Millet asla unutmaz

Her fırsatta, insanımızın unutkan olduğu dile getiriliyor. Doğrudur, insan unutkandır, unutur. Fakat millet asla unutmaz. Çünkü ''milli hafıza'' diye bir şeyin olduğuna inanıyorum. Bu hafıza, bilgi olarak değil de, sanki ilham olarak ilerliyor, nesilden nesile geçiyor. Kendini gösterme biçimine ise ''uyanış'' diyebiliriz.

Bize göre; millet, aynı dili konuşan değil, aynı hali paylaşan insan topluluğudur. (İhsan Fazlıoğlu''ndan ilhamla.) İnsanın nesli, milletin ise kendisi devam eder. İnsanlar gibi, milletlerin de karakteri, kişiliği vardır. Biri değişir, diğeri kolay kolay değişmez.

Yaşı bizden büyük olanlar hatırlayacaktır. Anadolu insanı, hemen yanı başındaki Kıbrıs''ı tamamen unutmuş görünürken, küçük bir kıvılcım, milli hafızayı harekete geçirmeye yetmiştir. Kıbrıs''la ilgili, cumhuriyet tarihinde eşine pek rastlanmayan mitinglerin yapıldığını biliyoruz.

Kimileri, bunun bir kampanya olduğunu iddia ediyor, edebilir. Bu mitingler bir kampanyanın parçası olsaydı eğer, sonrasında, Kıbrıs halkı konusunda bu kadar anlayışlı davranamazdık.

Daha yakına gelelim… Osmanlı devletinin parçalanması sırasında, milletimizi sadece üzen değil, şaşkına da çeviren bazı hadiseler yaşandı. Bunları elbette yazacak değilim. Her şeyden evvel, hatırlamak ve hatırlatmak istemem. Sadece şu: Milli hafıza, yaşanan her türlü olumlu ve olumsuz gelişmeyi kaydetti.

Bir örnek: Sırplar, kıyaslanamayacak bir güç farkıyla Boşnaklara saldırdığı vakit, bildiğiniz gibi, en büyük tepki Türk halkından geldi. Adeta sivil seferberlik ilan edildi. Tüm samimiyetimizle, Boşnakların yanında olduk, olmaya çalıştık. Mitingler, yardımlar, hatta mücadele için oraya gidenler, şehit düşenler…

Milli hafıza, işte buydu. Onca olumsuz şartlara, bilgi eksikliğine, ilgisiz yöneticilere ve uzun bir boşluğa rağmen, milletimiz, Boşnakların kardeşliğini, sadakatini ve fedakârlığını unutmamıştı. Milli hafızamızda Boşnakların yeri ayrıydı ve bu ayrıcalık, kesin bir şekilde kendisini gösterdi.

Bir örnek daha: Milli hafıza, İsrail''in Gazze mezaliminde de ortaya çıkmıştır. Başbakan''ın o meşhur itirazını bile, işte bu hafızaya bağlıyorum. Birinci Dünya Savaşı sırasında, Osmanlı güçlerinin direnci, daha doğrusu milli savunma hattımız, Üçüncü Gazze Muharebesi''nde kırılmıştır. (31 Ekim 1917) Sonrası malum: Kudüs, Filistin, Suriye; Mütareke…

Fikrim odur ki, Gazze, milli hafızamıza, bir kırılma olarak geçmiştir.

Birçok İslam beldesinde ağır işgaller ve katliamlar yaşanırken, hatta 1948''den beri Filistin topraklarında insanlık suçu işlenirken; milletimizin en büyük tepkiyi Gazze konusunda vermesi, akla tek bir şeyi getiriyor: Milli hafıza.

İsrail''in Gazze''yi abluka altına alıp havadan, karadan ve denizden bombalaması sırasında ve sonrasında ülkemizde yaşananları başka türlü izah edemiyorum. Mitingler, sabahlara kadar süren eylemler, konsolosluk önündeki nöbetler, yardımlar vs. Bu vesileyle, adına ''milli mutabakat'' denilen şeyi de uzun zaman sonra ilk defa gördüm, gördük.

Devam edelim. 25 Ağustos tarihli yazımızda, “Hatırla ve sıkı tut” demiş; Türklerden, Kürtlerden ve Malazgirt''ten bahsetmiştik.

Oldukça uzun zamandır süren dış oyunlara, çirkin propagandaya ve ağır tahrike rağmen, hâlâ arzu edilen sonuç alınamamışsa; binlerce can kaybına rağmen kardeşlikten söz edilebiliyorsa, durup düşünmek gerekiyor. Bu büyük oyunu engelleyen şey nedir? Allah''ın izniyle, milli hafızadır.

''Malazgirt, çıkış noktamız olmalıdır'' diye boşuna söylemiyoruz. Orada başlayan ve devam eden ortak bir kader, yürüyen bir hüküm var.

İslam Kaynaklarına Göre Malazgirt Savaşı isimli kitabı okuduğumuz vakit, şunu görüyor, öğreniyoruz: Kimi tarihçilere göre, on bin Kürt süvarisi, gönüllü olarak, Sultan Alparslan''ın ordusuna katılıp Bizans''a karşı savaşıyor. (Türk Tarih Kurumu, 1971) Gönüllü Kürtler, savaşın gidişatını ne kadar etkilemiştir, bilemeyiz. Bildiğimiz şey, kader birliğinin, daha ''ilk gün''den başladığı ve kesintisiz olarak bugüne kadar geldiğidir. (1891 yılında kurulan Hamidiye Hafif Süvari Alayları da bu konu çerçevesinde düşünülebilir.)

26 Ağustos, Malazgirt Meydan Muharebesi''nin 941. yıldönümüydü. Gönül isterdi ki, bu mübarek zaferin yıldönümü, rutin bir törenle geçiştirilmesin; daha mühim, daha heyecan verici ve kapsayıcı bir kutlama yapılsın.

Yürüyüş esnasında bir şey düşürdüğünüz vakit, kaybettiğinizi bulmak için tekrar başa, yani çıkış noktasına dönersiniz. Sonra daha dikkatli yürürsünüz. Malazgirt''in bizim için böyle bir anlamı var. Kabul edelim ki, yolculuk esnasında, bazı şeyler eksildi veya kayboldu. Yapılması gereken, tekrar başa dönmektir.

İnşallah seneye, devletimiz ve milletimiz, en güçlü şekilde, bu mübarek zaferi kutlar; milli hafızaya katkı sağlayacak konuşmalar ve yayınlar yapılır. Bunun için, en tepeden başlayarak, muhalefet dahil, herkesin meydana inmesi, oraya gitmesi gerekiyor.