Çadırım var ibrişimden

Sadakat ve sabır istiyorlar bizden. Rıza göstermemizi ve beklememizi istiyorlar. Oğlunun cesedini enkazdan tırnaklarıyla çıkartmaya çalışan bir babanın sadakatine ihtiyacı var devletin. Birileri, yaralı kalplerde, yaşlı gözlerde, dağılmış zihinlerde, acılı göğüslerde patlayacak bombaların dehşetiyle kafalarını masanın altına gizleyerek, uzak ve mekanik bir sesle konuşuyor. "Telefonlarımız çalışmıyor, kimseyle görüşemiyoruz" diyen bir depremzedeye, "Ben de Ankara''daki bakanlarımla görüşemiyorum" diyor devletin Başbakanı. Kendini depremzede hizasına indiriyor aklınca, fakat devlet bir türlü inmiyor kalbimize. Devlet, vücudumuzdan attığımız herhangi birşey gibi duruyor yıkılmış evlerin, yıkılmış şehirlerin, taş ve beton yığınının bir köşesinde. Burnumuzu tutarak, maske takarak geçiyoruz devletin önünden. Bu bir geçit töreni. Fakat bu kez, sağlıklı Türk gençliği pozlarıyla şeref tribününü selamlayarak değil, sırtımıza yüklendiğimiz ölülerle geçiyoruz "idari ve mülki erkan"ın önünden. Sırtımızdaki ölülerin bütün ağırlığı çökerken üstümüze, devlet, pamuk taşıdığımıza, gül taşıdığımıza inandırmaya çalışıyor bizi. Devlet gülüyor. Devlet neşeli. Ve devlet bir tek çadıra bile başını sokmayarak, kendi çadırının direklerini kolluyor. Lakin, afet bölgesine yayılmış çadırlar, bu güzel ülkenin nasıl dev bir çadırın yaşam alanına hapsedildiğini gösteriyor. Buna çadır devleti denir beyler, buna çadır devleti denir.

Üstelik kendisi ibrişim çadıra kurulmuşken, vatandaşlarına adam gibi bir çadır dahi veremeyen bir devlettir ki bu, tutar kendi acziyetini bile kahramanlık malzemesi haline getirir. Gittikçe eriyen gövdesini, ciyak ciyak bağıran boyalarla gizlemeye çalışan yetmişlik bir kokona gibi gezinir aramızda. Ve tıpkı o kokona gibi agresif, o kokona gibi insansız, o kokona gibi hayatsızdır. Bu devlet kokona bir söz yazarı gibidir ve onun sayesinde, ünlü söz yazarını televizyon ekranlarında gördüğümüz zaman hissettiğimiz mide bulanmasını yaşarız afet bölgelerini dolaşırken. Enkazların arasında, boyalı dudakları ve fosforlu gözaltlarıyla salına salına dolaşan bir mezar kaçkınıdır hükümet. "Hüküm"süz ve "et"siz hükümet, enkazların altında "et" arar kendi "hüküm"lerine. Burnunu tutarak yatar ibrişim çadırda. Fakat koku, uzaklara gömdüğü deprem şehirlerinden değil, kendi gövdesindeki malum organlardan gelmektedir. Çadır kokmaktadır ve hükümet kendi kokusunun üstünde uyumaktadır.

Çadırın kapısını bekleyen bir yetkili, dışardaki mahşeri gürültüyü susturmak için, işaret parmağını dudaklarına götürerek "şşşt!" demekte ve bu "şşşt!", sukunet tellalları tarafından, halka "sabır mesajları" şeklinde tercüme edilmektedir. "Şşşt! İçerde devlet uyuyor!". Uyusun da büyüsün devlet, tıpış tıpış yürüsün devlet. Belki yürümeye başlarsa, insanları parçalatmak için beslediği köpeklerin yanına, insanları kurtarmak için de birkaç köpek eklemeyi akıl eder. Ve o zaman biz de, enkaz altında canlı arayan köpekleri de var devletin diye biraz sabrederiz. Yeter ki devlet, girdabında sürüklendiği tatlı uykudan bir nebze büyürek uyansın. Yeter ki...