Nifak mı, ittifak mı?

Remzi Oğuz Arık, Paris"teki Türk talebelerine hep aynı soruyu sorarmış: "Bugün Anadolu için ne düşündün?" (Mehmet Kaplan, Nesillerin Ruhu, 1967)

Aynı eserde, "Anadolu"yu Türkiye"de hakim kılmanın şevki"nden söz edilir. Birinci Meclis, bunun iyi bir denemesiydi. Sonrasındaki gelişmeleri ise hepimiz az-çok biliyoruz. Bir cümleyle özetlersek; Cumhuriyet, Anadolu insanından kaçırılmıştır.

Fikrim odur ki, Anadolu"yu Türkiye"de hakim kılmanın yolu, sadece Anadolu"dan geçmiyor. Kabul edelim veya etmeyelim, bunu ilk kavrayan, Milli Görüş hareketi olmuştur.

Anadolu, örgütlü kötülüğe karşılık, örgütsüz iyiliğin savunma hattıdır. "Tüten son ocaktır." Anadolu insanının Asya"dan Afrika"ya kadar yaptığı yardımları veya zalimlere karşı tertip ettiği mitingleri düşünün.

Yeri gelmişken, Türkiye"nin Parçalanması ve İngiliz Politikası isimli kitaptan bir alıntı yapalım.

Kitap, İngiliz Devlet Arşivi gizli belgelerinden oluşuyor. (Örgün Yayınevi) Kitabın kapağına "1900-1920 arası" diye yazılmış olsa da, ne hikmetse, Birinci Dünya Savaşı yılları dışarıda bırakılmış.

6 Kasım 1920"de Tiflis"teki İngiliz temsilcisi, ülkesinin dışişleri bakanına, Azerbaycan"la ilgili şunları söylüyor: "Sünniler ile Şiiler arasındaki zıtlık büyüktür. Biz bu zıtlığı daha da geliştirebiliriz."

Evet, Irak"taki ve son olarak Suriye"deki tablo, "bu zıtlığın daha da geliştirilmiş" halidir.

Anadolu, uzun yıllardır, işte böyle bir oyuna maruz kalmaktadır: İlerici-gerici, sağcı-solcu, Alevi-Sünni, Türk-Kürt. Bu sonuncusu, maalesef, en şiddetli olanıdır.

***

Bugün, Anadolu insanı, tarihi sınavlarından birini veriyor. Unutmayalım ki, nifak ile ittifak aynı yerde durmaz.

Barıştan söz edenlerin hatırı sayılır bir kısmı, vergi barışına daha çok sevinmişlerdi.

Her fırsatta, kardeşlik vurgusu yapılıyor. Kim ne derse desin, güzel ahlakın olmadığı yerde, kardeşlik de olmaz. Kardeşliğin ilk işareti, üsluptur, nezakettir. Dolayısıyla, "kardeşlik" diyebilmemiz için, önce üslup meselesini halletmemiz gerekiyor.

Bazı adresler için ise ancak şunu söyleyebiliriz: Fitnenin kurumsallaşması.

Elbette aynı olmak mümkün değildir. "Birlik ve beraberlik" derken bile, araya bir bağlaç koyma ihtiyacı hissediyoruz.

Öte yandan, İstanbul"daki Türk Ocağı"nı Kürt kardeşlerimiz işletiyor. Bundan daha güzel, daha anlamlı örnek olabilir mi?

***

Hep söylüyoruz: "Kötü niyetliler suçlu arar, iyi niyetliler çözüm."

Türkler de, Kürtler de Anadolu"nun öz evlatlarıdır. Üstünlük ise ancak takvadadır.

Son zamanlarda, sıklıkla, "bir arada yaşama kültürü"nden söz ediliyor. Bana kalırsa, bu, ayrılığı çağrıştıran, hatta daha da derinleştiren bir ifadedir. Zaten aynı evde yaşıyoruz, yaşayacağız. Ayrı eve çıkmak yahut odaların ortasına duvar çekmek gibi bir lüksümüz yok. Ayrıca bir ve beraber olmak, kültür değil, inanç meselesidir, itimat ister. Bizim, öncelikle, inancımızı pekiştirmemiz gerekiyor.

Toparlayacak olursak: Otuz yıldır yaşanan yakıcı ve yıkıcı süreç, ister Türk olsun, ister Kürt, bir mazlumlar ve mağdurlar topluluğu meydana getirmiştir. Bu insanların hatırı için, daha dikkatli ve rikkatli olmamız icap ediyor.

Tamam, fikrimizi söyleyelim, gerekli eleştirileri yapalım. Fakat sözlerimiz ve yazılarımız, neye, kime hizmet ediyor, bunu da bir düşünelim.