Teşbihteki hata

Türkiye''de 28 Şubat süreciyle birlikte gerek temel hak ve özgürlükler alanına, gerek insanların düşünme/ifade/yaşama biçimlerine, gerekse dînî hassasiyetlerine yönelik anti-demokratik girişimler, zorlama ve dayatmalar karşısında; kimilerinin, açıkça, mağdur halk kesimlerinin içine itildikleri cendereyi tanımlar ve kategorize ederken dillendirdikleri "bu ülkenin ''zencileri''" benzetmesi, bana pek tuhaf geliyor. Sahiplendikleri ya da temsil ettikleri toplumsal katmanları, söz konusu süreç dolayısıyla bir ''azınlık'' gibi algılamanın doğal uzantısı olan bu niteleme; doğrusu, sonu karanlık bir ''zenci'' psikolojisini içselleştirmeye davetiye çıkarır bir anlam taşıyor.

Ben, bu tip talihsiz bir benzetmenin ülkenin ne tarihî orijiniyle, ne sosyal işleviyle, ne de kültürel dokusuyla örtüştüğünü sanıyorum.

Elbette, "zenciler" deyince, hemen hemen herkesin aklına ABD''nin tarihinde derin izler bırakan ''kölelik düzeni'' geliyor. Afrika''nın sömürge topraklarından kopartılarak yeni kıtaya getirilen ''kara derili''lerin, ''beyaz derili''lerle benzer statüye sahip olmak adına verdikleri her tür mücadele; açıkça ''insan olduğunu kabul ettirme'' şeklinde özetlenebilecek bir mücadele hatırlanıyor.

Ayrıca, kendi aslî topraklarından sürülen, çıkarılan "zenciler" için, geniş kapsamlı bir ''göç'' olgusundan bahsedebiliyoruz. O insanlar gelenekleri, görenekleri, dînî özellikleri, tarihî kökleri, yaşama tarzları vs. bakımından hem zihnen ve hem de fiilen ''yabancı''sı oldukları bir toplum ve düzenle karşı karşıya kalıyor ve bilinen mücadelelerini veriyorlardı.

Oysa içinde bulunduğumuz coğrafyanın tarihî akışı içinde, ne dün ne bugün; kökeninde ''ırkî'' nitelikler arzeden herhangi bir ''varoluş'' mücadelesinden söz açmak mümkün mü?

Türkiye''de yaşamın tüm sahalarında dînî hassasiyetleriyle bir kimlik arayan ve dayatmalar karşısında hukukun sınırlarını hiçbir zaman zorlamak yanlısı olmayan insanları, tutup ''zenci''lerle özdeş kılmanın herhangi geçerli/gerçekçi bir tabanı bulunduğunu sanmıyorum. Olsa olsa, kimileri için bir fantezi arayışı olabilir, bu.

Hatırlatmakta fayda var: Dînî hassasiyetleri yüzünden bugün mağdur bir konuma mahkûm edilenler, bu ülkenin her kesimi gibi, bu toprakların ''aslî'' sahibidirler; dışarıdan ithal edilmemiş ve hiç kimseye kölelik yapmamışlardır..

Kaldı ki, söylemek bile fazla: Günümüzdeki ''kuşatılmışlık''ın boyutları ne derece ağır olursa olsun; bizim insanımızı ''halkalı köle'' hâline getirmeye hiçkimsenin gücü yetmez!