de, maddi değeri olmayan şeylere ilgi duymasıydı. Mesela taş biriktiriyordu. Gittiğim yerlerden ona renkli taşlar getirirdim. ''Ağabey, bu taş Göynüklü, bu taş Geyveli.''

Çocuk gibi sevinir, gözlerimin içine bakarak ''İbrahim'' diye başlayan içli cümleler kurardı.

Bir diğer önemli özelliği de, meziyet ve şahsiyet sahibi gençleri koruyup kollamasıydı.

Kiminde yetenek vardı, fakat ahlaki zaaflara sahipti. Kimi çok ahlaklıydı, fakat yetenekleri sınırlıydı. Yetenek ve ahlak, ne hikmetse, bir araya çok zor geliyorlardı. Buna, ''kıymet bilmek'' diyelim.

***

Karşımızda, sanki, zamanımıza ait olmayan biri vardı.

Mütedeyyin camiaya hitap eden gazetelerin ekonomi sayfalarında, ''krizi fırsata çevirmek mümkün'' haberleri okuduk mu? Okuduk.

Nusret Ağabey olsaydı, bu anlayış karşısında mutlaka öfkelenir, yüksek sesli eleştirilerde bulunurdu. (''Tavrına hayran olayım.'')

Yeni Şafak''ta, merkezinde onun olduğu çok tatlı sohbetler yapılırdı. Ahmet Kekeç, Mehmet Şeker, Hakkı Yanık ve diğer kardeşler, ağabeyler...

Onu dinlemek, şöyle bir şeydi: ''Anlat dedim ağaca, gölgesine uzanıp.''

''Öldükten sonra anılmak istiyorsan, ya bir şeyler yaz ya da yazılacak bir şeyler yap'' diye bir söz var. Nusret Özcan, ''kalıcılık'' gibi bir derdi olmamasına rağmen, hem ortaya eser koymuş, hem de yazılacak bir hayat yaşamıştır.

(Eserleri: Bizim Mahalle, Sokak Sesleri, Leyla ve Mecnun, Kar Kelebekleri, Beşir Ayvazoğlu Kitabı, Mustafa Kutlu Kitabı, Bir Hüzün Yolcusu.)

***

Hastanede yatarken, ziyaretine gitmiştik.

Bir kır çiçeğiyken, salon bitkisine dönüşmüştü.

Bu durum beni çok üzdü. Halimi hemen fark etti. Karşısındaki kanepede oturuyordum. Yanına çağırdı, yatağının kıyısına oturtturdu. Ve elini omzuma koyup teselli edici sözler söyledi.

Bizim ona moral vermemiz gerekirken, o bize moral veriyordu. O ziyaretten, galiba şu iki dize çıktı: ''Yaşamaya elverişli senin her yerin / Güldün, ne iyi ettin.''

Vefat ettiğinde kırk dokuz yaşındaydı. Fakat yaşından oldukça büyük gösteriyordu. İyice zayıflayan bedeni ve bembeyaz olan saçları-sakallarıyla?

Nusret Ağabey, yerleşik hayata hor bakan biriydi. Yine de doğup büyüdüğü Eyüp beldesinin ondaki yeri ayrıydı. ''O diyarın sakini'' idi. Artık hep öyle kalacak.

***

Sabaha kadar kar yağmış, her yer bembeyaz olmuştur.

Uyanır uyanmaz pencereye koşarsınız. Bu ne güzellik!

Sonra araç sahipleri evlerinden çıkmaya başlar. İşe veya başka bir yere gideceklerdir. Arabalar sokaktan ayrıldıkça, kardaki gediklerin sayısı da artar. Onlardan arta kalan boşluklar, karsız bir kara parçası olarak orta yerde durmaktadır. Beyazın içinde büyük ve siyah lekeler?

Nusret Ağabeyin aramızdan ayrılışı, bende böyle bir karşılık buldu. Üstelik çok daha büyük bir boşluk olarak...