Kork, Allah"tan korkmayandan

Zerre kadar kuşkum yok: Allah, zorluklara katlanma ve sabırlı olma yeteneğini, en çok milletimize vermiş.

Ülkemiz, yüzyıllardır saldırı altındadır.

Büyük tarihimizden küçük bir dilim: Osmanlı-Rus Harbi, Türk-Yunan Savaşı, Girit İsyanı, Türk-İtalyan Savaşı, Balkan Savaşları, Birinci Cihan Harbi, Mütareke yılları, Milli Mücadele. Bunların yanı sıra irili ufaklı diğer olaylar, devrimler, Tek Parti Dönemi''nin getirdiği sıkıntılar ve İkinci Cihan Harbi''nin inanılmaz yansımaları. Bir insan ömrü kadar olan bu süre, yani 1877-1944 yılları, milletimiz için korkunç bir yıkımı da beraberinde getirmiştir. Bütün bu yakıcı çabaya ve imkânsızlığa karşılık, işte, buradayız.

Çanakkale''de metre kareye altı bin merminin düştüğü söyleniyor. Sonuç? Hâlâ yerimizdeyiz.

Kaynaklar, bir karşı taarruzda on bin şehit verdiğimizi yazıyor. Sonuç? İşte yaşıyoruz.

Ortak rakamlara göre, Birinci Dünya Savaşı boyunca 2.873.000 erkek silah altına alınmış. Toplam savaş kayıplarımız, şehitler, yaralılar, kaybolanlar, esir düşenler ve hastalıktan ölenler dâhil, 1.720.098. (Kaynak: Birinci Dünya Savaşı''nda Osmanlı Ordusu, Edward J. Erickson) Sonuç? Dünyanın en güçlü ordularından birine sahibiz.

Birinci Dünya Savaşı boyunca, Osmanlı devletine yedi milyon tam teçhizatlı düşman askeri saldırmıştır. (Kaynak: Mareşal Fevzi Çakmak) Sonuç? ''Kırılmayız kırmak ile.''

Cumhuriyetin ilanından sonraki otuz yılda ise, ülkemizde nelerin yaşandığını tam manasıyla kimse bilmiyor. Çünkü bu dönem, tabiri caizse, kayıt dışı kalmıştır. Buna rağmen, milletimiz, özünden, sözünden ve iddiasından hiçbir şey kaybetmemiştir. Diyeceksiniz ki, o halde şunlar ve şunlar kimdir, necidir? O kimseler, Karlofça''dan bu yana hep var olmuşlardır.

Bugün yaşadığımız birçok sıkıntı, maalesef, o günlerin, o zihniyetin ürünüdür.

Şu da: ''Allah ne der'' diyen insanları, ''başkaları ne der'' durumuna düşürmeye çalışmak.

***

Türkiye, vatandaşları değil, milleti olan bir devlettir. Sadece asker uğurlamalarına bakmamız bile, bize, konuyla ilgili yeterince fikir verir.

Yine, milletimizin, zor zamanda konuşacak ve konuştuğunu yapacak, yaptıracak evlatları her zaman olmuştur, olacaktır.

Bazen, bize benzemeyen birileri çıkıyor ve ''bardağın dolu tarafına bakalım'' gibi şeyler söylüyorlar. Ve buna ''reel-politik'' deniliyor.

Diyorum ki, bardağın boş tarafına da bakmak zorundayız. Bu, Türklük yahut Kürtlük değil, İslamlık meselesidir.

Maneviyat penceresinden bakarsak; bardağın boş tarafının neyle doldurulacağını bilmeye hakkımız var. Bozuk bir damlanın neler yapabileceği, kadim kitaplarımızda yazılıdır.

Maddi açıdan yaklaşırsak, bardağın dolu tarafı, Amerika''dır, Avrupa''dır. Boş tarafı ise mazlumlar, garipler, mülteciler, hatta Afrikalılardır.

İnancımız ve tarihimiz gereği, mazlumdan yana tavır almak zorundayız. Bedeli ne olursa olsun.

Türkiye, sadece burada yaşayanlar için değil, darda kalanlar için de son ocaktır. Tarihimiz, bunun örnekleriyle doludur.

Bölgemizdeki her zulüm, bize binlerce misafir olarak yansır. Yine, Filistin''den Libya''ya kadar çok sayıda kardeş ülkenin yaralıları, ülkemizde tedavi görür, görmüştür, görüyor.

Van''daki Ulupamir köyünü hatırlayın. Buna benzer, çok sayıda köyümüz, beldemiz var. Çok şükür.

***

Bugüne gelirsek. Müslümanların ''yabancı hedef'' olarak yine Müslümanları görmesini, seçmesini, dışımıza değil, ancak içimize bağlayabiliriz. Evet, içimiz kan kaybediyor.

Unutmayalım: İnsanın sadece acısı değil, acımasız oluşu da üzüntü vericidir.

Reyhanlı''da o bombaları patlatanlar, içlerini, yani kalplerini, vicdanlarını kaybetmiş kimselerdir.

Hem Allah''tan, hem de Allah''tan korkmayandan korkarız. Fakat bu ''korku'', bizi inancımızdan, davamızdan uzaklaştırmaz, bilakis, daha da yakınlaştırır.

Aziz milletimiz, yüzlerce zorluğu aştığı gibi, inşallah, bu musibeti de geride bırakacaktır.

Son bir şey daha: En büyük eser, siyasetten sanata ve hayata kadar, bir duruş sahibi olabilmektir. Sözgelimi, Aliya İzzetbegoviç''i bizim için kıymetli yapan budur.

Abbas Medeni, Aliya İzzetbegoviç, Cevher Dudayev, Halid Meşal, Hasan el-Benna, Necmettin Erbakan, Raşid Gannuşi, Seyyid Kutub, Şeyh Ahmet Yasin... Bu insanları aynı cümle içinde buluşturan şey, onurlu duruşlarıdır, kıymetli tavırlarıdır. Üzülerek söylemeliyim ki, Ahmedinejad, hiçbir zaman bu listeye dahil olamayacaktır. Kılıçdaroğlu''nu ise çabucak geçelim.