"Ahlâk" mı? Acaba hangisi; ne tür bir "ahlâk"!?..

İnsanoğlu kendi gözündeki merteği görmezmiş de, başkasının gözündeki çöpü görürmüş. Abası kırk yamalı olur böylelerinin..

Telâş büyük: Karşısındaki de, kendisinin daha önce benimsediği ve ''ancak anlayabileceği'' bir dilden konuşunca, bir şeylere sığınma içgüdüsü nüksediyor. Yöntem belli: "Ahlâk", ilk sarınılacak elbise hâline geliyor.. İbrahim Tenekeci: Günaydın!

"Ahlâk" diyor ya; acaba hangi ahlâka prim kazandırmaya çalışıyor ve ne tür bir ahlâkın komiseri kesiliyor bu arkadaş? Yalan-yanlış yazılanlar ve açık saptırmalar ortadayken üstelik!.

Tenekeci, benim, muhtemel bir kör döğüşüne sebebiyet vermemek için, özellikle isim zikretmekten kaçındığım (Zira, ''o'' kendini bilecektir!) ve sadece bir anlayış/algılayış zaafiyetine parmak basmak istediğim ''mesele''yi, bağlamından sıyırarak şahsîleştirip su-i zanla, vehimlerle örülü bir cevaba dönüştürürken, "Ahlâk"ın ''A''sı bile okunmuyordu yazısında. Şimdi, ''ahlâk tacirliği''ne soyunuyor: Kolay gelsin!

Ama ben, geçen hafta, daha bir gün önceki bir ifademe yer verirken yaptığı ''ilâve''yi (Milli Gazete, 16 Mayıs 2000) görünce; Tenekeci''nin ''ahlâk rengi''ni çözdüm. (Hayır, yorum yapmayacağım..)

Doğaldır ki; bir telefon görüşmesi öncesi ve sonrasında, telefonun bir ucundaki şahıs diğer ucunda olan-bitenden habersizdir ve bu husus, benim aktardığım telefon olayı için de geçerlidir. Ve bana göre, "Yazdıklarınızın altına imza atarım" ifadesiyle "Ben de aynısını yazardım" ifadesi arasında, hem hatırlanışı hem de vurgusu itibariyle pek de mahiyet farkı olmasa gerektir. Oysa hangi ahlâkî ve dürüst tutumdur ki; benim bir gün önce yazdığım mezkûr cümleye "Bütün" kelimesini ''eklemek''te ve dolayısıyla cümlenin anlamını baştan aşağı değiştirmekte, yani saptırmakta hiçbir beis görmez?! "Yazdıklarınızın altına..." demekle, "Bütün yazdıklarınızın altına..." demek arasındaki içerik değişimini, Tenekeci bilmez mi? Her hâlde, bilir! Peki, o zaman..? Açıkçası, böyle bir ahlâkî yapılanma mide bulandırıyor kardeşim!.

Sen kalk, İpek Dili''nin 14. sayısı için yaptığın bir değerlendirmede (Sağduyu, 12 Haziran 1999), "''Has Şiir'' parolasıyla yayın hayatına devam eden seçkinin bu sayısında da (a.b.ç.) özgün çalışmalar var yargısında bulun; sonra da, "İpek Dili''nin hali ortadadır." biçimindeki bir ifadeyle bugün İpek Dili''ne dudak bük ve orada bizim birbirimizi övdüğümüzü iddia et.. Bu tür bir ahlâkı hazmedemiyorum!

Hazırladığın sayfada, önce, "(...) kendi kitaplarımı bile doğru dürüst tanıtmadım. Mesela aylarca tartışılan, hakkında dosyalar dolusu yazı çıkan "Üç Köpük" adlı şiir kitabım hakkında bu sayfalarda değil yazı, bir paragraf bile çıkmadı" diyerek, herkesin önünde kendini bağlayan bir cümle (Sağduyu, 2 Haziran 1999) sarfet; çok değil iki hafta sonra (Sağduyu, 16 Haziran 1999) ise, kendi koyduğun ilkeyi unutmuş görün ve aynı sayfada İsmail Potur imzalı "Üç Köpüt''ten Peltek Vaiz''e" başlıklı yazıyı yayınlamakta son derece rahat davran.. Evet; ahlâk, "namus", dürüstlük..! Neyse, geçelim..

Tenekeci''ye bir hatırlatmam olacak: "Fenomen" kavramı, olgular dünyasına aittir ve asla bir ''hakaret'' anlamı taşımaz.

Husserll... olmadı, felsefe sözlükleri orda duruyor..

Evet, Tenekeci, Mustafa Kutlu''yu (Sayın Kutlu alınmasın ama) Türkiye''nin yalnızca Shakespeare''i ilân etmekle kalmıyor; ayrıca "Goethe''si" de ''ilân ediyor''! Şu cümleye bakar mısınız?: "Bir İngiliz için Shakespeare ya da bir Alman için Goethe neyse, bizler için de Mustafa Kutlu odur." (!) Eğri oturup doğru konuşalım: Bu abartılı methiye başka nasıl izah edilebilir? Vıcık vıcık ''yağ'' sızıyor! Mustafa Kutlu, Türkçe''nin değerli bir hikâyecisidir, tamam da; dil, estetik, dünya kurgusu, yapı, insan unsuru, hayat algısı vbg. edebî kriterler bağlamında bu ''benzetme'' bir hayli ''uçuk'' kaçmıyor mu? Türk edebiyatını tanıyan ve az-çok dünya edebiyatından haberdar olan birisi, (Mustafa Kutlu''nun hatırı için de olsa) böylesi tabasbus kokan bir yaklaşıma imza atabilir mi? Edebî beğenide subjektivitenin de bir sonu, bir dibi yok mu?

Elbette, Tenekeci de Ümit Yaşar Oğuzcan çapına ulaşmak kaydu şartıyla ve zaman içinde, şiir kitaplarının reklâmında "Bütün Eserleri" ibaresini kullanabilir; benim için hiçbir mahzuru yok! Fakat ''henüz'' değil, ''bugün'' değil! Bilmem, anlatabiliyor muyum? "Bütün Eserleri" yükünün altında ezileceğini söylediğim sıradan bir eleştiri sonrasında, bana "teşekkür etmek" ne "türlü bir riski göze almak"tır; işte bunu anlayamadım.. Elle gelen düğün bayram, canım!

Benim çizeceğim ''resim'' bu kadar..

...Ve perde!