Zor zamanlar

Bir buçuk ay önce Ankara''ya gitmiştim. Orada, iki eski ve sağlam arkadaşla buluşmuş, sohbet etmiştik. Arkadaşlardan biri Adalet Bakanlığı''nda, diğeri de Başbakanlık''ta. O gün, önemli şeyler söylemişler, ''milli olan ile olmayan güçler arasında yaşanan büyük bir savaşın varlığından'' bahsetmişlerdi. ''Birinci tarafta liberaller bile vardı. İkincisinde ise, sadece yabancılar değil, mütedeyyin kimseler de...''

İstanbul''a döndükten sonra, önce dershane tartışmaları, peşinden de yolsuzluk iddiaları yaşandı. Şimdi buradayız. Kabul edelim ki, iyi bir yerde değiliz.

Bütün bu yaşananlar karşısında, duruşumuz bellidir ve şudur: Hiç kimsenin kafası milletten daha fazla çalışmaz. Ne benim, ne senin. Dolayısıyla, şahıslardan, partilerden ve cemaatlerden değil, milletimizden, memleketimizden yanayız. Yusuf Kaplan''ın o güzel ifadesiyle, kardeşlik fikrini hiçe sayanların; kendi menfaatlerini milletin ve ümmetin üstüne koyanların karşısındayız.

İnsanları ve kurumları, arkamızda veya önümüzde değil, yanımızda görmek istiyoruz. Ancak bu şekilde safları sıklaştırabiliriz.

Arkamızdaki kim, önümüzdeki bizi nereye götürüyor, sürüklüyor? Sadece ''surat asmak'' değil, bu soruları sormak da hakkımızdır.

***

Yakın zamanda, Ankara, Çankırı, Konya, Kastamonu gibi vilayetlere gitme imkânım oldu. Sadece ''tarihi ve turistik'' yerleri değil, insanları da gördüm. Onlarla konuştum, hayatlarına az-çok dokundum.

Anadolu''nun ortasında, görünmez bir İslâm duvarının olduğuna inananlardanım. İttihat ve Terakki''nin Müslümanları İskân Politikası (1913-1918) isimli kitabı okuyunca, bu inancım iyice pekişmişti. Çünkü duvar, takviyelerle tahkim edilmiş, sağlamlaştırılmıştı. Çerkes, Gürcü, Arnavut, Boşnak, Türkmen gibi İslâm unsurlarıyla.

Sivas''tan Sakarya''ya, Kastamonu''dan Konya''ya, Karaman''a, Kayseri''ye. Ilgazlardan Toroslara. Danişmentliler, Selçuklular, Candaroğulları, Osmanlı devri ve elbette günümüz Türkiyesi.

Yakıcı ve yıkıcı Moğol istilası, burada dönüşmüş, İslâm olmuştur. Doğudan (16 Şubat 1916, Erzurum) ve batıdan (15 Mayıs 1919, İzmir) başlayan Anadolu''yu işgal girişimleri, bu duvara çarpıp kırılmıştır. Neredeyse hiç işgal görmemelerine rağmen, Birinci Dünya Savaşı''nda ve İstiklal Harbi''nde en çok şehidin verildiği yerler de hep buradadır.

Cumhuriyet tarihi boyunca, milli birlik ve beraberliğimize, milletimize ve devletimize kasteden hamleler, darbeler, fikirler, oluşumlar, yasadışı örgütler, bu topraklarda karşılık bulamamış, tutunamamıştır.

Milliyetçi Hareket''in bir proje gibi laikleştirilmesinden sonra, bu bölgedeki ''kaleleri'' birer ikişer düşmüştür. Bu çok anlamlıdır, insanımızın irfanını gösterir. Milletin değerleriyle sorunu olan Halk Partisi''nin buralarda pek itibar görmemesi de öyledir.

''Önce ahlak ve maneviyat'' diyen, millet ile ümmet arasında fark görmeyen Milli Görüş''ü ve Necmettin Erbakan''ı çıkaran yer, yine burasıdır.

Kabul edelim veya etmeyelim: Görünen o ki, bu ''güç'', şimdi de Başbakan Erdoğan''la beraberdir.

Bugüne kadar yaşanan sağ-sol kavgası, laik-dindar çekişmesi, Alevi-Sünni meselesi ve Kürt-Türk sorunu, Anadolu''nun ortasındaki duvarı delecek yahut zayıf düşürecek bir etki uyandırmamıştır. Duvar durmaktadır, taşlar yerlidir ve yerindedir.

Aklıma gelmiyor değil, geliyor: Bu duvara zarar verecek tek şey, son günlerde yaşadığımız şaşkınlıktır, düşmanlıktır. Herkesin, hem de hemen, baba ocağına ve ana fikre dönmesi gerekmektedir. ''Uzaklarda arama'' diye bir de şarkımız var. ''Çünkü sen içimdesin.''

***

Derdimizle dertlenmeyen, hassasiyetlerimizden anlamayan insanlar, temsilcimiz ve sözcümüz olamazlar. Kırıyor, rencide ediyor, kusur arıyor, buluyor ve açıklıyorlar. Bunlar, bizim için, hem İslami, hem insani değildir. Bu gibi konulardaki profesyonellik, mesuliyet ve kardeşlik duygusundan uzak tavırlar, yabancısı olduğumuz şeylerdir. Kul hakkı, haber alma yahut verme hakkından daha önemlidir, önceliklidir. Çünkü kırılan hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Vazo veya kalp.

Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretleri, ''kötü huylu kimseden vefa ve sefa gelmez'' diyor. Bunu da hatırlatmış olalım. (Marifetname, sayfa 1273)

Ilıcak tecrübesini Fazilet Partisi zamanında yaşamıştık. Başka isimler de vardı. İlgisiz ilgililer. Yazımızın girişindeki ''liberaller'' ifadesiyle çelişkiye düşmek pahasına söyleyelim: Benzer bir durumu, şimdi, hem iktidar partisi, hem cemaat çevresinde görüyoruz. Bunların çoğu, ''ikbali reddetmemiş'' kimselerdir.

Bir de bu: On gün boyunca, biri cemaate, diğeri iktidara yakın iki ayrı kanalın ana haber bültenini seyrettim. Ayrıca Yeni Şafak ve Zaman gazetelerini birlikte okudum. Sanki, iki farklı ülkeden ve olaydan bahsediliyor. Böyle bir uçurum oluşmuş. Bu tablo, ayrılığı derinleştiriyor, fitneyi daha keskin hale getiriyor. Haklı ve haksızdan ziyade, itirazımız, kardeşlik ahlakının yara almasına, itimat duygusunun zedelenmesinedir.

Yerimiz, oy verelim-vermeyelim, elbette, milletin seçtiği ve yetkili kıldığı hükümetten yanadır. Seçimle gelen, seçimle gider, gitmelidir. Eskilerin deyimiyle, ev içinde ev olmaz. Cemaatler, hayırda ve hizmette yarışabilirler. Ötesi, işi, işte bu tatsız noktaya getirir.